ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨੂਨਂ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਤ੍ਵਤ੍ਕਥਾਃ ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਰਣਾ ऋषਯਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਦੋਸਤ, ਚਰਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੱਸਣਗੇ।
ਯਤ੍ਤੇ ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜਾਤਸ੍ਯੈਚ੍ਛਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯ। ਤਤ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਥਾ ਚ ਸ੍ਵਯਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਮਹਾਬਲੀ ਧਨੰਜਯ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਆਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪ ਚਾਹਦਾ ਹੈਂ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ।
ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਵਸਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਾਮਾਰ੍ਯਾ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਪृਥਾ ਪਾਰ੍ਥ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਦਿਤਿਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ, ਆਦਰਯੋਗ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇ, ਪਾਰਥ, ਜਿਵੇਂ ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਨੂਨਂ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਤ੍ਕਥਾਭਿਃ ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ। ਰਂਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਵ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੀਰਤ੍ਯਨ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਰਾਤ ਭਰ ਤੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ, ਤੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਨ ਚ ਨਃ ਪਾਰ੍ਥ ਭੋਗੇषੁ ਨ ਧਨੇ ਨੋਤ ਜੀਵਿਤੇ। ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਵਾ ਤ੍ਵਯਿ ਦੀਰ੍ਘਪ੍ਰਵਾਸਿਨਿ
ਪਾਰਥ, ਨਾ ਸਾਨੂੰ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧਨ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਸੰਤੋਖ ਜਾਂ ਸੁਖ-ਚਿੱਤ ਮਿਲੇਗਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਰ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯਿ ਨਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤੇ। ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਚੈਵ ਰਾਜ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਪਾਰਥ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ, ਜੀਵਨ-ਮੌਤ, ਰਾਜ ਤੇ ਆਈਸ਼ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਆਪृष੍ਟੋ ਨੋਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਪਾਂਡਵ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਆਇਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਵੇਖਾਂ।
ਬਲਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਨ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ। ਪ੍ਰਯਾਹ੍ਯਵਿਘ੍ਨੇਯੈਵਾਸ਼ੁ ਵਿਜਯਾਯ ਮਹਾਬਲ
ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਰੋੜਾ ਨਾ ਲੈ, ਨਿਰਦੋਸ਼; ਤੇਜੀ ਨਾਲ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਚੱਲ, ਮਹਾਬਲੀ।
ਹ੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੀਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਧृਤਿਃ ਪੁष੍ਟਿਰੁਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਇਮਾ ਵੈ ਤਵ ਪਾਨ੍ਥਸ੍ ਪਾਲਯਨ੍ਤੁ ਧਨਞ੍ਜਯ
ਲਾਜ, ਦੌਲਤ, ਵਡਿਆਈ, ਹੌਸਲਾ, ਪੋਸ਼ਣ, ਉਮਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਤੇਰੀ ਰਾਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਧਨੰਜਯ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਸ਼ਿषਃ ਕृष੍ਣਾ ਵਿਰਰਾਮ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਧੌਮ੍ਯਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਤ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਧਨੁਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧੌਮਿਆ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਫੇਰੇ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਨੈਰਿਵ ਦਿਸ਼ਂ ਵੀਰ ਉਦੀਚੀਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਂਹਰਂਸ੍ਤਰਸਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਁਲ੍ਲਤਾ ਵਲ੍ਲੀਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਅਸਜ੍ਜਮਾਨੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਜਗਾਮ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਹ ਵੀਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਰੁੱਖ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਟਾਉਂਦਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਨਹੀਂ; ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਾਦਪਾਕ੍ਰਾਮਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਗਚ੍ਛਤਃ। ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯੈਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਯੋਗੇਨ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣਃ
ਜਦ ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ।
ਸੋऽਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ੍ਤਾਤ ਤਪੋਧਨਨਿषੇਵਿਤਾਨ੍। ਦਿਵ੍ਯਂ ਹੈਮਵਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦੇਵਜੁष੍ਟਂ ਪਰਂਤਪਃ
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤਪ ਕਰੀ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਮਾਲਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰ੍ਵਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮੇਕਾਹ੍ਨੈਵ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਮਨੋਜਵਗਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾऽਨਿਲਃ
ਉਹ ਮੱਨ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ, ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਨ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮੇਵ ਚ। ਅਤ੍ਯਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਹਿਮਾਵਤ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਕੀਲਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤੋऽਤਿष੍ਠਦ੍ਧਨਂਜਯਃ। `ਗਤ੍ਵਾ ਸ षਡਹੋਰਾਤ੍ਰਾਨ੍ਸਪ੍ਤਮੇऽਹਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਇੰਦਰਕੀਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਉਥੇ ਰੁਕ ਗਿਆ; ਛੇ ਦਿਨ ਤੇ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਚੱਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਕੀਲਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭੇ ਤਪੋਯੋਗਪਰੋऽਭਵਤ੍। ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਨ ਚਾਙ੍ਗਾਨਿ ਪ੍ਰਾਸ੍ਪਨ੍ਦਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਇੰਦਰਕੀਲ ਦੇ ਸੁਭਾਅਤ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਉਹ ਤਪ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਇਆ।
ਸਮਾਹਿਤਾਤ੍ਮਾ ਨਿਯਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੁਤੋऽਚ੍ਯੁਤਃ'। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਸ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਮੱਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਅਚਲ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ: 'ਰੁਕੋ!'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦृष੍ਟਿਂ ਚਾਰਯਾਮਾਸ ਰਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਨੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਂ ਪਿਙ੍ਗਲਂ ਜਟਿਲਂ ਕृਸ਼ਮ੍। ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦਰ੍ਜੁਨਂ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਤਪਸੀ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੀ ਜਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਸੀ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉਥੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਾਤੇਹ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ਕਵਚੀ ਸ਼ਰੀ। ਨਿਬਦ੍ਧਾऽਸਿਤਲਤ੍ਰਾਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਮਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਧਨੁਸ਼, ਕਵਚ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ ਹੈਂ?
ਨੇਹ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਾਮੇष ਆਲਯਃ। ਵਿਨੀਤਕ੍ਰੋਧਹਰ੍षਾਣਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਠਾਂ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੰਜਮ ਵਾਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਤਪਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ।
ਨੇਹਾਸ੍ਤਿ ਧਨੁषਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਸਂਗ੍ਰਾਮੋऽਤ੍ਰ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੈਤਦ੍ਧਨੁਸ੍ਤਾਤ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਇੱਥੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਕੋਈ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਲੜਾਈ ਹੁੰਦੀ; ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਰੱਖ ਦੇ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਇਤ੍ਯਨਨ੍ਤੌਜਸਂ ਵੀਰਂ ਯਥਾ ਚਾਨ੍ਯਂ ਪृਥਗ੍ਜਨਮ੍। ਤਥਾ ਹਸਨ੍ਨਿਵਾਭੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਰ੍ਜੁਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨ ਚੈਨਂ ਚਾਲਯਾਮਾਸ ਧੈਰ੍ਯਾਤ੍ਸੁਧृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸੀਮ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ; ਪਰ ਆਪਣੇ ਡੌਲ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਘਨ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਹਮਰਿਸੂਦਨ
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲਿਆ: 'ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਨਂਜਯਃ। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੂਰਃ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਈਪ੍ਸਿਤੋ ਹ੍ਯੇष ਵੈ ਕਾਮੋ ਵਰਂ ਚੈਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ। ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਦ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰਂਕृਤ੍ਸ੍ਨਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤਮ੍
ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇ; ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵ-ਹਥਿਆਰ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਵ ਧਨਂਜਯ
ਇੰਦਰ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਧਨੰਜਯ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ?'
ਕਾਮਾਨ੍ਵृਣੀष੍ਵ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਧਨਂਜਯਃ
ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਚੁਣ ਲੈ; ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।