ਸ ਦੇਵਂ ਪਰਮਾਸੀਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਤਸ੍ਥੇ ਵੈ ਕਾਲੇ ਕਾਲੇ ਸੁਂਸਯਤਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੈਠੇ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਤੇਨ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਗृਹਮੇਯਿਵਾਨ੍। ਸਖ੍ਯੋਕ੍ਤਃ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੇਨ ਸ ਤਤ੍ਰ ਹਸਤਾ ਕਿਲ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਤੇ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਰਮ੍ਭਾਤ੍ਕੋਪਨੋऽਤੀਵ ਵਿषਕਲ੍ਪੋ ਮੁਨੇਃ ਸੁਤਃ। ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਤਸ੍ਯ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੋषਮਾਹਰਤ੍। ऋषਿਪੁਤ੍ਰੇਣ ਨਰ੍ਮਾਰ੍ਥੇ ਕृਸ਼ੇਨ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬਾਰੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਸ੍ਤਵ ਪਿਤਾ ਤਥੈਵ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਸ਼ਵਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਵਹਤਿ ਮਾ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਨ੍ਗਰ੍ਵਿਤੋ ਭਵ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਤਪਸੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਤੂੰ ਇਸ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਹਰਤ੍ਸ੍ਵृषਿਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਮਾ ਸ੍ਮ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਚੋ ਵਦ। ਅਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧੇषੁ ਸਿਦ੍ਧੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਸੁ ਤਪਸ੍ਵਿषੁ
ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਜੋ ਤਪਸੀ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਿਧ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ।
ਕ੍ਵ ਤੇ ਪੁਰੁषਮਾਨਿਤ੍ਵਂ ਕ੍ਵ ਤੇ ਵਾਚਸ੍ਤਥਾਵਿਧਾਃ। ਦਰ੍ਪਜਾਃ ਪਿਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਵਧਰਂ ਤਥਾ
ਤੇਰਾ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਗੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ?
ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਤਵ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਨਾਨੁਰੂਪਮਿਵਾਤ੍ਮਨਃ। ਕृਤਂ ਮੁਨਿਜਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯੇਨਾਹਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਉਸ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ ਜਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਮृਤਧਾਰਂ ਗੁਰੁਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ ਮਨ੍ਯੁਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕਦੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ।
ਸ ਤ ਕृਸ਼ਮਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੂਨृਤਾਂ ਵਾਚਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍। ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਂ ਕਥਂ ਤਾਤਃ `ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੁੱਛਿਆ: 'ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—'
ਅਨਨ੍ਯਚੇਤਾਃ ਸਤਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦਵੇਮਤੋषਯਤ੍। ਵਨ੍ਯਾਨ੍ਨਭੋਜੀ ਸਤਤਂ ਮੁਨਿਰ੍ਮੌਨਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਏਵਂਭੂਤਃ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ' ਸ ਮੇऽਦ੍ਯ ਮृਤਧਾਰਕਃ
ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਜੰਗਲ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ, ਐਸਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਹ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞਾ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਤਾਤ ਮृਗਯਾਂ ਪਰਿਧਾਵਤਾ। ਅਵਸਕ੍ਤਃ ਪਿਤੁਸ੍ਤੇऽਦ੍ਯ ਮृਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਭੁਜਙ੍ਗਮਃ
ਪਿਤਾ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਸੱਪ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਕਿਂ ਮੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਕृਤਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋऽਨਿष੍ਟਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਕृਸ਼ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਤਪਸੋ ਬਲਮ੍
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਬੁਰੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ ਜੋ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਸੱਚ ਦੱਸ; ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।
ਸ ਰਾਜਾ ਮृਗਯਾਂ ਯਾਤਃ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਦਭਿਮਨ੍ਯੁਜਃ। ਸਸਾਰ ਮृਗਮੇਕਾਕੀ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਾਣੇਨ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਵਿੱਧ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਿਆ।
ਨ ਚਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮृਗਂ ਰਾਜਾ ਚਰਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਵਨੇ। ਪਿਤਰਂ ਤੇ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛਾਨਭਿਭਾषਿਣਮ੍
ਪਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਹ ਹਿਰਨ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਸ੍ਥਾਣੁਭੂਤਂ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਃ। ਪੁਨਃਪੁਨਰ੍ਮृਗਂ ਨष੍ਟਂ ਪ੍ਰਪਚ੍ਛ ਪਿਤਰਂ ਤਵ
ਉਹ ਖੜਾ ਸੀ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੰਗ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਹਿਰਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਸ ਚ ਮੌਨਵ੍ਰਤੋਪੇਤੋ ਨੈਵ ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਸਰ੍ਪਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਸਮਾਸਜਤ੍
ਪਰ ਉਹ, ਜੋ ਮੌਨ ਵ੍ਰਤ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁ ਦੇ ਕੋਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਸੱਪ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਿਂਸ੍ਤਵ ਪਿਤਾ ਸੋऽਪਿ ਤਥੈਵਾਸ੍ਤੇ ਯਤਵ੍ਰਤਃ। ਸੋऽਪਿ ਰਾਜਾ ਸ੍ਵਨਗਰਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਗਜਸਾਹ੍ਵਯਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਤਾ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਵੀ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਮृषਿਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਵਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍। ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਨਯਨਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ ਮਨ੍ਯੁਨਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੁਰਦਾ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਆਵਿष੍ਟਃ ਸ ਹਿ ਕੋਪੇਨ ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਨृਪਤਿਂ ਤਦਾ। ਵਾਰ੍ਯੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਕ੍ਰੋਧਵੇਗਬਲਾਤ੍ਕृਤਃ
ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠਾ।
ਯੋऽਸੌ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਾਤਸ੍ਯ ਤਥਾ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਗਤਸ੍ਯ ਹ। ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਮृਤਂ ਸਮਾਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਪਨ੍ਨਗਂ ਰਾਜਕਿਲ੍ਵਿषੀ
ਉਹ ਪਾਪੀ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਮੁਰਦਾ ਸੱਪ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ—
ਤਂ ਪਾਪਮਤਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਨ੍ਨਗੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਆਸ਼ੀਵਿषਸ੍ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਾ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਬਲਚੋਦਿਤਃ
ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਡੱਸੇਗਾ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰਾਦਿਤੋ ਨੇਤਾ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਮਵਮਨ੍ਤਾਰਂ ਕੁਰੂਣਾਮਯਸ਼ਸ੍ਕਰਮ੍
ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕੁਰੂਆਂ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕੀਤਾ, ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤਿ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾਤਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਪਿਤਰਮਭ੍ਯਗਾਤ੍। ਆਸੀਨਂ ਗ੍ਰੋਵ੍ਰਜੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਹਨ੍ਤਂ ਸ਼ਵਪਨ੍ਨਗਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ ਤੇ ਮੁਰਦਾ ਸੱਪ ਨੂੰ ਢੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਤਮਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਸ੍ਕਨ੍ਧਗਤੇਨ ਵੈ। ਸ਼ਵੇਨ ਭੁਜਗੇਨਾਸੀਦ੍ਭੂਯਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਕੁਲਃ
ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਤੇ ਸੱਪ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਦੁਃਖਾਚ੍ਚਾਸ਼੍ਰੂਣਿ ਮੁਮੁਚੇ ਪਿਤਰਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਮਾਂ ਧਰ੍षਣਾਂ ਤਾਤ ਤਵ ਤੇਨ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਦੁੱਖ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ ਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤਾਤਾ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸੁਣ ਕੇ—'
ਰਾਜ੍ਞਾ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਕੋਪਾਦਸ਼ਪਂ ਤਮਹਂ ਨृਪਮ੍। ਯਥਾਰ੍ਹਤਿ ਸ ਏਵੋਗ੍ਰਂ ਸ਼ਾਪਂ ਕੁਰੁਕੁਲਾਧਮਃ। ਸਪ੍ਤਮੇऽਹਨਿ ਤਂ ਪਾਪਂ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮਃ
'ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੱਕਦਾਰ ਸੀ, ਤਾਤਾ। ਉਹ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪਾਪੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਪਾਏਗਾ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਡੱਸੇਗਾ।'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ਤਥਾ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਪਿਤਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕृਤਂ ਤਾਤ ਨੈष ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿषਯੇ ਨਿਵਸਾਮਹੇ
'ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ; ਇਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ।'
ਨ੍ਯਾਯਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਨ ਰੋਚਯੇ। ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਹ੍ਯਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧੈਃ ਸਦਾ
'ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਸਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਤੀਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਫ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਹਤੋ ਹਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਯਦਿ ਰਾਜਾ ਨ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਪੀਡਾ ਨਃ ਪਰਮਾ ਭਵੇਤ੍
'ਮਾਫ ਕਰਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ; ਜੇ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਆਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇਗਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਪਾਵਾਂਗੇ।'