ਤ੍ਵਾਂ ਚੇਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਤ ਤਥਾ ਚਰਨ੍ਤ- ਮਵਭੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਚਰਾਸ਼੍ਚ। ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਰੇਥਾਸ੍ਤਾਵਤੋऽਬ੍ਦਾਂਸ੍ਤਥਾਤ੍ਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਹਿ ਪਾਰ੍ਥ
ਪੁੱਤ, ਜੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਜਾਸੂਸ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੁਣ ਲੈਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਫਿਰ ਛੁਪ ਕੇ ਜੀਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਰਥ, ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰ.
ਚਰੈਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨੋ ਵਿਦਿਤਃ ਕਾਲਮੇਤਂ ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਮਦੀਯਾਨ੍। ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦੀਹ ਤਵੈਵ ਤਾ ਭਾਰਤ ਪਞ੍ਚ ਨਦ੍ਯਃ
ਜੇ ਜਾਸੂਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਈਏ, ਰਾਜਨ, ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਉਹ ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ, ਭਾਰਤਾ, ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਹਨ.
ਵਯਂ ਚੈਤਦ੍ਭਾਰਤ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾਃ ਕਾਲਮਪਾਸ੍ਯ ਭੋਗਾਨ੍। ਚਰੇਮ ਇਤ੍ਯਾਹ ਪੁਰਾ ਸ ਰਾਜਾ ਮਧ੍ਯੇ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸ ਮਯੋਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤਿ
ਭਾਰਤਾ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਏ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਮੁਕਾ ਕੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਘੁੰਦੇ; ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਮੰਨ ਲਿਆ ਸੀ.
ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਯੂਤਮਭਵਨ੍ਨੋ ਜਘਨ੍ਯਂ ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਜਿਤਾਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤਾਸ਼੍ ਸਰ੍ਵੇ। ਇਤ੍ਥਂ ਤੁ ਦੇਸ਼ਾਨਨੁਸਂਚਰਾਮੋ ਵਨਾਨਿ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਣਿ ਚ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਰੂਪਾਃ
ਉਥੇ ਜੂਏ ਦਾ ਖੇਡ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਨਿਕਲੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹਿੰਦੇ.
ਸੁਯੋਧਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਤ੍ ਭੂਯਃ ਸ ਮਨ੍ਯੋਰ੍ਵਸ਼ਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍। ਉਦ੍ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਕੁਰੂਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਯੇਚਾਸ੍ਯ ਕੇਚਿਦ੍ਵਸ਼ਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਨ੍
ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜੋ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ.
ਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਤਾਂ ਸਕਾਸ਼ੇ ਕੋ ਨਾਮ ਜਹ੍ਯਾਦਿਹ ਰਾਜ੍ਯਹੇਤੋਃ। ਆਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ਮਰਣਾਦ੍ਗਰੀਯੋ ਯਦ੍ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸੇਤ੍
ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਲਈ ਕਦੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਰੀ ਲਈ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ.
ਤਦੈਵ ਚੇਦ੍ਵੀਰਕਰ੍ਮਾਕਰਿष੍ਯੋ ਯਦਾ ਦ੍ਯੂਤੇ ਪਰਿਘਂ ਪਰ੍ਯਮृਕ੍ਸ਼ਃ। ਬਾਹੂ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਵਾਰਿਤਃ ਫਲ੍ਗੁਨੇਨ ਕਿਂ ਦੁष੍ਕृਤਂਭੀਮ ਤਦਾऽਭਵਿष੍ਯਤ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀਰਤਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਜਦ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਗਦਾ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜਨ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਭੀਮ ਨੇ ਕੀ ਗਲਤ ਕੀਤਾ ਸੀ?
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਚੈਵਂ ਸਮਯਕ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਕਿਂ ਨਾਬ੍ਰਵੀਃ ਪੌਰੁषਮਾਵਿਦਾਨਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੁ ਕਾਲਂ ਤ੍ਵਭਿਪਦ੍ਯਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਕਿਂ ਮਾਮਿਦਾਨੀਮਤਿਵੇਲਮਾਤ੍ਥ
ਸਮਝੌਤੇ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ? ਹੁਣ, ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਤੂੰ ਆਗੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਅਤਿ-ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਭੂਯੋਪਿ ਦੁਃਖਂ ਮਮ ਭੀਮਸੇਨ ਦੂਯੇ ਵਿषਸ੍ਯੇਵ ਰਸਂ ਹਿ ਪੀਤ੍ਵਾ। ਯਦ੍ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀਂ ਪਰਿਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਂ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਿਤਿ ਸ੍ਮ ਭੀਮ
ਭੀਮਸੇਨ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ; ਯਜਨਸੇਨੀ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਹੋਇਆ, ਹੋਣ ਦੇ.'
ਨ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਭਰਤਪ੍ਰਵੀਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰੁਵੀਰਮਧ੍ਯੇ। ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਸੁਖੋਦਯਾਯ ਪਾਕਂ ਫਲਾਨਾਮਿਵ ਬੀਜਵਾਪਃ
ਪਰ ਅੱਜ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਸੁਖ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਠੀਕ ਵੇਲੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਵਾਪਿਆਂ ਫਲ ਪੱਕਦੇ ਹਨ.
ਯਦਾ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਕृਤੋਨਿਕृਨ੍ਤੇ- ਦ੍ਵੈਰਂ ਸਪੁष੍ਪਂ ਸਫਲਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ। ਮਹਾਗੁਣਂ ਹਰਤਿ ਹਿ ਪੌਰੁषੇਣ ਤਦਾ ਵੀਰੋ ਜੀਵਤਿ ਜੀਵਲੋਕੇ
ਜਦ ਪਹਿਲਾਂ ਧੋਖਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੈਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਲਿਆ ਤੇ ਫਲ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੀਰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ.
ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਲੋਕੇ ਲਭਤੇ ਸਮਗ੍ਰਾਂ ਮਨ੍ਯੇ ਚਾਸ੍ਮੈ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸਨ੍ਨਮਨ੍ਤੇ। ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚੈਨਮਤਿਰਾਗਾਦ੍ਭਜਨ੍ਤੇ ਦੇਵਾ ਇਵੇਨਦ੍ਰਮੁਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਚੈਨਮ੍
ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸਦੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕਦੇ ਹਨ; ਦੋਸਤ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ, ਰੱਬਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ.
ਮਮ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਚ ਨਿਬੋਧ ਸਤ੍ਯਾਂ ਵृਣੇ ਸਤ੍ਯਮਮृਤੀਜ੍ਜੀਵਿਤਾਚ੍ਚ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ੋ ਧਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਲਾਮੁਪੈਤਿ
ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਸੁਣ: ਮੈਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ; ਰਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਇਜ਼ਤ, ਧਨ—ਇਹ ਸਭ ਸੱਚ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ.
ਸਨ੍ਧਿਂ ਕृਤ੍ਵੈਵ ਕਾਲੇਨ ਹ੍ਯਨ੍ਤਕੇਨ ਪਤਤ੍ਰਿਣਾ। ਅਨਨ੍ਤੇਨਾਪ੍ਰਮੇਯੇਣ ਸ੍ਰੋਤਸਾ ਸਰ੍ਵਹਾਰਿਣਾ
ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਅੰਤ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਅਸੀਮ ਤੇ ਅਣਮਾਪਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾ ਲੈਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ.
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਕਾਲਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਨ੍ਕਾਲਬਨ੍ਧਨਃ। ਫੇਨਧਰ੍ਮਾ ਮਹਾਰਾਜ ਫਲਧਰ੍ਮਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਮੰਨਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੀ ਹਾਲਤ ਫੇਨ ਵਾਂਗ ਤੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ.
ਨਿਮੇषਾਦਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਸ੍ਯਾਯੁਰਪਚੀਯਤੇ। ਸੂਚ੍ਯੇਵਾਞ੍ਜਨਚੂਰ੍ਣਾਨਿ ਕਿਮਿਤਿ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯੇਤ੍
ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਇਕ ਪਲਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੀਵਨ ਘੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਈ ਤੋਂ ਕਾਜਲ ਦਾ ਚੂਰਨ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਦੇਰੀ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ?
ਯੋ ਨੂਨਮਮਿਤਾਯੁਃ ਸ੍ਯਾਦਥਵਾऽऽਯੁਃਪ੍ਰਮਾਣਵਿਤ੍। ਸ ਕਾਲਂ ਵੈ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਿਵਾਨ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਮਰ ਦਾ ਅੰਦਾਜਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਕਾਲੋ ਨਃ ਸਮਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼। ਆਯੁषੋਪਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਰਣਾਯੋਪਨੇष੍ਯਤਿ
ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੀਹ ਸਾਲ ਲੰਘ ਜਾਣਗੇ; ਉਮਰ ਵਧਾ ਕੇ, ਸਮਾਂ ਅਖੀਰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਂ ਹਿ ਮਰਣਂ ਸ਼ਰੀਰੇ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਮਰਣਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਾਯੈਵ ਘਟਾਮਹੇ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੌਤ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰੀਏ।
ਯੋ ਨ ਯਾਤਿ ਪ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਨਮਸ੍ਪष੍ਟੋ ਭੂਮਿਵਰ੍ਧਨਃ। ਅਯਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਵੈਰਾਣਿ ਸੋऽਵਸੀਦਤਿ ਗੌਰਿਵ
ਜੋ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਨਿਪਟਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਨ ਯਾਤਯਤੇ ਵੈਰਮਲ੍ਪਸਤ੍ਵੋਦ੍ਯਮਃ ਪੁਮਾਨ੍। ਅਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਜਾਤਜੀਵਿਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਨਿਪਟਾਉਂਦਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਤਨ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਮੈਂ ਨਿਕਾਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਹੈਰਣ੍ਯੌ ਭਵਤੋ ਬਾਹੂ ਸ਼੍ਰੁਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵੀ। ਹਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਬਾਹੁਜਿਤਂ ਵਸੁ
ਤੇਰੇ ਬਾਂਹ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ ਭੋਗ।
ਹਤ੍ਵਾ ਵੈ ਪੁਰੁषੋ ਰਾਜਨ੍ਨਿਕਰ੍ਤਾਰਮਰਿਂਦਮ੍। ਅਹ੍ਨਾਯ ਨਰਕਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਣਾਸ੍ਯ ਸ ਸਂਮਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰਾਜਾ, ਵੈਰੀ ਤੇ ਬੁਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਸੁਰਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਮਰ੍षਜੋ ਹਿ ਸਂਤਾਪਃ ਪਾਵਕਾਦ੍ਦੀਪ੍ਤਿਮਤ੍ਤਰਃ। ਯੇਨਾਹਮਭਿਸਂਤਪ੍ਤੋ ਨ ਨਕ੍ਤਂ ਨ ਦਿਵਾ ਸ਼ਯੇ
ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਪੀੜਾ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਤਪਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਨਾ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸੁੱਤ ਸਕਦਾ।
ਅਯਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥੋ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵਰਿष੍ਠੋ ਜ੍ਯਾਵਿਕਰ੍षਣੇ। ਆਸ੍ਤੇ ਪਰਮਸਂਤਪ੍ਤੋ ਨੂਨਂ ਸਿਂਹ ਇਵਾਸ਼ਯੇ
ਇਹ ਪਾਰਥ, ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਪੀੜਾ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ।
ਯੋऽਯਮੇਕੋ ਨੁਦੇਤ੍ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੋਕੇ ਰਾਜਨ੍ਧਨੁਰ੍ਭृਤਃ। ਸੋਯਮਾਤ੍ਮਜਮੂष੍ਮਾਣਂ ਗ੍ਰਹਾਹਸ੍ਤੀਵ ਯਚ੍ਛਤਿ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਧਨੁਧਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨਕੁਲਃ ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾ ਮਾਤਾ ਚ ਵੀਰਸੂਃ। ਤਵੈਵ ਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤ ਆਸਤੇ ਜਡਮੂਕਵਤ੍
ਨਕੁਲ, ਸਹਦੇਵ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮਾਂ ਜੋ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਜਣੀ, ਤੇਰੇ ਹੀ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਗੂੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਤੇऽਪ੍ਰਿਯਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਸਹ ਸृਞ੍ਜਯੈਃ। ਅਹਮੇਕਸ਼੍ਚ ਸਂਤਪ੍ਤੋ ਮਾਤਾ ਚ ਪ੍ਰਤਿਬਿਨ੍ਧ੍ਯਤਃ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਮਾਂ ਵੀ, ਪ੍ਰਤਿਬੰਧਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਪ੍ਰਿਯਮੇਵ ਤੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯੁਤ ਕਿਂਚਨ। ਸਰ੍ਵੇ ਹਿ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਾਭਿਨਨ੍ਦਿਨਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਤਃ ਪਾਪੀਯਸੀ ਕਾਚਿਦਾਪਦ੍ਰਾਜਨ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਨ੍ਨੋ ਨੀਚੈਰਲ੍ਪਬਲੈ ਰਾਜ੍ਯਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਭੁਜ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਮਾੜੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕਿ ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਨੀਚ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੀਨ ਕੇ ਭੋਗਿਆ ਜਾਵੇ।