ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਸ੍ਤਗਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਕਥਂਸ੍ਵਿਨ੍ਨਾਹਰੇਰ੍ਮਹੀਮ੍। ਇਹ ਯਤ੍ਨਮੁਪਾਹृਤ੍ਯ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥ 'ਚ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਤਨ ਨਾ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕੀਏ?
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਰਾਜਾ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਂ ਵੈ ਧੈਰ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਚ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਭੀਮਸੈਨ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਭਾਰਤ ਸਤ੍ਯਮੇਤ- ਦ੍ਯਨ੍ਮਾਂ ਤੁਦਨ੍ਵਾਕ੍ਯਸ਼ਲ੍ਯੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਣੋषਿ। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਗਰ੍ਹੇ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਮੇਤ- ਨ੍ਮਮਾਨਯਾਦ੍ਧਿ ਵ੍ਯਸਨਂ ਵ ਆਗਾਤ੍
ਭਾਰਤ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਬੋਲ, ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੁਭਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਆਈ ਹੈ।
ਅਹਂ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨਨ੍ਵਪਦ੍ਯਂ ਜਿਹੀਰ੍षਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਂਸਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍। ਤਨ੍ਮਾਂ ਸ਼ਠਃ ਕਿਤਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦੇਵੀ- ਤ੍ਸੁਯੋਧਨਾਰ੍ਥਂ ਸੁਬਲਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ
ਮੈਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਰਾਜ ਤੇ ਸੂਬਾ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡਿਆ; ਪਰ ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਚਲਾਕ ਜੂਆਰੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹਾਮਾਯਃ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਯਃ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਪਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਪੂਗਾਨ੍। ਅਮਾਯਿਨਂ ਮਾਯਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਜੈषੀ- ਤ੍ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਵृਜਿਨਂ ਭੀਮਸੇਨ
ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਚਲਾਕ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਾਸੇ ਪਏ; ਉਸ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੋ ਸਾਫ-ਦਿਲ ਸੀ, ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਭੀਮਸੈਨ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵੇਖੀ।
ਅਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕੁਨੇਰ੍ਯਥਾਵਤ੍ ਕਾਮਾਨੁਕੂਲਾਨਯੁਜੋ ਯੁਜਸ਼੍ਚ। ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਨਿਯਨ੍ਤੁਮਭਵਿष੍ਯਦਾਤ੍ਮਾ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤੁ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਧੈਰ੍ਯਮ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਕੁਝ ਚੰਗੇ, ਕੁਝ ਮਾੜੇ, ਕੁਝ ਨਿਊਟ੍ਰਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਸੰਭਵ ਸੀ; ਪਰ ਗੁੱਸਾ ਆਦਮੀ ਦੀ ਧੀਰਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਤੁਂ ਨਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਪੌਰੁषੇਣ ਮਾਨੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚ ਤਾਤ ਨਦ੍ਧਃ। ਨ ਤੇ ਵਾਚੋ ਭੀਮਸੇਨਾਭ੍ਯਸੂਯੇ ਮਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਤਦ੍ਭਵਿਤਵ੍ਯਮਾਸੀਤ੍
ਪੁੱਤਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਭੀਮਸੈਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸੀ।
ਸ ਨੋ ਰਾਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ੍ਯਪਾਤਯਦ੍ਵ੍ਯਸਨੇ ਰਾਜ੍ਯਮਿਚ੍ਛਨ੍। ਦਾਸ੍ਯਂ ਚ ਨੋऽਗਮਯਦ੍ਭੀਮਸੇਨ ਯਤ੍ਰਾਭਵਚ੍ਛਰਣਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਭੀਮਸੈਨ, ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣੀ, ਸਾਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਤਦ੍ਵੇਤ੍ਥ ਧਨਂਜਯਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤਾਯਾਗਤਾਸ੍ਤਾਂ ਸਭਾਂ ਨਃ। ਯਨ੍ਮਾऽਬ੍ਹਵੀਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ ਏਕਗ੍ਲਹਾਰ੍ਥਂ ਭਰਤਾਨਾਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਤੂੰ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਜੂਏ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਏ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਇਕ ਹਾਰ ਲਈ.
ਵਨੇ ਸਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਯਥਾਕਾਮਂ ਵਿਦਿਤਮਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋ। ਅਥਾਪਰਂ ਚਾਵਿਦਿਤਸ਼੍ਚਰੇਥਾਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਛਦ੍ਮਰੂਪਃ
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ, ਅਸੀਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਸਮਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਛੁਪ ਕੇ ਘੁੰਦੇ.
ਤ੍ਵਾਂ ਚੇਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਤ ਤਥਾ ਚਰਨ੍ਤ- ਮਵਭੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਚਰਾਸ਼੍ਚ। ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਰੇਥਾਸ੍ਤਾਵਤੋऽਬ੍ਦਾਂਸ੍ਤਥਾਤ੍ਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਹਿ ਪਾਰ੍ਥ
ਪੁੱਤ, ਜੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਜਾਸੂਸ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੁਣ ਲੈਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਫਿਰ ਛੁਪ ਕੇ ਜੀਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਰਥ, ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰ.
ਚਰੈਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨੋ ਵਿਦਿਤਃ ਕਾਲਮੇਤਂ ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਮਦੀਯਾਨ੍। ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦੀਹ ਤਵੈਵ ਤਾ ਭਾਰਤ ਪਞ੍ਚ ਨਦ੍ਯਃ
ਜੇ ਜਾਸੂਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਈਏ, ਰਾਜਨ, ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਉਹ ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ, ਭਾਰਤਾ, ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਹਨ.
ਵਯਂ ਚੈਤਦ੍ਭਾਰਤ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾਃ ਕਾਲਮਪਾਸ੍ਯ ਭੋਗਾਨ੍। ਚਰੇਮ ਇਤ੍ਯਾਹ ਪੁਰਾ ਸ ਰਾਜਾ ਮਧ੍ਯੇ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸ ਮਯੋਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤਿ
ਭਾਰਤਾ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਏ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਮੁਕਾ ਕੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਘੁੰਦੇ; ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਮੰਨ ਲਿਆ ਸੀ.
ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਯੂਤਮਭਵਨ੍ਨੋ ਜਘਨ੍ਯਂ ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਜਿਤਾਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤਾਸ਼੍ ਸਰ੍ਵੇ। ਇਤ੍ਥਂ ਤੁ ਦੇਸ਼ਾਨਨੁਸਂਚਰਾਮੋ ਵਨਾਨਿ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਣਿ ਚ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਰੂਪਾਃ
ਉਥੇ ਜੂਏ ਦਾ ਖੇਡ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਨਿਕਲੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹਿੰਦੇ.
ਸੁਯੋਧਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਤ੍ ਭੂਯਃ ਸ ਮਨ੍ਯੋਰ੍ਵਸ਼ਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍। ਉਦ੍ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਕੁਰੂਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਯੇਚਾਸ੍ਯ ਕੇਚਿਦ੍ਵਸ਼ਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਨ੍
ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜੋ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ.
ਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਤਾਂ ਸਕਾਸ਼ੇ ਕੋ ਨਾਮ ਜਹ੍ਯਾਦਿਹ ਰਾਜ੍ਯਹੇਤੋਃ। ਆਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ਮਰਣਾਦ੍ਗਰੀਯੋ ਯਦ੍ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸੇਤ੍
ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਲਈ ਕਦੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਰੀ ਲਈ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ.
ਤਦੈਵ ਚੇਦ੍ਵੀਰਕਰ੍ਮਾਕਰਿष੍ਯੋ ਯਦਾ ਦ੍ਯੂਤੇ ਪਰਿਘਂ ਪਰ੍ਯਮृਕ੍ਸ਼ਃ। ਬਾਹੂ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਵਾਰਿਤਃ ਫਲ੍ਗੁਨੇਨ ਕਿਂ ਦੁष੍ਕृਤਂਭੀਮ ਤਦਾऽਭਵਿष੍ਯਤ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀਰਤਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਜਦ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਗਦਾ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜਨ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਭੀਮ ਨੇ ਕੀ ਗਲਤ ਕੀਤਾ ਸੀ?
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਚੈਵਂ ਸਮਯਕ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਕਿਂ ਨਾਬ੍ਰਵੀਃ ਪੌਰੁषਮਾਵਿਦਾਨਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੁ ਕਾਲਂ ਤ੍ਵਭਿਪਦ੍ਯਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਕਿਂ ਮਾਮਿਦਾਨੀਮਤਿਵੇਲਮਾਤ੍ਥ
ਸਮਝੌਤੇ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ? ਹੁਣ, ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਤੂੰ ਆਗੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਅਤਿ-ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਭੂਯੋਪਿ ਦੁਃਖਂ ਮਮ ਭੀਮਸੇਨ ਦੂਯੇ ਵਿषਸ੍ਯੇਵ ਰਸਂ ਹਿ ਪੀਤ੍ਵਾ। ਯਦ੍ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀਂ ਪਰਿਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਂ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਿਤਿ ਸ੍ਮ ਭੀਮ
ਭੀਮਸੇਨ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ; ਯਜਨਸੇਨੀ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਹੋਇਆ, ਹੋਣ ਦੇ.'
ਨ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਭਰਤਪ੍ਰਵੀਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰੁਵੀਰਮਧ੍ਯੇ। ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਸੁਖੋਦਯਾਯ ਪਾਕਂ ਫਲਾਨਾਮਿਵ ਬੀਜਵਾਪਃ
ਪਰ ਅੱਜ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਸੁਖ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਠੀਕ ਵੇਲੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਵਾਪਿਆਂ ਫਲ ਪੱਕਦੇ ਹਨ.
ਯਦਾ ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਕृਤੋਨਿਕृਨ੍ਤੇ- ਦ੍ਵੈਰਂ ਸਪੁष੍ਪਂ ਸਫਲਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ। ਮਹਾਗੁਣਂ ਹਰਤਿ ਹਿ ਪੌਰੁषੇਣ ਤਦਾ ਵੀਰੋ ਜੀਵਤਿ ਜੀਵਲੋਕੇ
ਜਦ ਪਹਿਲਾਂ ਧੋਖਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੈਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਲਿਆ ਤੇ ਫਲ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੀਰ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ.
ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਚ ਲੋਕੇ ਲਭਤੇ ਸਮਗ੍ਰਾਂ ਮਨ੍ਯੇ ਚਾਸ੍ਮੈ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਸਨ੍ਨਮਨ੍ਤੇ। ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚੈਨਮਤਿਰਾਗਾਦ੍ਭਜਨ੍ਤੇ ਦੇਵਾ ਇਵੇਨਦ੍ਰਮੁਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਚੈਨਮ੍
ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸਦੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਝੁਕਦੇ ਹਨ; ਦੋਸਤ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਉੱਤੇ, ਰੱਬਾਂ ਵਾਂਗ, ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ.
ਮਮ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਚ ਨਿਬੋਧ ਸਤ੍ਯਾਂ ਵृਣੇ ਸਤ੍ਯਮਮृਤੀਜ੍ਜੀਵਿਤਾਚ੍ਚ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ੋ ਧਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਸਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਲਾਮੁਪੈਤਿ
ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਸੁਣ: ਮੈਂ ਸੱਚ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਤੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ; ਰਾਜ, ਪੁੱਤਰ, ਇਜ਼ਤ, ਧਨ—ਇਹ ਸਭ ਸੱਚ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ.
ਸਨ੍ਧਿਂ ਕृਤ੍ਵੈਵ ਕਾਲੇਨ ਹ੍ਯਨ੍ਤਕੇਨ ਪਤਤ੍ਰਿਣਾ। ਅਨਨ੍ਤੇਨਾਪ੍ਰਮੇਯੇਣ ਸ੍ਰੋਤਸਾ ਸਰ੍ਵਹਾਰਿਣਾ
ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਅੰਤ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਅਸੀਮ ਤੇ ਅਣਮਾਪਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾ ਲੈਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ.
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਕਾਲਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸਨ੍ਕਾਲਬਨ੍ਧਨਃ। ਫੇਨਧਰ੍ਮਾ ਮਹਾਰਾਜ ਫਲਧਰ੍ਮਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਮੰਨਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੀ ਹਾਲਤ ਫੇਨ ਵਾਂਗ ਤੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ.
ਨਿਮੇषਾਦਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਯਸ੍ਯਾਯੁਰਪਚੀਯਤੇ। ਸੂਚ੍ਯੇਵਾਞ੍ਜਨਚੂਰ੍ਣਾਨਿ ਕਿਮਿਤਿ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯੇਤ੍
ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ, ਇਕ ਪਲਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜੀਵਨ ਘੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਸੂਈ ਤੋਂ ਕਾਜਲ ਦਾ ਚੂਰਨ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਦੇਰੀ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ?
ਯੋ ਨੂਨਮਮਿਤਾਯੁਃ ਸ੍ਯਾਦਥਵਾऽऽਯੁਃਪ੍ਰਮਾਣਵਿਤ੍। ਸ ਕਾਲਂ ਵੈ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ੇਤ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਿਵਾਨ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਮਰ ਦਾ ਅੰਦਾਜਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਃ ਕਾਲੋ ਨਃ ਸਮਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼। ਆਯੁषੋਪਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਰਣਾਯੋਪਨੇष੍ਯਤਿ
ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੀਹ ਸਾਲ ਲੰਘ ਜਾਣਗੇ; ਉਮਰ ਵਧਾ ਕੇ, ਸਮਾਂ ਅਖੀਰ ਮੌਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਂ ਹਿ ਮਰਣਂ ਸ਼ਰੀਰੇ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਮਰਣਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਾਯੈਵ ਘਟਾਮਹੇ
ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੌਤ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰੀਏ।
ਯੋ ਨ ਯਾਤਿ ਪ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਨਮਸ੍ਪष੍ਟੋ ਭੂਮਿਵਰ੍ਧਨਃ। ਅਯਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਵੈਰਾਣਿ ਸੋऽਵਸੀਦਤਿ ਗੌਰਿਵ
ਜੋ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਨਿਪਟਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।