ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਸਵृਦ੍ਧਬਾਲਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਦृਤੌ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਾਸਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਾ ਵृषਲੇ ਯਥਾ। ਸਤ੍ਯਂ ਸ੍ਤੇਨੇ ਬਲਂ ਨਾਰ੍ਯਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਛੁਹਾਰੇ ਨਾਲ ਦੂਧ ਮੈਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਚੋਰ ਵਿੱਚ ਸਚਾਈ, ਔਰਤ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜ — ਇਹ ਸਭ ਗਲਤ ਥਾਂ ਤੇ ਹਨ।
ਇਤਿਲੋਕੇ ਨਿਰ੍ਵਚਨਂ ਪੁਰਸ਼੍ਚਰਤਿ ਭਾਰਤ। ਅਪਿ ਚੈਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਾਲਾਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਮਧਿਕੁਰ੍ਵਤੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਭਾਰਤ; ਹੁਣ ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ।
ਇਮਾਮਵਸ੍ਥਾਂ ਚ ਗਤੇ ਸਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰਰਿਂਦਮ੍। ਹਨ੍ਤ ਨष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇ ਵੈ ਭਵਤੋਪਦ੍ਰਵੇ ਸਤਿ
ਅਰੀਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਾਂ, ਅਫ਼ਸੋਸ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਭਿਨਿਰ੍ਯਾਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯੋऽਰ੍ਥਵਿਭਾਵਕਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਥ, ਸਾਰੇ ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਸਮੇਤ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵੰਡ।
ਵਾਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨਦ੍ਯੈਵ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਭਿਃ ਪਰਿਵृਤੋਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ਦृਢਧਨ੍ਵਿਭਿਃ
ਅੱਜ ਹੀ, ਗਜ-ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਤੀਰ-ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ,
ਆਸ਼ੀਵਿषਸਮੈਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵृਤ੍ਰਹਾ। ਅਮਿਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤੇਜਸਾ ਮृਦ੍ਗਨ੍ਨਸੁਰਾਨਿਵ ਵृਤ੍ਰਹਾ। ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਦਤ੍ਸ੍ਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਬਲ
ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਮਰੁਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਨ ਹਿ ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਗਾਰ੍ਧ੍ਰਵਾਸਸਾਮ੍। ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ੀਵਿषਾਭਾਨਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਨ ਸਂਸਹੇਤ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਤੋਂ ਛੱਡੇ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਛੂਹਾ ਕੋਈ ਮਾਨਵ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨ ਸ ਵੀਰੋ ਨ ਮਾਤਙ੍ਗੋ ਨ ਚ ਸੋऽਸ਼੍ਵੋਸ੍ਤਿ ਭਾਰਤ। ਯਃ ਸਹੇਤ ਗਦਾਵੇਗਂ ਮਮ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸਂਯੁਗੇ
ਭਾਰਤ, ਕੋਈ ਵੀਰ, ਕੋਈ ਹਾਥੀ ਜਾਂ ਘੋੜਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਗਦਾ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਆਈ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕੇ।
ਸृਞ੍ਜਯੈਃ ਸਹਕੈਕੇਯੈਰ੍ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਵृषਭੇਣ ਚ। ਕਥਂਸ੍ਵਿਦ੍ਯੁਧਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਨ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਮਹੇ
ਸ੍ਰੰਜਯਾਂ, ਕੈਕੇਈਆਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨਾਲ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਰਾਜ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਲੈ ਸਕੀਏ?
ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਸ੍ਤਗਤਾਂ ਰਾਜਨ੍ਕਥਂਸ੍ਵਿਨ੍ਨਾਹਰੇਰ੍ਮਹੀਮ੍। ਇਹ ਯਤ੍ਨਮੁਪਾਹृਤ੍ਯ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾऽਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥ 'ਚ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਤਨ ਨਾ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕੀਏ?
ਸ ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਰਾਜਾ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਤਦਨਨ੍ਤਰਂ ਵੈ ਧੈਰ੍ਯਾਨ੍ਵਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਿਦਂ ਬਭਾषੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਚ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਭੀਮਸੈਨ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਭਾਰਤ ਸਤ੍ਯਮੇਤ- ਦ੍ਯਨ੍ਮਾਂ ਤੁਦਨ੍ਵਾਕ੍ਯਸ਼ਲ੍ਯੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਣੋषਿ। ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਗਰ੍ਹੇ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਮੇਤ- ਨ੍ਮਮਾਨਯਾਦ੍ਧਿ ਵ੍ਯਸਨਂ ਵ ਆਗਾਤ੍
ਭਾਰਤ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਬੋਲ, ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੁਭਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੁਸੀਬਤ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਆਈ ਹੈ।
ਅਹਂ ਹ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨਨ੍ਵਪਦ੍ਯਂ ਜਿਹੀਰ੍षਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਂਸਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍। ਤਨ੍ਮਾਂ ਸ਼ਠਃ ਕਿਤਵ ਪ੍ਰਤ੍ਯਦੇਵੀ- ਤ੍ਸੁਯੋਧਨਾਰ੍ਥਂ ਸੁਬਲਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ
ਮੈਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਰਾਜ ਤੇ ਸੂਬਾ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡਿਆ; ਪਰ ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਚਲਾਕ ਜੂਆਰੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਹਾਮਾਯਃ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਯਃ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਵਪਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਪੂਗਾਨ੍। ਅਮਾਯਿਨਂ ਮਾਯਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਜੈषੀ- ਤ੍ਤਤੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਵृਜਿਨਂ ਭੀਮਸੇਨ
ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਚਲਾਕ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਾਸੇ ਪਏ; ਉਸ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਜੋ ਸਾਫ-ਦਿਲ ਸੀ, ਹਾਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਭੀਮਸੈਨ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵੇਖੀ।
ਅਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਕੁਨੇਰ੍ਯਥਾਵਤ੍ ਕਾਮਾਨੁਕੂਲਾਨਯੁਜੋ ਯੁਜਸ਼੍ਚ। ਸ਼ਕ੍ਯੋ ਨਿਯਨ੍ਤੁਮਭਵਿष੍ਯਦਾਤ੍ਮਾ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤੁ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਧੈਰ੍ਯਮ੍
ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਪਾਸੇ, ਕੁਝ ਚੰਗੇ, ਕੁਝ ਮਾੜੇ, ਕੁਝ ਨਿਊਟ੍ਰਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਸੰਭਵ ਸੀ; ਪਰ ਗੁੱਸਾ ਆਦਮੀ ਦੀ ਧੀਰਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਤੁਂ ਨਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਪੌਰੁषੇਣ ਮਾਨੇਨ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚ ਤਾਤ ਨਦ੍ਧਃ। ਨ ਤੇ ਵਾਚੋ ਭੀਮਸੇਨਾਭ੍ਯਸੂਯੇ ਮਨ੍ਯੇ ਤਥਾ ਤਦ੍ਭਵਿਤਵ੍ਯਮਾਸੀਤ੍
ਪੁੱਤਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਭੀਮਸੈਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸੀ।
ਸ ਨੋ ਰਾਜਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ੍ਯਪਾਤਯਦ੍ਵ੍ਯਸਨੇ ਰਾਜ੍ਯਮਿਚ੍ਛਨ੍। ਦਾਸ੍ਯਂ ਚ ਨੋऽਗਮਯਦ੍ਭੀਮਸੇਨ ਯਤ੍ਰਾਭਵਚ੍ਛਰਣਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਭੀਮਸੈਨ, ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣੀ, ਸਾਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਤਦ੍ਵੇਤ੍ਥ ਧਨਂਜਯਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਯੂਤਾਯਾਗਤਾਸ੍ਤਾਂ ਸਭਾਂ ਨਃ। ਯਨ੍ਮਾऽਬ੍ਹਵੀਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ ਏਕਗ੍ਲਹਾਰ੍ਥਂ ਭਰਤਾਨਾਂ ਸਮਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਤੂੰ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਜੂਏ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਏ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਇਕ ਹਾਰ ਲਈ.
ਵਨੇ ਸਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਯਥਾਕਾਮਂ ਵਿਦਿਤਮਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋ। ਅਥਾਪਰਂ ਚਾਵਿਦਿਤਸ਼੍ਚਰੇਥਾਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ਼੍ਛਦ੍ਮਰੂਪਃ
ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ, ਅਸੀਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਸਮਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਛੁਪ ਕੇ ਘੁੰਦੇ.
ਤ੍ਵਾਂ ਚੇਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਤ ਤਥਾ ਚਰਨ੍ਤ- ਮਵਭੋਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤੇ ਭਾਰਤਾਨਾਂ ਚਰਾਸ਼੍ਚ। ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਰੇਥਾਸ੍ਤਾਵਤੋऽਬ੍ਦਾਂਸ੍ਤਥਾਤ੍ਵਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੀਹਿ ਪਾਰ੍ਥ
ਪੁੱਤ, ਜੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਜਾਸੂਸ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਸੁਣ ਲੈਂ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਫਿਰ ਛੁਪ ਕੇ ਜੀਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਰਥ, ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰ.
ਚਰੈਸ਼੍ਚੇਨ੍ਨੋ ਵਿਦਿਤਃ ਕਾਲਮੇਤਂ ਯੁਕ੍ਤੋ ਰਾਜਨ੍ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾ ਮਦੀਯਾਨ੍। ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਸਤ੍ਯਂ ਕੁਰੁਸਂਸਦੀਹ ਤਵੈਵ ਤਾ ਭਾਰਤ ਪਞ੍ਚ ਨਦ੍ਯਃ
ਜੇ ਜਾਸੂਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਈਏ, ਰਾਜਨ, ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੁਰੂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਉਹ ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ, ਭਾਰਤਾ, ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਹਨ.
ਵਯਂ ਚੈਤਦ੍ਭਾਰਤ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾਃ ਕਾਲਮਪਾਸ੍ਯ ਭੋਗਾਨ੍। ਚਰੇਮ ਇਤ੍ਯਾਹ ਪੁਰਾ ਸ ਰਾਜਾ ਮਧ੍ਯੇ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸ ਮਯੋਕ੍ਤਸ੍ਤਥੇਤਿ
ਭਾਰਤਾ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਏ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਮੁਕਾ ਕੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਛੱਡ ਕੇ ਘੁੰਦੇ; ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਮੰਨ ਲਿਆ ਸੀ.
ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਯੂਤਮਭਵਨ੍ਨੋ ਜਘਨ੍ਯਂ ਯਸ੍ਮਿਞ੍ਜਿਤਾਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਜਿਤਾਸ਼੍ ਸਰ੍ਵੇ। ਇਤ੍ਥਂ ਤੁ ਦੇਸ਼ਾਨਨੁਸਂਚਰਾਮੋ ਵਨਾਨਿ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਣਿ ਚ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਰੂਪਾਃ
ਉਥੇ ਜੂਏ ਦਾ ਖੇਡ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਹਾਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਨਿਕਲੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਸਹਿੰਦੇ.
ਸੁਯੋਧਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਿਚ੍ਛਤ੍ ਭੂਯਃ ਸ ਮਨ੍ਯੋਰ੍ਵਸ਼ਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਤ੍। ਉਦ੍ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਕੁਰੂਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਯੇਚਾਸ੍ਯ ਕੇਚਿਦ੍ਵਸ਼ਮਨ੍ਵਗਚ੍ਛਨ੍
ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜੋ ਉਸਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ.
ਤਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸਤਾਂ ਸਕਾਸ਼ੇ ਕੋ ਨਾਮ ਜਹ੍ਯਾਦਿਹ ਰਾਜ੍ਯਹੇਤੋਃ। ਆਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ਮਰਣਾਦ੍ਗਰੀਯੋ ਯਦ੍ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਹੀਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸੇਤ੍
ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਲਈ ਕਦੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਰੀ ਲਈ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ.
ਤਦੈਵ ਚੇਦ੍ਵੀਰਕਰ੍ਮਾਕਰਿष੍ਯੋ ਯਦਾ ਦ੍ਯੂਤੇ ਪਰਿਘਂ ਪਰ੍ਯਮृਕ੍ਸ਼ਃ। ਬਾਹੂ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਵਾਰਿਤਃ ਫਲ੍ਗੁਨੇਨ ਕਿਂ ਦੁष੍ਕृਤਂਭੀਮ ਤਦਾऽਭਵਿष੍ਯਤ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀਰਤਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਜਦ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਗਦਾ ਚੁੱਕਣ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਤੇ ਫਲਗੁਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾੜਨ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਭੀਮ ਨੇ ਕੀ ਗਲਤ ਕੀਤਾ ਸੀ?
ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਚੈਵਂ ਸਮਯਕ੍ਰਿਯਾਯਾਃ ਕਿਂ ਨਾਬ੍ਰਵੀਃ ਪੌਰੁषਮਾਵਿਦਾਨਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੁ ਕਾਲਂ ਤ੍ਵਭਿਪਦ੍ਯਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਕਿਂ ਮਾਮਿਦਾਨੀਮਤਿਵੇਲਮਾਤ੍ਥ
ਸਮਝੌਤੇ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ? ਹੁਣ, ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਤੂੰ ਆਗੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਅਤਿ-ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਭੂਯੋਪਿ ਦੁਃਖਂ ਮਮ ਭੀਮਸੇਨ ਦੂਯੇ ਵਿषਸ੍ਯੇਵ ਰਸਂ ਹਿ ਪੀਤ੍ਵਾ। ਯਦ੍ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀਂ ਪਰਿਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾਂ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਿਤਿ ਸ੍ਮ ਭੀਮ
ਭੀਮਸੇਨ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ; ਯਜਨਸੇਨੀ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਹੋਇਆ, ਹੋਣ ਦੇ.'
ਨ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਭਰਤਪ੍ਰਵੀਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਕੁਰੁਵੀਰਮਧ੍ਯੇ। ਕਾਲਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਸੁਖੋਦਯਾਯ ਪਾਕਂ ਫਲਾਨਾਮਿਵ ਬੀਜਵਾਪਃ
ਪਰ ਅੱਜ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿਚ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਸੁਖ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਠੀਕ ਵੇਲੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਵਾਪਿਆਂ ਫਲ ਪੱਕਦੇ ਹਨ.