ਤਤਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਧੌਮ੍ਯਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਤ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਧਨੁਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧੌਮਿਆ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਫੇਰੇ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਨੈਰਿਵ ਦਿਸ਼ਂ ਵੀਰ ਉਦੀਚੀਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਂਹਰਂਸ੍ਤਰਸਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਁਲ੍ਲਤਾ ਵਲ੍ਲੀਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਅਸਜ੍ਜਮਾਨੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਜਗਾਮ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਹ ਵੀਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਰੁੱਖ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਟਾਉਂਦਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਨਹੀਂ; ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਾਦਪਾਕ੍ਰਾਮਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਗਚ੍ਛਤਃ। ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯੈਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਯੋਗੇਨ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣਃ
ਜਦ ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ।
ਸੋऽਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ੍ਤਾਤ ਤਪੋਧਨਨਿषੇਵਿਤਾਨ੍। ਦਿਵ੍ਯਂ ਹੈਮਵਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦੇਵਜੁष੍ਟਂ ਪਰਂਤਪਃ
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤਪ ਕਰੀ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਮਾਲਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰ੍ਵਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮੇਕਾਹ੍ਨੈਵ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਮਨੋਜਵਗਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾऽਨਿਲਃ
ਉਹ ਮੱਨ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ, ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਨ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮੇਵ ਚ। ਅਤ੍ਯਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਹਿਮਾਵਤ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਕੀਲਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤੋऽਤਿष੍ਠਦ੍ਧਨਂਜਯਃ। `ਗਤ੍ਵਾ ਸ षਡਹੋਰਾਤ੍ਰਾਨ੍ਸਪ੍ਤਮੇऽਹਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਇੰਦਰਕੀਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਉਥੇ ਰੁਕ ਗਿਆ; ਛੇ ਦਿਨ ਤੇ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਚੱਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਕੀਲਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭੇ ਤਪੋਯੋਗਪਰੋऽਭਵਤ੍। ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਨ ਚਾਙ੍ਗਾਨਿ ਪ੍ਰਾਸ੍ਪਨ੍ਦਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਇੰਦਰਕੀਲ ਦੇ ਸੁਭਾਅਤ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਉਹ ਤਪ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਇਆ।
ਸਮਾਹਿਤਾਤ੍ਮਾ ਨਿਯਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੁਤੋऽਚ੍ਯੁਤਃ'। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਸ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਮੱਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਅਚਲ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ: 'ਰੁਕੋ!'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦृष੍ਟਿਂ ਚਾਰਯਾਮਾਸ ਰਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਨੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਪਿਙ੍ਗਲਂ ਜਟਿਲਂ ਕृਸ਼ਮ੍। ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦਰ੍ਜੁਨਂ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਤਪਸੀ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਜਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਸੀ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਾਤੇਹ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ਕਵਚੀ ਸ਼ਰੀ। ਨਿਬਦ੍ਧਾऽਸਿਤਲਤ੍ਰਾਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਧਨੁਸ਼, ਕਵਚ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ ਹੈਂ?
ਨੇਹ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਾਮੇष ਆਲਯਃ। ਵਿਨੀਤਕ੍ਰੋਧਹਰ੍षਾਣਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਠਾਂ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੰਜਮ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਤਪਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ।
ਨੇਹਾਸ੍ਤਿ ਧਨੁषਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮੋऽਤ੍ਰ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੈਤਦ੍ਧਨੁਸ੍ਤਾਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਇੱਥੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਕੋਈ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਲੜਾਈ ਹੁੰਦੀ; ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਰੱਖ ਦੇ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯਨਨ੍ਤੌਜਸਂ ਵੀਰਂ ਯਥਾ ਚਾਨ੍ਯਂ ਪृਥਗ੍ਜਨਮ੍। ਤਥਾ ਹਸਨ੍ਨਿਵਾਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਰ੍ਜੁਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨ ਚੈਨਂ ਚਾਲਯਾਮਾਸ ਧੈਰ੍ਯਾਤ੍ਸੁਧृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸੀਮ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ; ਪਰ ਆਪਣੇ ਡੌਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਹਮਰਿਸੂਦਨ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ: 'ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਨਂਜਯਃ। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੂਰਃ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਈਪ੍ਸਿਤੋ ਹ੍ਯੇष ਵੈ ਕਾਮੋ ਵਰਂ ਚੈਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ। ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਦ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰਂਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤਮ੍
ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇ; ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਹਥਿਆਰ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਵ ਧਨਂਜਯ
ਇੰਦਰ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਧਨੰਜਯ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?'
ਕਾਮਾਨ੍ਵृਣੀष੍ਵ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਧਨਂਜਯਃ
ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਚੁਣ ਲੈ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਲੋਭਾਨ੍ਨ ਪੁਨਃ ਕਾਮਾਨ੍ਨ ਦੇਵਤ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਸੁਖਮ੍। ਨ ਚ ਸਰ੍ਵਾਮਰੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਕਾਮਯੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪ
ਨਾ ਤਾਂ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਬਣਨ ਦੀ ਲੋੜ, ਨਾ ਸੁਖ ਦੀ ਖਾਤਿਰ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ੍ਤਾਨ੍ਵਿਪਿਨੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈਰਮਪ੍ਰਤਿਯਾਤ੍ਯ ਚ। ਅਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੈਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮਿਆਂ ਲਈ ਬਦਨਾਮ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਞ੍ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸਾਂਤਵਨਾ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਭੂਤੇਸ਼ਂ ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸ਼ੂਲਧਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍। ਤਦਾ ਦਾਤਾऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਤਾਤ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗਾ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾਈ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਯਤ੍ਨੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ। ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਂਸਿਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇष੍ਯਸਿ
ਉੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ। ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਫਲ੍ਗੁਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਜਗਾਮਾਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪੁਨਃ। ਅਰ੍ਜੁਨੋਪ੍ਯਥ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਸ੍ਥੌ ਯੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਉਥੇ ਹੀ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ।
ਭਗਵਞ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਸਮਿ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ। ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਯਥਾऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਪਲਬ੍ਧਵਾਨ੍
ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਵੇਂ, ਕਿ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ।
ਕਥਂ ਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਰ੍ਧਨਂਜਯਃ। ਵਨਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਨਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਮਭੀਤਵਤ੍
ਤੇ ਧਨੰਜਯ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜਸਵੀ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਜਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਗਿਆ?
ਕਿਂਚਾਨੇਨ ਕृਤਂਤਤ੍ਰਵਸਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮ। ਕਥਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਥਾਣੁਰ੍ਦੇਵਰਾਜਸ਼੍ਚ ਤੋषਿਤਃ
ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ? ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਸਥਾਣੁ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ?
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚ ਮਾਨੁषਂ ਚੈਵ ਵੇਤ੍ਥ
ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਾਨਵ ਜਗਤ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ।