ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਿਤਃ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਵਦਤਾਂਵਰਃ
ਉਹ ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵੇਦ੍ਮਿ ਤੇ ਹृਦਯਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਮਨੀषਯਾ ਤਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਗਤੋਸ੍ਮਿ ਨਰਰ੍षਭ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਭੀष੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣਾਤ੍ਕृਪਾਤ੍ਕਰ੍ਣਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਾਚ੍ਚ ਭਾਰਤ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਨ੍ਨृਪਸੁਤਾਤ੍ਤਥਾ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਦਪਿ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਕਰਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੋਂ—
ਤ੍ਤੇ ਭਯਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨ ਹृਦਿ ਸਂਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਤਤ੍ਤੇऽਹਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਧਿਦृष੍ਟੇਨ ਹੇਤੁਨਾ
ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਇਹ ਡਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧृਤਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਰ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯ। ਪ੍ਰਤਿਪਾਦ੍ਯ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਜ੍ਵਰਂ ਜਹਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕੰਮ ਕਰ। ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਛੇਤੀ ਦੂਰ ਕਰ।
ਤਤ ਏਕਾਨ੍ਤਮਾਨਾਯ੍ਯ ਪਾਰਾਸ਼ਰ੍ਯੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਦੁਪਪਨ੍ਨਾਰ੍ਥਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਫਿਰ, ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ।
ਸ਼੍ਰੇਯਸਸ੍ਤੇऽਪਰਃ ਕਾਲਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਯੇਨਾਭਿਭਵਿਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਰਣੇ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ।
ਗृਹਾਣੇਮਾਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਮੂਰ੍ਤਿਮਰ੍ਤਾਮਿਵ। ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਮृਤਿਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਯ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ
ਇਹ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਾਂਗ ਲੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ 'ਪ੍ਰਤਿਸਮ੍ਰਿਤੀ' ਨਾਮ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੈ।
ਯਾਮਵਾਪ੍ਯਮਹਾਬਾਹੁਰਰ੍ਜੁਨਃ ਸਾਧਯਿष੍ਯਤਿ। ਅਸ੍ਤ੍ਰਹੇਤੋਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਰੁਦ੍ਰਂ ਚੈਵਾਭਿਗਚ੍ਛਤੁ
ਇਸ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ। ਅਸਤਰਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਮਹੇਂਦਰ ਅਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵੇ।
ਵਰੁਣਂ ਚ ਕੁਬੇਰਂ ਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵ। ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਹ੍ਯੇष ਸੁਰਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤਪਸਾ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਚ
ਉਹ ਵਰੁਣ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਕੋਲ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ऋषਿਰੇष ਮੇਹਾਤੇਜਾ ਨਾਰਾਯਣਸਹਾਯਵਾਨ੍। ਪੁਰਾਣਃ ਸ਼ਾਸ੍ਵਤੋ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਜੇਯੋ ਜਿष੍ਣੁਰਚ੍ਯੁਤਃ
ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਨਾਰਾਯਣ ਦੇ ਸਾਥੀ। ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ, ਸਦੀਵੀ, ਦੇਵਤਾ, ਅਜੈਯ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣੀਨਦ੍ਰਾਚ੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਚ੍ਚ ਲੋਕਪਾਲੇਭ੍ਯ ਏਵ ਚ। ਸਮਾਦਾਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਇੰਦਰ, ਰੁਦਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਅਸਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।
ਵਨਾਦਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਵਨਮਨ੍ਯਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਨਿਵਾਸਾਰ੍ਥਾਯ ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਭਵੇਦ੍ਵਃ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵਸਣ ਦੀ ਸੋਚ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਏਕਤ੍ਰਚਿਰਵਾਸੋ ਹਿ ਨ ਪ੍ਰੀਤਿਜਨਨੋ ਭਵੇਤ੍। ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਚ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਭਵੇਦੁਦ੍ਵੇਗਕਾਰਕਃ
ਇੱਕ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲੰਬਾ ਵਸਣਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਤਪਸੀਆਂ ਲਈ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮृਗਾਣਾਮੁਪਰੋਧਸ਼੍ਚ ਵੀਰੁਦੋषਧਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ। ਬਿਭਰ੍षਿ ਚ ਬਹੂਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗਾਨ੍
ਇਹ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਯ ਸ਼ੁਚਯੇ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਯੋਗਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਯੋਗਵਿਦ੍ਯਾਮਨੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਯੋਗ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਧੀਮਾਨ੍ਸ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ। ਅਨੁਜ੍ਞਾਯ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਿਆਸ, ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਉਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਮਨਸਾ ਯਤਃ। ਧਾਰਯਾਮਾਸ ਮੇਧਾਵੀ ਕਾਲੇਕਾਲੇ ਸਦਾऽਭ੍ਯਸਨ੍
ਪਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ। ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਵ੍ਯਾਸਵਾਕ੍ਯਮੁਦਿਤੋ ਵਨਾਦ੍ਦ੍ਵੈਤਵਨਾਤ੍ਤਤਃ। ਯਯੌ ਸਰਸ੍ਵਤੀਕੂਲੇ ਕਾਮ੍ਯਕਂ ਨਾਮ ਕਾਨਨਮ੍
ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦਵੈਤ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਕਾਮਯਕ' ਨਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਮਨ੍ਵਯੁਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਪਸਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਮृषਯੋ ਯਥਾ
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਚਲੇ।
ਤਤਃ ਕਾਮ੍ਯਕਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਨਸ੍ਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਨ੍ਤ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਃ ਸਪਦਾਨੁਗਾਃ
ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਾਮਯਕ ਜੰਗਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਮੁੜ ਵੱਸ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਤੇ ਨ੍ਯਵਸਨ੍ਰਾਜਨ੍ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਃ। ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਪਰਾ ਵੀਰਾ ਗृਣਾਨਾ ਵੇਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਜੋ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਵੇਦ ਉਚਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਚਰਨ੍ਤੋ ਮृਗਯਾਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮृਗਾਰ੍ਥਿਨਃ। ਪਿਤृਦੈਵਤਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਵਪਨ੍ਤੋ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਾਫ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਲੱਭਦੇ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਗ ਭੇਟ ਕਰਦੇ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਮੁਨਿਸਂਦੇਸ਼ਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਵਿਦਿਤਪ੍ਰਜ੍ਞਮਰ੍ਜੁਨਂ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾਪਾਣਿਨਾ ਪਰਿਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍
ਇਕ ਅਲੱਗ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸਮਝ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਹੌਲੇ ਨਾਲ, ਹੱਸ ਕੇ, ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਵਨਵਾਸਮਰਿਂਦਮਃ। ਧਨਂਜਯਂਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਰਹਸੀਦਮੁਵਾਚ ਹ
ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਭੀष੍ਮੇ ਦ੍ਰੋਣੇ ਕृਪੇ ਕਰ੍ਣੇ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰੇ ਚ ਭਾਰਤ। ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਾਦ ਏਤੇष੍ਵਦ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ
ਭਾਰਤ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦੈਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਚਾਸੁਰਂ ਚ ਸਪ੍ਰਯੋਗਚਿਕਿਤ੍ਸਿਤਮ੍। ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਯੋਗਂ ਚ ਅਭਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਦੈਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਤੇ ਅਸੁਰੀ ਹਥਿਆਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਤੇ ਉਪਚਾਰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਿਤਾਃ। ਸਂਵਿਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤੁष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਗੁਰੁਵਤ੍ਤੇषੁ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਸਰ੍ਵਯੋਧੇषੁ ਚੈਵਾਸ੍ਯ ਸਦਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰਨੁਤ੍ਤਮਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਆਰਾ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਵਾਂਗ ਮਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਚਾਰ੍ਯਾ ਮਾਨਿਤਾਸ੍ਤੁष੍ਟਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਂ ਵ੍ਯਵਹਰਨ੍ਨ੍ਯੁਤ। ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਨ ਹਾਪਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਿਤਾਃ
ਅਧਿਆਪਕ ਮਾਣੇ ਹੋਏ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਵਰਤਦੇ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਰੋਕਣਗੇ।