ਅਦ੍ਯ ਚੇਯਂ ਮਹੀ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾ ਦੁਰ੍ਯਾਧਨਵਸ਼ਾਨੁਗਾ। ਸਗ੍ਰਾਮਨਗਰਾ ਪਾਰ੍ਥ ਸਸਾਗਰਵਨਾਕਰਾ ।। ਭਵਾਨੇਵ ਪ੍ਰਿਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਯਿ ਭਾਰਃ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਹੁਣ, ਪਾਰਥ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪਿੰਡਾਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ; ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਰਿਂਦਮ। ਕृष੍ਣਦ੍ਵੈਪਾਯਨਾਤ੍ਤਾਤ ਗृਹੀਤੋਪਨਿषਨ੍ਮਯਾ
ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਇਆ ਕੰਮ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵੈਪਾਇਨ ਤੋਂ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਗृਹੀਤਯਾ ਤਯਾ ਸਮ੍ਯਗ੍ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ। ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਾਤ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ, ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਯਥਾਕਾਲਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯ। ਤਪਸਾ ਯੋਜਯਾਤ੍ਮਾਨਮੁਗ੍ਰੇਣ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਮੇਂ ਤੇ ਲੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲਗਾ, ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ਕਵਚੀ ਖਙ੍ਗੀ ਮੁਨਿਃ ਸਾਧੁਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ਦਦਨ੍ਮਾਰ੍ਗਂ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤੋਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਧਨੁ, ਕਵਚ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਨਾ ਦੇ, ਪਿਆਰੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲ।
ਇਨਦ੍ਰੇ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਧਨਂਜਯ। ਵृਤ੍ਰਾਦ੍ਭੀਤੈਰ੍ਬਲਂ ਦੇਵੈਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਤੋਂ, ਧਨੰਜਯ, ਸਾਰੇ ਦੈਵੀ ਹਥਿਆਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਯੇਕਸ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਸੇ। `ਅਨੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਾਤ ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਪਿਆਰੇ, ਇਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕ੍ਰਮੇਵ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਸ ਤੇऽਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ। ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਦ੍ਯੈਵ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੇਵਂ ਪੁਰਂਦਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਅੱਜ ਹੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਰੰਪਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਜਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਤਮਧ੍ਯਾਪਯਤ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਧਰਮ-ਰਾਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵਿਧਿਨਾ ਤੇਨ ਯਤਵਾਕ੍ਕਾਯਮਾਨਸਮ੍। ਅਨੁਜਜ੍ਞੇ ਤਦਾ ਵੀਰਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਗ੍ਰਜਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ। ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਉਸ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਨਿਦੇਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪੁਰਂਦਰਮ੍। ਧਨੁਰ੍ਗਾਣ੍ਡੀਵਮਾਦਾਯ ਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੇ ਮਹੇषੁਧੀ
ਧਰਮ-ਰਾਜ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਪਰੰਪਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅਖੰਡ ਤੀਰ-ਕੁੰਡੀ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਕਵਚੀ ਸਤਲਤ੍ਰਾਣੋ ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਵਾਨ੍। ਹਤ੍ਵਾऽਗ੍ਨਿਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਨਿष੍ਕੈਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚ੍ਯ ਮਹ੍ਯਭੁਜ
ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਗੋ-ਚਮੜੀ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਅੱਗ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਸੀਸ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਤ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਃ। ਵਧਾਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯੋਰ੍ਧ੍ਵਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਤੇ ਉਪਰ ਵਲ ਤੱਕਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨਮ੍। ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਭੂਤਾਨ੍ਯਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਨਿ ਚ
ਉਥੇ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਿੱਧ, ਜੀਵ ਤੇ ਲੁਕਵੇਂ ਹੋਏ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਪ੍ਨੁਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਮਨਸਾ ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ। ਸਂਸਾਧਯਸ੍ਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਧ੍ਰੁਵੋਸ੍ਤੁ ਵਿਜਯਸ੍ਤਵ
ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹਾਸਲ ਕਰ; ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋਵੇ।
ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪਾਰ੍ਥਮਿਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਯਾਸ਼ਿषਃ। `ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਤਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵ੍ਰਤਮੁਪਾਧਤ੍ਸ੍ਵ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸ੍ਤਵ ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਤਾਮ੍। ਮਨੋਰਥਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਮਹਾਰਥ
ਸ਼ੁਭ ਵ੍ਰਤ ਲੈ, ਤੇਰਾ ਸੰਕਲਪ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ; ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨ-ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ, ਵੱਡੇ ਰਥ-ਯੋਧਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯੈਤਾਨ੍ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਸ੍ਤਥਾ। ਤਪੋਯੋਗਮਨਾਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪੁਰੋਹਿਤਮਵਨ੍ਦਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਾਰਥ, ਤਪ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਜਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਵੁਭਾਵਭ੍ਯਵਨ੍ਦਤ। ਸਹੋਦਰਾਵਤਿਰਥੌ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਵृਕੋਦਰੌ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਜੀਸ਼ਨੂ ਨੇ ਦੋਨਾਂ ਭਰਾਵਾਂ, ਵੱਡੇ ਯੋਧਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਂ ਕ੍ਲਾਨ੍ਤਮਨਸੌ ਪੂਰ੍ਣਮਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਰਥੌ। ਯਮੌ ਗਾਣ੍ਡੀਵਧਨ੍ਵਾਨਮਭ੍ਯਵਾਦਯਤਾਮੁਭੌ
ਯਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੋ ਵੱਡੇ ਰਥ-ਯੋਧੇ, ਥੱਕੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਗਾਂਡੀਵ-ਧਾਰੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤੁ ਤੌ ਵੀਰਾਵੂਚਤੁਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਮ੍। ਅਵਾਪ੍ਤਵ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਾਸਵਾਤ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਪ੍ਨੁਹਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਮਨਸਾ ਯਦ੍ਯਦਿਚ੍ਛਸਿ
ਉਹ ਦੋ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਕ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਵਾਸਵ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੇ ਹਨ; ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹਥਿਆਰ ਹਾਸਲ ਕਰ।'
ਗਿਰੋ ਹ੍ਯਸ਼ਿਥਿਲਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਦੋषਾਃ ਸਂਮਤਾਃ ਸਤਾਮ੍। ਤ੍ਵਮੇਕਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇष੍ਵਦ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਧਨਞ੍ਜਯ
ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੱਕੀਆਂ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਸਤਜਨਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਅੱਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ, ਧਨੰਜਯ ਤੂੰ ਹੀ ਇਹ ਪਾਇਆ ਹੈ।
ਨ ਚਾਧਰ੍ਮਵਿਦਂ ਦੇਵਾ ਨਾਸਿਦ੍ਧਂ ਨਾਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਚਲਚਿਤ੍ਤਂ ਸ਼ਠਂ ਨ ਚ
ਦੇਵਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਅਸਫਲ, ਤਪ-ਰਹਿਤ, ਚਲ-ਚਿੱਤ ਜਾਂ ਧੋਖੀ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ।
ਰੋਰੂਯਮਾਣਃ ਕਟੁਕਮੀਰ੍ष੍ਯਕਃ ਕਟੁਕਾਕ੍ਸ਼ਰਃ। ਸ਼ਠਕਃ ਸ਼੍ਲਾਘਕਃ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤਾ ਹਨ੍ਤਾ ਚ ਵਿਚਿਕਿਤ੍ਸਿਤਾ
ਜੋ ਕਰੜਾ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦਾ, ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ, ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ, ਧੋਖੀ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੰਦੇਹੀ ਹੋਵੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ ਹਨ੍ਤਾ ਮਾਯਾਵੀ ਕ੍ਰੋਧਨੋऽਨृਤਭਾषਿਤਾ। ਅਤ੍ਯਾਸ਼ੀ ਨਾਸ੍ਤਿਕੋऽਦਾਤਾ ਮਿਤ੍ਰਧ੍ਰੁਕ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਠੱਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਹਦੋਂ ਵੱਧ ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਦਿਲੋਂ ਕੰਜੂਸ ਹੈ, ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸੇ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਆਕ੍ਰੋष੍ਟਾ ਚਾਤਿਮਾਨੀ ਚ ਰੌਦ੍ਰੋ ਲੁਬ੍ਧੋऽਥ ਲੋਲੁਪਃ। ਸ੍ਤੇਨਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਯਪਸ਼੍ਚੈਵ ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗਾਲਾਂ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਘਮੰਡੀ ਹੈ, ਰੁੱਖਾ ਤੇ ਬੇਰਹਿਮ ਹੈ, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਚੋਰ ਹੈ, ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੈ, ਗਰਭ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸਂਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾ ਚਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨृਸ਼ਂਸਃ ਪੁਰੁषਸ਼੍ਚ ਯਃ। ਨੈਤੇ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਨਿਰ੍ਲੋਕਾਸ੍ਤੇ ਧਨਞ੍ਜਯ
ਜੋ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੈ— ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ, ਧਨੰਜਯ, ਕਿਸੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ; ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੰਞਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਮਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਃ ਸਤ੍ਯਂ ਕਰੁਣਵੇਦਿਤਾ। ਦਮਃ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ਧृਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਕृਤ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦਇਆ, ਸਹਾਨੁਭੂਤੀ, ਸਚਾਈ, ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ, ਢੀਠਤਾ, ਹੌਸਲਾ, ਧਰਮ, ਮਾਫੀ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਆਚਰਨ—
ਦਯਾ ਸ਼ਮਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਗੁਰੁਪੂਜਾ ਕृਤਜ੍ਞਤਾ। ਮੈਤ੍ਰਤਾ ਦ੍ਵਿਜਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵਸਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਯਿ ਫਲ੍ਗੁਨ। ਵ੍ਯਪੇਕ੍ਸ਼ਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਕृਪਾ ਦਾਨਂ ਮਤਿਃ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਮਿਹਰਬਾਨੀ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਨੇਕੀ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਦੋਸਤੀ, ਦਵਜਨ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਫਲਗੁਨ; ਹਰ ਜੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਆਇ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ, ਦਾਨ, ਸਮਝ, ਤੇ ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਵੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੌਰਵ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਮੇष੍ਯਸਿ ਧਨਞ੍ਜਯ। ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੇਨ ਹਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼੍ਲਾਘਨੀਯਃ ਸਮਾਗਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਕੌਰਵ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਧਨੰਜਯ; ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨਾਲ ਮਿਲਣਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।