ਨ ਲੋਭਾਨ੍ਨ ਪੁਨਃ ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਸੁਖਮ੍। ਨ ਚ ਸਰ੍ਵਾਮਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਕਾਮਯੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪ
ਨਾ ਤਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਬਣਨ ਦੀ ਲੋੜ, ਨਾ ਸੁਖ ਦੀ ਖਾਤਿਰ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਪਿਨੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈਰਮਪ੍ਰਤਿਯਾਤ੍ਯ ਚ। ਅਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੈਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਬਦਨਾਮ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਞ੍ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਭੂਤੇਸ਼ਂ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੂਲਧਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍। ਤਦਾ ਦਾਤਾऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਤਾਤ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਯਤ੍ਨੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਂਸਿਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇष੍ਯਸਿ
ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ। ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪੁਨਃ। ਅਰ੍ਜੁਨੋਪ੍ਯਥ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਸ੍ਥੌ ਯੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਉਥੇ ਹੀ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਭਗਵਞ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਸਮਿ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਯਥਾऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਲਬ੍ਧਵਾਨ੍
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਵੇਂ, ਕਿ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ।
ਕਥਂ ਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਰ੍ਧਨਂਜਯਃ। ਵਨਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਮਭੀਤਵਤ੍
ਤੇ ਧਨੰਜਯ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਜਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਗਿਆ?
ਕਿਂਚਾਨੇਨ ਕृਤਂਤਤ੍ਰਵਸਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮ। ਕਥਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਸ਼੍ਚ ਤੋषਿਤਃ
ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ? ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸਥਾਣੁ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ?
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚ ਮਾਨੁषਂ ਚੈਵ ਵੇਤ੍ਥ
ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਾਨਵ ਜਗਤ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।
ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮਰ੍ਜੁਨਃ। ਭਵੇਨ ਸਹ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਚਕਾਰਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਕਿਲ। ਪੁਰਾ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇष੍ਵਪਰਾਜਿਤਃ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਵ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਬੜੀ ਵਿਸ਼ਮਯ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਜੈਯਾ ਸੀ।
ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਰਸਿਂਹਾਨਾਂ ਦੈਨ੍ਯਹਰ੍षਾਤਿਵਿਸ੍ਮਯਾਤ੍। ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਪਿ ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਹृਦਯਾਨਿ ਚਕਮ੍ਪਿਰੇ
ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਪਾਰਥਾਂ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਅਚੰਭੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਏ।
ਯਦ੍ਯਚ੍ਚ ਕृਤਵਾਨਨ੍ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਦਸ੍ਵਿਲਂ ਵਦ
ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੋ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਾ ਦੱਸ।
ਨ ਹ੍ਯਸ੍ ਨਿਨ੍ਦਿਤਂ ਜਿष੍ਣੋਃ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਮਪਿ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਚਰਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ ਤਨ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਯ
ਮੈਂ ਜੀਸ਼ਨੁ ਦੇ ਚਲਣ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਗੱਲ, ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਉਸ ਵੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਤਾਤ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਕੌਰਵਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਮਹਤੀਮਦ੍ਭੁਤੋਪਮਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਗਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਸਂਬਦ੍ਧਾਂ ਤ੍ਰ੍ਯਮ੍ਬਕੇਣ ਮਹਾਹਵੇ। ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸ਼ृਣੁ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਮਾਗਮਮ੍
ਸੁਣ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਤ੍ਰਯੰਬਕ ਦੇ ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿਚ, ਸਰੀਰਕ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਹੋਈ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਨਿਯੋਗਾਤ੍ਸ ਜਗਾਮਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਅਤੁੱਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਉਹ ਵਿਰਲਾ, ਇੰਦ੍ਰ — ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ — ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ — ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ — ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਦਿਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਖਙ੍ਗਂ ਚ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ। ਮਹਾਬਲੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨਃ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਆਪਣਾ ਦਿਵਯ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਿਸ਼ਂ ਹ੍ਯੁਦੀਚੀਂ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਹਿਮਵਚ੍ਛਿਖਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਐਨ੍ਦ੍ਰਿਃ ਸ੍ਥਿਰਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹਾਰਥਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤ੍ਵਰਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਪਸੇ ਧृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਵਨਂ ਕਣ੍ਟਕਿਤਂ ਘੋਰਮੇਕ ਏਵਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ
ਉੱਚੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ, ਤਪस्या ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ, ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਨਾਪੁष੍ਪਫਲੋਪੇਤਂ ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਨਿਨਾਦਿਤਮ੍। ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਈ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਬੀਭਤ੍ਸੌ ਵਨਂ ਮਾਨੁषਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਂ ਪਟਹਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸਮਭਵਦ੍ਦਿਵਿ
ਜਦੋਂ ਵੀਭਤਸੁ ਨੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਿੰਘਾਂ ਤੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ।
ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਂ ਚ ਸੁਮਹਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ। ਮੇਘਜਾਲਂ ਚ ਸਤਤਂ ਛਾਦਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਵਰਖਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਡੱਕਣ ਲੱਗੇ।
ਸੋਤੀਤ੍ਯ ਵਨਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸਨ੍ਨਿਕਰ੍षੇ ਮਹਾਗਿਰੇਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਹਿਮਵਤ੍ਪृष੍ਠੇ ਵਸਮਾਨੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਹਿਮਾਵਤ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਫੁਲ੍ਲਾਨ੍ਵਿਹਗੈਰ੍ਵਲ੍ਗੁਨਾਦਿਤਾਨ੍। ਨਦੀਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਾਵਰ੍ਤਾ ਵੈਦੂਰ੍ਯਨੀਲਸਂਨਿਭਾਃ
ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਚਿਰਕਦੇ, ਅਤੇ ਚੌੜੀਆਂ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਨੀਲਮ ਤੇ ਬੈਰਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ।
ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵੋਦ੍ਗੀਤਾਃ ਸਾਰਸਾਭਿਰੁਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਰੁਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਬਰ੍ਹਿਣਨਾਦਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਂਡੇ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਾਰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਪੁਰਸ਼ ਕੋਕਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ।
ਮਨੋਹਰਵਨੋਪੇਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਤਿਰਥੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਤਾਮਲਜਲਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਪ੍ਰੀਤਮਨਾऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਮਨਮੋਹਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰਮਣੀਯੇ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਰਮਮਾਣੋऽਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਤਪਸ੍ਯੁਗ੍ਰੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨ ਉਗ੍ਰਤੇਜਾ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ, ਕਠੋਰ ਤਪस्या ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਰ੍ਭਚੀਰਂ ਨਿਵਸ੍ਯਾਥ ਦਣ੍ਡਾਜਿਨਬਿਭੂषਿਤਃ। ਸ਼ੀਰ੍ਣਂ ਚ ਪਤਿਤਂ ਭੂਮੌ ਪਰ੍ਣਂ ਸਮੁਪਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਦੰਡ ਤੇ ਮਿਰਗ-ਚੰਮ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਏ ਸੁੱਕੇ ਤੇ ਝੜੇ ਪੱਤੇ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਪੂਰ੍ਣੇਪੂਰ੍ਣੇ ਤ੍ਰਿਰਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਮਾਸਮੇਕਂ ਫਲਾਸ਼ਨਃ। ਦ੍ਵਿਗੁਣੇਨੈਵ ਕਾਲੇਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਮਾਸਮਤ੍ਯਯਾਤ੍
ਇਕ ਮਹੀਨਾ, ਹਰ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਸਮਾਂ, ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਤਪस्या ਕੀਤੀ।