ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤੁ ਤੌ ਵੀਰਾਵੂਚਤੁਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਮ੍। ਅਵਾਪ੍ਤਵ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾਸਵਾਤ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਪ੍ਨੁਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਮਨਸਾ ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ
ਉਹ ਦੋ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਵਾਸਵ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੇ ਹਨ; ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹਥਿਆਰ ਹਾਸਲ ਕਰ।'
ਗਿਰੋ ਹ੍ਯਸ਼ਿਥਿਲਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਦੋषਾਃ ਸਂਮਤਾਃ ਸਤਾਮ੍। ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇष੍ਵਦ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਧਨਞ੍ਜਯ
ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੱਕੀਆਂ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਸਤਜਨਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਅੱਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ, ਧਨੰਜਯ ਤੂੰ ਹੀ ਇਹ ਪਾਇਆ ਹੈ।
ਨ ਚਾਧਰ੍ਮਵਿਦਂ ਦੇਵਾ ਨਾਸਿਦ੍ਧਂ ਨਾਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਚਲਚਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ਠਂ ਨ ਚ
ਦੇਵਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਅਸਫਲ, ਤਪ-ਰਹਿਤ, ਚਲ-ਚਿੱਤ ਜਾਂ ਧੋਖੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ।
ਰੋਰੂਯਮਾਣਃ ਕਟੁਕਮੀਰ੍ष੍ਯਕਃ ਕਟੁਕਾਕ੍ਸ਼ਰਃ। ਸ਼ਠਕਃ ਸ਼੍ਲਾਘਕਃ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤਾ ਹਨ੍ਤਾ ਚ ਵਿਚਿਕਿਤ੍ਸਿਤਾ
ਜੋ ਕਰੜਾ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦਾ, ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ, ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ, ਧੋਖੀ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੰਦੇਹੀ ਹੋਵੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ ਹਨ੍ਤਾ ਮਾਯਾਵੀ ਕ੍ਰੋਧਨੋऽਨृਤਭਾषਿਤਾ। ਅਤ੍ਯਾਸ਼ੀ ਨਾਸ੍ਤਿਕੋऽਦਾਤਾ ਮਿਤ੍ਰਧ੍ਰੁਕ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਠੱਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਹਦੋਂ ਵੱਧ ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਦਿਲੋਂ ਕੰਜੂਸ ਹੈ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਆਕ੍ਰੋष੍ਟਾ ਚਾਤਿਮਾਨੀ ਚ ਰੌਦ੍ਰੋ ਲੁਬ੍ਧੋऽਥ ਲੋਲੁਪਃ। ਸ੍ਤੇਨਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਯਪਸ਼੍ਚੈਵ ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਘਮੰਡੀ ਹੈ, ਰੁੱਖਾ ਤੇ ਬੇਰਹਿਮ ਹੈ, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਚੋਰ ਹੈ, ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੈ, ਗਰਭ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਂਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾ ਚਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨृਸ਼ਂਸਃ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਚ ਯਃ। ਨੈਤੇ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਲੋਕਾਸ੍ਤੇ ਧਨਞ੍ਜਯ
ਜੋ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੈ— ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ, ਧਨੰਜਯ, ਕਿਸੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ; ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਮਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕਰੁਣਵੇਦਿਤਾ। ਦਮਃ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਧृਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਕृਤ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦਇਆ, ਸਹਾਨੁਭੂਤੀ, ਸਚਾਈ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ, ਢੀਠਤਾ, ਹੌਸਲਾ, ਧਰਮ, ਮਾਫੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ—
ਦਯਾ ਸ਼ਮਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਗੁਰੁਪੂਜਾ ਕृਤਜ੍ਞਤਾ। ਮੈਤ੍ਰਤਾ ਦ੍ਵਿਜਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਸਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਯਿ ਫਲ੍ਗੁਨ। ਵ੍ਯਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕृਪਾ ਦਾਨਂ ਮਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਮਿਹਰਬਾਨੀ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਨੇਕੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਦੋਸਤੀ, ਦਵਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਫਲਗੁਨ; ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਆਇ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ, ਦਾਨ, ਸਮਝ, ਤੇ ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਵੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੌਰਵ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਮੇष੍ਯਸਿ ਧਨਞ੍ਜਯ। ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੇਨ ਹਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯਃ ਸਮਾਗਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਕੌਰਵ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਧਨੰਜਯ; ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਸੁਹृਦਾਂ ਸੋਦਰਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਪਰਮਾ ਤਾਤ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਮਰੁਤਾਮਿਵ
ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੇਰਾ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸੁਹृਦਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਸਰ੍ਵੇ ਹਿਸਂਸ਼੍ਰਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲ
ਉਸ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਤੇ ਦੋਸਤ ਸਭ ਤੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣਗੇ।
ਸ ਪਾਰ੍ਥ ਪਿਤਰਂ ਗਚ੍ਛ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਰਿਨ੍ਦਮ। ਮੁष੍ਟਿਗ੍ਰਹਣਮਾਦਤ੍ਸ੍ਵ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾਸਵਾਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਪਾਰਥ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਪਕੜ ਲੈ ਤੇ ਵਾਸਵ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।
ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਘਵਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਫਿਰ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ 'ਤੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਵਿਦਿਤਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦਿਵਂ ਤਾਤ ਗਮਿष੍ਯਸਿ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਲੋਕਾਨ੍ਰਂਸ੍ਯਸੇ ਜਯਤਾਂਵਰ
ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਪਿਆਰੇ; ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਪਾ ਕੇ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਮਾਨਿਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਪਾਰ੍ਥ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਸੁਸੁਖਂ ਦਿਵਿ। ਅਵਾਪ੍ਯਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਪੁਨਰੇष੍ਯਸਿ
ਦੇਵਤੇਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣੇਂਗਾ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਵੇਂਗਾ।
ਗੁਣਾਂਸ੍ਤੇ ਵਾਸਵਸ੍ਤਾਤ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਹਤਿ ਤ੍ਵਯਿ। ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਭਾषਤ
ਪਿਆਰੇ, ਜਦ ਵਾਸਵ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਜਲਾਇਆ, ਉਸਨੇ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕੀਤੀ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਾਸਵੀਮ੍। ਕਂਚਿਦ੍ਦੇਸ਼ਮਿਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਪੋਯੋਗਮਨਾ ਭਵ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੂੰ ਵਾਸਵ ਦੀ ਉਹ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ; ਇੱਥੋਂ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਤਪ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਲਾ।
ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਮਘਵਦ੍ਵਚਨਂ ਹਿਤਮ੍। ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਵਾऽਦ੍ਯੈਵ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟਾऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਮ੍
ਕੌਰਵ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮਘਵਾਨ ਦੀ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਮੰਨ; ਅੱਜ ਹੀ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਜਾ—ਤੂੰ ਪੁਰੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ।
ਤੌ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਕृष੍ਣਾਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚਾਪ੍ਯੁਭੌ। ਮਨਾਂਸ੍ਯਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ ਬੀਭਤਸੁ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਵੀਰਂ ਸਿਂਹਸ੍ਕਨ੍ਧੋਰਸਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵਂਕृष੍ਣਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕੁਰ੍ਵਤੀ ਨਮਃ। ਵਾਗ੍ਭਿਃ ਪਰਮਸ਼ੁਦ੍ਧਾਭਿਰ੍ਮਙ੍ਗਲਾਭਿਰਭਾषਤ੍
ਜਦ ਉਹ ਵੀਰ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗੂ ਮੋਢੇ ਤੇ ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਵਾਲਾ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਲਈ ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਨਮੋ ਧਾਤ੍ਰੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰੇ ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਗਚ੍ਛ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍। `ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਜੁषਤਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਭਾਸ੍ਕਰਸ਼੍ਚ ਵਿਭਾਵਸੁਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਲਯਨ੍ਤੁ ਧਨਞ੍ਜਯ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਜਾ। ਧਰਮ, ਪਾਰਥ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ, ਧਨੰਜਯ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਪਚਾਯੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਵਚਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇਥਾ ਵਸੂਵ੍ਰੁਦ੍ਰਾਨਾਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ਸਮਰੁਦ੍ਗਣਾਨ੍। ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਸਾਧ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਛੋਟੇ ਵਾਂਗ ਵਿਵਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਵਸੂ, ਰੁਦਰ, ਆਦਿਤ, ਮਰੁਤ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵ ਅਤੇ ਸਾਧਿਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇਸ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇਭ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯੋ ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ
ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।
ਅਵਰੋਧਾਦ੍ਵਨੇ ਵਾਸਾਤ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਹਰਣਾਦਪਿ। ਇਦਂ ਦੁਃਖਤਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਵਾਸਨਾਤ੍
ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁੱਖ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਹੋਣ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਜਾਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਖੋ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ।
ਮਾਸ੍ਮਾਕਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਕੁਲੇ ਜਾਤੁਚਿਤ੍ਪੁਨਰੁਦ੍ਭਵਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਯੇषਾਂ ਨਾਯੁਧਜੀਵਿਕਾ
ਸਾਡੀ ਕਸ਼ਤਰੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਕਦੇ ਜਨਮ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਇਦਂ ਮੇ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਯਃ ਸ ਪਾਪਃ ਸੁਯੋਧਨਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਗੌਰਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਰਾਜਸਂਸਦਿ
ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਪੀ ਸੁਯੋਧਨ, ਮੈਨੂੰ ਗਊ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੱਸਿਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃਖਾਦਿਦਂ ਦੁਃਖਂ ਗਰੀਯ ਇਤਿਮੇ ਮਤਿਃ। ਯਤ੍ਤਤ੍ਪਰਿषਦੋ ਮਧ੍ਯੇ ਬਹ੍ਵਯੁਕ੍ਤਮਭਾषਤ
ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੁੱਖ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇੰਨੇ ਭਾਰੀ ਉਪਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਗਿਆ।
ਧ੍ਵਂਸਿਤਃ ਸ੍ਵਗृਹੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਚ੍ਚ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਵਨੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦਵਤਿष੍ਠਸੇ
ਘਰ ਤੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੇ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਤੂੰ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਜੇਤਾ ਯਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਯਃ ਪਾਵਕਮਤਰ੍ਪਯਃ। ਜਨਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤੀਦਾਨੀਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਸੀ—ਹੁਣ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।