ਤਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਰਂ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋਰਸਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂਕृष੍ਣਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕੁਰ੍ਵਤੀ ਨਮਃ। ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਪਰਮਸ਼ੁਦ੍ਧਾਭਿਰ੍ਮਙ੍ਗਲਾਭਿਰਭਾषਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੀਰ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗੂ ਮੋਢੇ ਤੇ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਲਈ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਨਮੋ ਧਾਤ੍ਰੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰੇ ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗਚ੍ਛ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍। `ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਜੁषਤਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਭਾਸ੍ਕਰਸ਼੍ਚ ਵਿਭਾਵਸੁਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਲਯਨ੍ਤੁ ਧਨਞ੍ਜਯ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾ। ਧਰਮ, ਪਾਰਥ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ, ਧਨੰਜਯ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਪਚਾਯੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇਥਾ ਵਸੂਵ੍ਰੁਦ੍ਰਾਨਾਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਨ੍। ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਸਾਧ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਛੋਟੇ ਵਾਂਗ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਵਸੂ, ਰੁਦਰ, ਆਦਿਤ, ਮਰੁਤ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਸਾਧਿਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇਸ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ
ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਅਵਰੋਧਾਦ੍ਵਨੇ ਵਾਸਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਹਰਣਾਦਪਿ। ਇਦਂ ਦੁਃਖਤਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਵਾਸਨਾਤ੍
ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਹੋਣ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਜਾਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਖੋ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ।
ਮਾਸ੍ਮਾਕਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕੁਲੇ ਜਾਤੁਚਿਤ੍ਪੁਨਰੁਦ੍ਭਵਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਯੇषਾਂ ਨਾਯੁਧਜੀਵਿਕਾ
ਸਾਡੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਕਦੇ ਜਨਮ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਇਦਂ ਮੇ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਯਃ ਸ ਪਾਪਃ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਗੌਰਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਰਾਜਸਂਸਦਿ
ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਪੀ ਸੁਯੋਧਨ, ਮੈਨੂੰ ਗਊ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਾਦਿਦਂ ਦੁਃਖਂ ਗਰੀਯ ਇਤਿਮੇ ਮਤਿਃ। ਯਤ੍ਤਤ੍ਪਰਿषਦੋ ਮਧ੍ਯੇ ਬਹ੍ਵਯੁਕ੍ਤਮਭਾषਤ
ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੰਨੇ ਭਾਰੀ ਉਪਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਗਿਆ।
ਧ੍ਵਂਸਿਤਃ ਸ੍ਵਗृਹੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਚ੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਵਨੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦਵਤਿष੍ਠਸੇ
ਘਰ ਤੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੇ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਤੂੰ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਜੇਤਾ ਯਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਯਃ ਪਾਵਕਮਤਰ੍ਪਯਃ। ਜਨਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੀਦਾਨੀਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਸੀ—ਹੁਣ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨੂਨਂ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਤ੍ਵਤ੍ਕਥਾਃ ਕਥਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਾਰਣਾ ऋषਯਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ, ਦੋਸਤ, ਚਰਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੱਸਣਗੇ।
ਯਤ੍ਤੇ ਕੁਨ੍ਤੀ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜਾਤਸ੍ਯੈਚ੍ਛਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯ। ਤਤ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਂ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਥਾ ਚ ਸ੍ਵਯਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਚਾਹਿਆ, ਮਹਾਬਲੀ ਧਨੰਜਯ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਆਵੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਆਪ ਚਾਹਦਾ ਹੈਂ, ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ।
ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਵਸਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਵਾਮਾਰ੍ਯਾ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਤੁ ਤ੍ਵਾਂ ਪृਥਾ ਪਾਰ੍ਥ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਿਵਾਦਿਤਿਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ, ਆਦਰਯੋਗ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੇ, ਪਾਰਥ, ਜਿਵੇਂ ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਨੂਨਂ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਤ੍ਕਥਾਭਿਃ ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ। ਰਂਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤਵ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੀਰਤ੍ਯਨ੍ਤਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਰਾਤ ਭਰ ਤੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ, ਤੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਨ ਚ ਨਃ ਪਾਰ੍ਥ ਭੋਗੇषੁ ਨ ਧਨੇ ਨੋਤ ਜੀਵਿਤੇ। ਤੁष੍ਟਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਵਾ ਤ੍ਵਯਿ ਦੀਰ੍ਘਪ੍ਰਵਾਸਿਨਿ
ਪਾਰਥ, ਨਾ ਸਾਨੂੰ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧਨ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਸੰਤੋਖ ਜਾਂ ਸੁਖ-ਚਿੱਤ ਮਿਲੇਗਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਰ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਯਿ ਨਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਤੇ। ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਚੈਵ ਰਾਜ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਪਾਰਥ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ, ਜੀਵਨ-ਮੌਤ, ਰਾਜ ਤੇ ਆਈਸ਼ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਆਪृष੍ਟੋ ਨੋਸਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਹਿ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਨ੍ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਪਾਂਡਵ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਆਇਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਵੇਖਾਂ।
ਬਲਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਰੁਦ੍ਧਂ ਨ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ। ਪ੍ਰਯਾਹ੍ਯਵਿਘ੍ਨੇਯੈਵਾਸ਼ੁ ਵਿਜਯਾਯ ਮਹਾਬਲ
ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਰੋੜਾ ਨਾ ਲੈ, ਨਿਰਦੋਸ਼; ਤੇਜੀ ਨਾਲ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਚੱਲ, ਮਹਾਬਲੀ।
ਹ੍ਰੀਃ ਸ਼੍ਰੀਃ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਧृਤਿਃ ਪੁष੍ਟਿਰੁਮਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰਸ੍ਵਤੀ। ਇਮਾ ਵੈ ਤਵ ਪਾਨ੍ਥਸ੍ ਪਾਲਯਨ੍ਤੁ ਧਨਞ੍ਜਯ
ਲਾਜ, ਦੌਲਤ, ਵਡਿਆਈ, ਹੌਸਲਾ, ਪੋਸ਼ਣ, ਉਮਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਤੇਰੀ ਰਾਹ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਧਨੰਜਯ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਸ਼ਿषਃ ਕृष੍ਣਾ ਵਿਰਰਾਮ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਧੌਮ੍ਯਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਤ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਧਨੁਃ
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧੌਮਿਆ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਫੇਰੇ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਚਮਕਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ਨੈਰਿਵ ਦਿਸ਼ਂ ਵੀਰ ਉਦੀਚੀਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਂਹਰਂਸ੍ਤਰਸਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਁਲ੍ਲਤਾ ਵਲ੍ਲੀਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਅਸਜ੍ਜਮਾਨੋ ਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਜਗਾਮ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਹ ਵੀਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚੱਲਿਆ, ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਰੁੱਖ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਟਾਉਂਦਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਨਹੀਂ; ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਾਕਤਵਰ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਾਦਪਾਕ੍ਰਾਮਨ੍ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਗਚ੍ਛਤਃ। ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯੈਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਯੋਗੇਨ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣਃ
ਜਦ ਉਹ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ।
ਸੋऽਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ੍ਤਾਤ ਤਪੋਧਨਨਿषੇਵਿਤਾਨ੍। ਦਿਵ੍ਯਂ ਹੈਮਵਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦੇਵਜੁष੍ਟਂ ਪਰਂਤਪਃ
ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤਪ ਕਰੀ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਮਾਲਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।
ਅਗਚ੍ਛਤ੍ਪਰ੍ਵਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮੇਕਾਹ੍ਨੈਵ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਮਨੋਜਵਗਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੋ ਯਥਾऽਨਿਲਃ
ਉਹ ਮੱਨ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ, ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚੱਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਨ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਹਿਮਵਨ੍ਤਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਮੇਵ ਚ। ਅਤ੍ਯਕ੍ਰਾਮਤ੍ਸ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ
ਹਿਮਾਵਤ ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਕੀਲਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤੋऽਤਿष੍ਠਦ੍ਧਨਂਜਯਃ। `ਗਤ੍ਵਾ ਸ षਡਹੋਰਾਤ੍ਰਾਨ੍ਸਪ੍ਤਮੇऽਹਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਇੰਦਰਕੀਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਉਥੇ ਰੁਕ ਗਿਆ; ਛੇ ਦਿਨ ਤੇ ਛੇ ਰਾਤਾਂ ਚੱਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਕੀਲਸ੍ਯ ਸ਼ੁਭੇ ਤਪੋਯੋਗਪਰੋऽਭਵਤ੍। ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਨ ਚਾਙ੍ਗਾਨਿ ਪ੍ਰਾਸ੍ਪਨ੍ਦਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਇੰਦਰਕੀਲ ਦੇ ਸੁਭਾਅਤ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਉਹ ਤਪ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਇਆ।
ਸਮਾਹਿਤਾਤ੍ਮਾ ਨਿਯਤਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੁਤੋऽਚ੍ਯੁਤਃ'। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਸ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਮੱਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਅਚਲ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ: 'ਰੁਕੋ!'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਤੋ ਦृष੍ਟਿਂ ਚਾਰਯਾਮਾਸ ਰਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਨੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।