ਪ੍ਰਤਿष੍ਦ੍ਧਾ ਹਿ ਤੇ ਯਾਚ੍ਞਾ ਯਯਾ ਸਿਧ੍ਯਤਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਤੇਜਸੈਵਾਰ੍ਥਲਿਪ੍ਸਾਯਾਂ ਯਤਸ੍ਵ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਭਿਖ ਮੰਗਣ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਮਨਾਹੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।
ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਚਰ੍ਯਾ ਨ ਵਿਹਿਤਾ ਨ ਚ ਵਿਟ੍ਸ਼ੂਦ੍ਰਜੀਵਿਕਾ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਸ੍ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਬਲਮੌਰਸਮ੍
ਭਿਖ ਮੰਗਣ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਨਾ ਹੀ ਵਣਜੀਆਂ ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੀ ਜੀਵਿਕਾ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਵਨਂ ਪਾਰ੍ਥ ਮਯਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਨਾਸ਼ਯ
ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਅਪਣਾ ਲੈ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਪਾਰਥ, ਮੇਰੇ ਸਹਾਰੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਉਦਾਰਮੇਵ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ। ਉਦਾਰਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਸ੍ਵ ਨਾਵਰੇ ਸ੍ਥਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਉੱਚਾ ਚਲਣ ਨੂੰ ਹੀ ਧਰਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਅਪਣਾ ਲੈ, ਨੀਵਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਰਹਿ।
ਅਨੁਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵੇਤ੍ਥ ਧਰ੍ਮਾਨ੍ਸਨਾਤਨਾਨ੍। ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾऽਭਿਜਾਤੋਸਿ ਯਸ੍ਮਾਦੁਦ੍ਵਿਜਤੇ ਜਨਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਮਝ ਲੈ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਦੇ ਧਰਮ ਪਤਾ ਹਨ। ਤੂੰ ਕਠੋਰ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਸਂਭੂਤਂ ਫਲਂ ਤਵ ਨ ਗਰ੍ਹਿਤਮ੍। ਏष ਤੇ ਵਿਹਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਧਾਤ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜਨਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਤੈਨੂੰ ਧਾਤਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਚਲਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਲੋਕੇ ਹਾਸ੍ਯਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ। ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਾਦ੍ਧਿ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਚਲਨਂ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਲਈ, ਪਾਰਥ, ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟਿਆ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਹਾਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਸ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਹृਦਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇਦਂ ਸ਼ਿਥਿਲਂ ਮਨਃ। ਵੀਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਧੁਰਮੁਦ੍ਵਹ ਧੁਰ੍ਯਵਤ੍
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਾਲਾ ਦਿਲ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਕੌਰਵ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਫੜ ਕੇ, ਮੁੱਖੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਚੁੱਕ।
ਨ ਹਿ ਕੇਵਲਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪृਥਿਵੀਂ ਜਾਤੁ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਵ੍ਯਜਯਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨ ਭੂਤਿਂ ਨ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਨ ਕੇ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਵਾਧਾ ਤੇ ਦੌਲਤ ਪਾਈ, ਰਾਜਾ।
ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਦਤ੍ਤਾ ਬਹੂਨਾਂ ਹਿ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਲੁਬ੍ਧਚੇਤਸਾਮ੍। ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਲਭਤੇ ਰਾਜ੍ਯਮਾਹਾਰਮਿਵ ਸ਼ਲ੍ਯਕਃ
ਕਈ ਛੋਟੇ ਤੇ ਲਾਲਚੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੀਭ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਉਹ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਗਲਾ ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਤਰ ਪੂਰ੍ਵਜਾਤਾਸ਼੍ਚ ਸੁਸਮृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਦੇਵੈਰਸੁਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਰ੍षਭ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਭਾਵੇਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖੀ ਹੋਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਬਲਵਤਃ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹੀਪਤੇ। ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਪਰਾਂ ਨਿਕृਤਿਮਾਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਧੋਖੇ ਤੇ ਆਏ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਨ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਸਮਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯੁਧਿ ਯੋਦ੍ਧਾ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਭਵਿਤਾ ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਤ੍ਸਮੋ ਵਾ ਗਦਾਧਰਃ
ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਵਰਗਾ ਧਨੁਧਾਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤੇ ਗਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਸਤ੍ਵੇਨ ਕੁਰੁਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਰਾਜਨ੍ਸੁਬਲਵਾਨਪਿ। ਨ ਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਨੋਤ੍ਸਾਹਾਤ੍ਸਤ੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਵ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਬਲਵਾਨ ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਤਾਂ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਨਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ—ਤੂੰ ਹੌਸਲੇ 'ਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ।
ਸਤ੍ਵਂ ਹਿ ਮੂਲਮਰ੍ਥਸ੍ ਯਵਿਤਥਂ ਯਦਤੋऽਨ੍ਯਥਾ। ਨ ਤੁ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਚ੍ਛਾਯੇਨ ਹੈਮਨੀ
ਹੌਸਲਾ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਤੋਂ ਸਰਦੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਅਰ੍ਥਤ੍ਯਾਗੋऽਪਿ ਕਾਰ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੇਯਾਂਸਮਿਚ੍ਛਤਾ। ਬੀਜੌਪਮ੍ਯਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਮਾ ਤੇ ਭੂਦਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੌਲਤ ਛੱਡਣੀ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ; ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਬੀਜ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਵਾਂਗ।
ਅਰ੍ਥੇਨ ਤੁ ਸਮੋऽਨਰ੍ਥੋ ਯਤ੍ਰ ਲਬ੍ਧੋ ਮਹੋਦਯਃ। ਨ ਤਤ੍ਰ ਵਿਪਣਃ ਕਾਰ੍ਯਃ ਖਰਕਣ੍ਡੂਯਨਂ ਹਿ ਤਤ੍
ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੌਲਤ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹੋਣ, ਉੱਥੇ ਕੋਈ سودਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਇਹ ਤਾਂ ਜਖਮ ਨੂੰ ਖੁਜਲਾਉਣ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਏਵਮੇਵ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਰ੍ਮਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽਲ੍ਪਕਂ ਨਰਃ। ਬृਹਨ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ ਬੁਦ੍ਧ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਰ ਛੋਟਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ।
ਅਮਿਤ੍ਰਂ ਮਿਤ੍ਰਸਂਪਨ੍ਨਂ ਮਿਤ੍ਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਹੀ ਤੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਤ੍ਵੇਨ ਕੁਰੁਤੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਰਾਜਨ੍ਸੁਬਲਵਾਨਪਿ। ਨੋਦ੍ਯਮੇਨ ਨ ਹੋਤ੍ਰਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵੀਕੁਰੁਤੇ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਬਲਵਾਨ ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਜਾਂ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਂਹਤੈਰੇਵ ਦੁਰ੍ਬਲੈਰ੍ਬਲਵਾਨਪਿ। ਅਮਿਤ੍ਰਃ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਧੁਹਾ ਭ੍ਰਮਰੈਰਿਵ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਮਧੂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਭੰਭੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮਰਿਆ।
ਯਥਾ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪਾਤਿ ਗਭਸ੍ਤਿਭਿਃ। ਹਨ੍ਤਿ ਚੈਵ ਤਥੈਵ ਤ੍ਵਂ ਸਦृਸ਼ਃ ਸਵਿਤੁਰ੍ਭਵ
ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾ।
ਏਤਚ੍ਚਾਪਿ ਤਪੋ ਪਾਜਨ੍ਪੁਰਾਣਮਿਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਵਿਧਿਨਾ ਪਾਲਨਂ ਭੂਮੇਰ੍ਯਤ੍ਕृਤਂ ਨਃ ਪਿਤਾਮਹੈਃ
ਇਹ ਵੀ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਤਪ ਹੈ—ਭੂਮੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਨ ਤਥਾ ਤਪਸਾ ਰਾਜਁਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ। ਯਥਾ ਸृष੍ਟੇਨ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਵਿਜਯੇਨੇਤਰੇਣ ਵਾ
ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਕ क्षत्रੀ ਤਪ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਤਨਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਕਰਤਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਯੁੱਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪੇਯਾਤ੍ਕਿਲ ਭਾ ਸੂਰ੍ਯਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਸ੍ਤਥਾ। ਇਤਿਲੋਕੋ ਵ੍ਯਵਸਿਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵੇਮਾਂ ਭਵਤੋਵ੍ਯਥਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਚੰਦ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਇਸ ਤਕਲੀਫ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਕੀਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਭਵਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਭਿਰ੍ਨਿਨ੍ਦਾਭਿਰਿਤਰਸ੍ਯ ਚ। ਕਥਯਨ੍ਤ੍ਯਃ ਪਰਿषਦਃ ਪृਥਗ੍ਰਾਜਨ੍ਸਮਾਗਤਾਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਸਭ ਸੰਸਦਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਦਮਭ੍ਯਧਿਕਂ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕੁਰਵਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਸਮੇਤਾਃ ਕਥਯਨ੍ਤੀਹ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਤਾਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਤੇਰੇ ਕੁਰੁ ਵੀਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸਚਾਈ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਨ੍ਨ ਮੋਹਾਨ੍ਨ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਨ੍ਨ ਲੋਭਾਨ੍ਨ ਭਯਾਦਪਿ। ਅਨृਤਂ ਕਿਂਚਿਦੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਨ ਕਾਮਾਨ੍ਨਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍
ਨ ਤੂੰ ਮੋਹ, ਨ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਨ ਲਾਲਚ, ਨ ਡਰ, ਨ ਇੱਛਾ ਤੇ ਨ ਲਾਭ ਲਈ ਕਦੇ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ ਹੈ।
ਯਦੇਨਃ ਕੁਰੁਤੇ ਕਿਂਚਿਦ੍ਰਾਜਾ ਭੂਮਿਮਵਾਪ੍ਨੁਵਨ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਤਨ੍ਨੁਦਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਪੁਲਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਜੇ ਰਾਜਾ ਭੂਮੀ ਜਿੱਤਦੇ ਹੋਏ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦਾਨ-ਦਾਤ ਨਾਲ ਉਹ ਗਲਤੀ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦਦ੍ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਨ੍ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਵੀਰ ਪਾਪੇਭ੍ਯਸ੍ਤਮੋਭ੍ਯ ਇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਿੰਡ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵੀਰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।