ਏਤਾਵਦੇਵ ਪਰ੍ਯਾਪ੍ਤਮੁਪਮਾਨਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ। ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਮਸ੍ਤੀਤਿ ਧੀਰੋऽਲ੍ਪੇਨਾਪਿ ਤੁष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਹੀ ਉਦਾਹਰਨ ਕਾਫੀ ਹੈ: ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਥੋੜ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਹੁਨਾऽਪਿ ਹ੍ਯਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਨੈਵ ਤੁष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਬੁਦ੍ਧਯਃ। ਤੇषਾਂ ਨ ਧ੍ਮਜਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਕਰ੍ਮਾਸ੍ਤਿ ਸ਼ਰ੍ਮ ਵਾ
ਪਰ ਮੂਰਖ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਸਮਝਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਕਦੇ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਾ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਨਾ ਸੁਖ।
ਕਰ੍ਮਣਾਮੁਤ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਪਾਪਾਨਾਂ ਚ ਫਲੋਦਯਃ। ਪ੍ਰਭਵਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਯਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਵਗੁਹ੍ਯਾਨਿ ਭਾਮਿਨਿ
ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਅੰਤ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਹਨ।
ਨੈਤਾਨਿ ਵੇਦ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਾ ਇਮਾਃ। [ਅਪਿ ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰੇਣ ਨ ਚ ਸ਼੍ਰੇਯੋऽਧਿਗਚ੍ਛਤਿ ।।]
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉੱਚਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ।
ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਗੂਢਮਾਯਾ ਹਿ ਦੇਵਤਾਃ। ਕृਸ਼ਾਙ੍ਗਾਃ ਸੁਬ੍ਰਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪਸਾ ਦਗ੍ਧਕਿਲ੍ਵਿषਾਃ। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੈਰ੍ਮਾਨਸੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤਾਨਿ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੁਕਵੇਂ ਰਾਜ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਆਚਰਨ ਚੰਗਾ, ਤਪ ਨਾਲ ਪਾਪ ਸੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ—ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਇਹ ਰਾਜ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਫਲਾਦਰ੍ਸਨਾਦ੍ਧਰ੍ਮਃ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤਵ੍ਯੋ ਨ ਦੇਵਤਾਃ। ਯष੍ਟਵ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਚਾਨਮੂਯਤਾ
ਧਰਮ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਫਲ ਨਾ ਵੇਖਣ ਕਰਕੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ; ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਦਾਨ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਮਸ੍ਤੀਹ ਤਥੈਤਦ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਯਦृषਿਰ੍ਵੇਦ ਕਾਸ਼੍ਯਪਃ
ਇੱਥੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਤੇ ਕਾਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਸਂਸ਼ਯਃ ਕृष੍ਣੇ ਨੀਹਾਰ ਇਵ ਨਸ਼੍ਯਤੁ। ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਮਸ੍ਤੀਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਭਾਵਮੁਤ੍ਸृਜ
ਇਸ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਧੂੰਹ ਨਾਲੋਂ ਵਾਂਗ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਰੁਝਾਨ ਛੱਡ ਦੇ।
ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਚਾਪਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਧਾਤਾਰਂ ਮਾ ਚ ਵੈ ਕ੍ਸ਼ਿਪ। ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵੈਨਂ ਨਮਸ੍ਵੈਨਂ ਮਾ ਤੇऽਭੂਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰੀਦृਸ਼ੀ
ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰ; ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ—ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਕਦੇ ਐਸਾ ਰਾਹ ਨਾ ਲਵੇ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਤਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਗਚ੍ਛਤ੍ਯਮਰ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਉਤ੍ਤਮਾਂ ਦੇਵਤਾਂ ਕृष੍ਣੇ ਮਾਤਿਵੋਚਃ ਕਥਂਚਨ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਭਗਤ ਮਨੁੱਖ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵਤਾ ਬਾਰੇ ਹਲਕਾ ਬੋਲ ਨਾ ਕਹਿਣਾ।
ਨਾਵਮਨ੍ਯੇ ਨ ਗਰ੍ਹੇ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਪਾਰ੍ਥ ਕਥਂਚਨ। ਈਸ਼੍ਵਰਂ ਕੁਤ ਏਵਾਹਮਵਮਂਸ੍ਯੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਜਾਂ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਾਰਥ; ਫਿਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਘੱਟ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਆਰ੍ਤਾऽਹਂ ਪ੍ਰਲਪਾਮੀਦਮਿਤਿ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਭਾਰਤ। ਭੂਯਸ਼੍ਚ ਵਿਲਪਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਮਨਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਭਾਰਤ, ਮੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਸਮਝ; ਮੈਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਕਰ੍ਮ ਖਲ੍ਵਿਹ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਜਾਤੇਨਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨ। ਅਕਰ੍ਮਾਣੋ ਹਿ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਥਾਵਰਾ ਨੇਤਰੇ ਜਨਾਃ
ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਦਮਣਹਾਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਕੇਵਲ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਕਰਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਆਮਾਤृਸ੍ਤਨ੍ਯਪਾਨਾਚ੍ਚ ਯਾਵਚ੍ਛਯ੍ਯੋਪਸਰ੍ਪਣਮ੍। ਜਙ੍ਗਮਾਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵृਤ੍ਤਿਮਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਮਾਂ ਦਾ ਦੂਧ ਪੀਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੌਣ ਤੱਕ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੰਗਲੀਆਂ ਜੀਵ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਰੋਜ਼ੀ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਜਙ੍ਗਮੇषੁ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਮਨੁष੍ਯਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਵृਤ੍ਤਿਮਵਾਪ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੇਹ ਚ
ਜੰਗਲੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਤੇ ਮਰਨ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਰੋਜ਼ੀ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਥਾਨਮਭਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਭਾਰਤ, ਉੱਠਣ-ਜਾਗਣ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਦਿੱਖਣਯੋਗ ਫਲ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਨਮੁਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਜਨ੍ਤਰਃ। ਅਪਿ ਧਾਤਾ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਯਥਾऽਯਮੁਦਕੇ ਬਕਃ
ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੀਵ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਗਲਾ।
[ਅਕਰ੍ਮਣਾਂ ਵੈ ਭੂਤਾਨਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਸ੍ਵਾਨ੍ਨ ਹਿ ਕਾਚਨ। ਤਦੇਵਾਭਿਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇਤ ਨ ਵਿਹਨ੍ਯਾਤ੍ਕਦਾਚਨ ।।]
ਜੋ ਜੀਵ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਰੋਜ਼ੀ ਨਹੀਂ; ਇਸੇ ਨੂੰ ਹੀ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਲਾਉਣੀ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮ ਕੁਰੁ ਮਾਹਾਸੀਃ ਕਰ੍ਮਣਾ ਭਵ ਦਂਸ਼ਿਤਃ। ਕृਤ੍ਯਂ ਹਿ ਯੋऽਭਿਜਾਨਾਤਿ ਸਹਸ੍ਰੇ ਸੋਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਾਂ
ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਕਰ, ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਸੁਸਤ ਨਾ ਹੋ; ਹਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਚਾਪਿ ਭਵੇਤ੍ਕਾਰ੍ਵਂ ਵਿਵृਦ੍ਧੌ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ ਤਥਾ। ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਦ੍ਯਨਾਵਾषਃ ਕ੍ਸ਼ੀਯੇਤ ਹਿਮਵਾਨਪਿ
ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਵਧਣ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਮਿਹਨਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਿਸਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹਿਮਾਲਾ ਵੀ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਸੀਦੇਰਨ੍ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਕਰ੍ਮ ਚੇਦ੍ਯਦਿ। [ਤਥਾ ਹ੍ਯੇਤਾ ਨ ਵਰ੍ਧੇਰਨ੍ਕਰ੍ਮ ਚੇਦਫਲਂ ਭਵੇਤ੍ ।।]
ਜੇ ਲੋਕ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਵਧਦੇ ਨਹੀਂ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਪਿਚ ਫਲਂ ਕਰ੍ਮ ਪਸ਼੍ਯਾਮਃ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਜਨਾਨ੍। ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਹ੍ਯਪਿ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਲੋਕਾਃ ਕਥਂਚਨ
ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਰੋਜ਼ੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚ ਦਿष੍ਟਪਰੋ ਲੋਕੇ ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਹਠਵਾਦਕਃ। ਉਭਾਵਪਿ ਸ਼ਠਾਵੇਤੌ ਕਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹਨ; ਕਰਮ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਮੱਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਹਿ ਦਿष੍ਟਮੁਪਾਸੀਤ ਨਿਰ੍ਵਿਚੇष੍ਟਃ ਸੁਖਂ ਸ੍ਵਪਨ੍। ਅਵਸੀਦੇਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਾਮੋ ਘਟ ਇਵੋਦਕੇ
ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਕੁਝ ਨਾ ਕਰੇ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੌਂਦਾ ਰਹੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਹਠਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਕਰ੍ਮਕृਤ੍। ਆਸੀਤ ਨ ਚਿਰਂ ਜੀਵੇਦਨਾਥ ਇਵ ਦੁਰ੍ਬਲਃ
ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਜ਼ਿੱਦੀ ਹੋ ਕੇ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਪਰ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ।
ਅਕਸ੍ਮਾਦਿਹ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੂਰੁषਃ। ਤਂ ਹਠੇਨੇਤਿ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ ਹਿ ਯਤ੍ਨੋ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਇਥੇ ਅਚਾਨਕ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੋਇਆ; ਅਜਿਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਕਿਸੇ ਦਾ ਯਤਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਸ਼੍ਰਿਤ੍ਪੁਰੁषੋ ਦਿष੍ਟਂ ਨਾਮ ਭਜਤ੍ਯੁਤ। ਦੈਵੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਪਾਰ੍ਥ ਤਦ੍ਦੈਵਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕੁਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਭਾਗ ਹੈ; ਪਰਥਾ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਰੱਬ ਦੀ ਲਿਖਤ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤਾਵਸ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਕਿਂਚਿਤ੍ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੂਰੁषਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਦृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਪੌਰੁषਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਦਾ ਫਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨ ਕਾਰਣਾਤ੍। ਤਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵਾਤ੍ਪ੍ਰਕਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਫਲਂ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮ
ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਨ ਦੇ ਕੁਝ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇਹ ਫਲ ਉਸ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸਮਝੋ।
ਏਵਂ ਹਠਾਚ੍ਚ ਦੈਵਾਚ੍ਚ ਸ੍ਵਭਾਵਾਤ੍ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤਥਾ। ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषਸ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਪੂਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜ਼ੋਰ, ਭਾਗ, ਸੁਭਾਵ ਜਾਂ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।