ਰਾਜ੍ਞਾ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਤਾਤ ਮृਗਯਾਂ ਪਰਿਧਾਵਤਾ। ਅਵਸਕ੍ਤਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਮृਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਭੁਜਙ੍ਗਮਃ
ਪਿਤਾ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਸੱਪ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਿਂ ਮੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਕृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋऽਨਿष੍ਟਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਕृਸ਼ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਤਪਸੋ ਬਲਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਬੁਰੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ ਜੋ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਸੱਚ ਦੱਸ; ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।
ਸ ਰਾਜਾ ਮृਗਯਾਂ ਯਾਤਃ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਦਭਿਮਨ੍ਯੁਜਃ। ਸਸਾਰ ਮृਗਮੇਕਾਕੀ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਾਣੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਵਿੱਧ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਿਆ।
ਨ ਚਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮृਗਂ ਰਾਜਾ ਚਰਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਵਨੇ। ਪਿਤਰਂ ਤੇ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਨਭਿਭਾषਿਣਮ੍
ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਹ ਹਿਰਨ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਸ੍ਥਾਣੁਭੂਤਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਃ। ਪੁਨਃਪੁਨਰ੍ਮृਗਂ ਨष੍ਟਂ ਪ੍ਰਪਚ੍ਛ ਪਿਤਰਂ ਤਵ
ਉਹ ਖੜਾ ਸੀ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੰਗ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਹਿਰਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸ ਚ ਮੌਨਵ੍ਰਤੋਪੇਤੋ ਨੈਵ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਸਰ੍ਪਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਸਮਾਸਜਤ੍
ਪਰ ਉਹ, ਜੋ ਮੌਨ ਵ੍ਰਤ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਦੇ ਕੋਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਸੱਪ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਿਂਸ੍ਤਵ ਪਿਤਾ ਸੋऽਪਿ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤੇ ਯਤਵ੍ਰਤਃ। ਸੋऽਪਿ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਨਗਰਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਤਾ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਵੀ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਮृषਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਵਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ ਮਨ੍ਯੁਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੁਰਦਾ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਆਵਿष੍ਟਃ ਸ ਹਿ ਕੋਪੇਨ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਨृਪਤਿਂ ਤਦਾ। ਵਾਰ੍ਯੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਕ੍ਰੋਧਵੇਗਬਲਾਤ੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠਾ।
ਯੋऽਸੌ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਾਤਸ੍ਯ ਤਥਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਗਤਸ੍ਯ ਹ। ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਮृਤਂ ਸਮਾਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਪਨ੍ਨਗਂ ਰਾਜਕਿਲ੍ਵਿषੀ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਮੁਰਦਾ ਸੱਪ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ—
ਤਂ ਪਾਪਮਤਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਨ੍ਨਗੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਆਸ਼ੀਵਿषਸ੍ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਾ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਬਲਚੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਡੱਸੇਗਾ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਾਦਿਤੋ ਨੇਤਾ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮਵਮਨ੍ਤਾਰਂ ਕੁਰੂਣਾਮਯਸ਼ਸ੍ਕਰਮ੍
ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕੀਤਾ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾਤਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਪਿਤਰਮਭ੍ਯਗਾਤ੍। ਆਸੀਨਂ ਗ੍ਰੋਵ੍ਰਜੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਹਨ੍ਤਂ ਸ਼ਵਪਨ੍ਨਗਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ ਤੇ ਮੁਰਦਾ ਸੱਪ ਨੂੰ ਢੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤਮਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਸ੍ਕਨ੍ਧਗਤੇਨ ਵੈ। ਸ਼ਵੇਨ ਭੁਜਗੇਨਾਸੀਦ੍ਭੂਯਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕੁਲਃ
ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸੱਪ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਦੁਃਖਾਚ੍ਚਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਮੁਮੁਚੇ ਪਿਤਰਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਮਾਂ ਧਰ੍षਣਾਂ ਤਾਤ ਤਵ ਤੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤਾਤਾ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ—'
ਰਾਜ੍ਞਾ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਕੋਪਾਦਸ਼ਪਂ ਤਮਹਂ ਨृਪਮ੍। ਯਥਾਰ੍ਹਤਿ ਸ ਏਵੋਗ੍ਰਂ ਸ਼ਾਪਂ ਕੁਰੁਕੁਲਾਧਮਃ। ਸਪ੍ਤਮੇऽਹਨਿ ਤਂ ਪਾਪਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਃ
'ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੱਕਦਾਰ ਸੀ, ਤਾਤਾ। ਉਹ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪਾਪੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਪਾਏਗਾ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਡੱਸੇਗਾ।'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਥਾ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਪਿਤਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਂ ਤਾਤ ਨੈष ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿषਯੇ ਨਿਵਸਾਮਹੇ
'ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ; ਇਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ।'
ਨ੍ਯਾਯਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਨ ਰੋਚਯੇ। ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧੈਃ ਸਦਾ
'ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਸਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਤੀਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਹਤੋ ਹਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯਦਿ ਰਾਜਾ ਨ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਪੀਡਾ ਨਃ ਪਰਮਾ ਭਵੇਤ੍
'ਮਾਫ ਕਰਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ; ਜੇ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਆਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇਗਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਪਾਵਾਂਗੇ।'
ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਮ ਚਰਿਤੁਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪੁਤ੍ਰ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਵਯਂ ਤਾਤ ਰਾਜਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਦृष੍ਟਿਭਿਃ
'ਪੁੱਤਰ, ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸੁਚੱਜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦੇ, ਜੇ ਰਾਜੇ ਸਾਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।'
ਚਰਾਮੋ ਵਿਪੁਲਂ ਧਰ੍ਮਂ ਤੇषਾਂ ਭਾਗੋऽਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਤਃ। ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਮੇਵ ਹਿ
'ਅਸੀਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਕੀ ਹਿੱਸਾ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰਾਜਾ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਤੀਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਤੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਯਥਾऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਯਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤਥਾ ਰਾਜ੍ਞਾ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿਭੋ
'ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਾ ਵਾਂਗ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ।'
ਅਰਾਜਕੇ ਜਨਪਦੇ ਦੋषਾ ਜਾਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਸਦਾ। ਉਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਸਤਤਂ ਲੋਕਂ ਰਾਜਾ ਦਣ੍ਡੇਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਵੈ
'ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੁਰਾਈਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼੍ਰਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਦਣ੍ਡਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਭਯਂ ਭੂਯਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਰੁਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇ ਤਦਾ। ਨੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਸ਼੍ਚਰਤੇ ਧਰ੍ਮਂ ਨੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਸ਼੍ਚਰਤੇ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਇਨਸਾਨ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ। ਰਾਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਞਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਾਦ੍ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾਃ
ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਸੁਗਤਿ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਯਜਨਾ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾਦ੍ਵृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤੇਤ ਵृष੍ਟੇਰੋषਧਯਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ। ਓषਧਿਭ੍ਯੋ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਧਾਰਯਨ੍ਸਤਤਂ ਹਿਤਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੌਦੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪੌਦਿਆਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਭਲਾਈ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਚ ਯੋ ਧਾਤਾ ਰਾਜਾ ਰਾਜ੍ਯਕਰਃ ਪੁਨਃ। ਦਸ਼ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸਮੋ ਰਾਜਾ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨੁਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਸ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨੇਹ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੇਨੈਤ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਮृਗਲਿਪ੍ਸੁਨਾ। ਅਜਾਨਤਾ ਕृਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਮੇਤਦਿਦਂ ਮਮ
ਇਸ ਲਈ, ਭੁੱਖਾ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਇਥੇ ਆ ਕੇ, ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਮੇਰਾ ਵ੍ਰਤ ਸੀ।
ਕਸ੍ਮਾਦਿਦਂ ਤ੍ਵਯਾ ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ਸਹਸਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਕृਤਮ੍। ਨ ਹ੍ਯਰ੍ਹਤਿ ਨृਪਃ ਸ਼ਾਪਮਸ੍ਮਤ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਬੇਸਮਝੀ ਨਾਲ ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ? ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।