ਅਸ੍ਤੁ ਵਾऽਤ੍ਰ ਫਲਂ ਮਾ ਵਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੇਣ ਯਤ੍। ਗृਹੇ ਨਿਵਸਤਾ ਕृष੍ਣੇ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕਰੋਮਿ ਤਤ੍
ਫਲ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਧਰ੍ਮਂ ਚਰਾਮਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਨ ਧਰ੍ਮਫਲਕਾਰਣਾਤ੍। ਆਗਮਾਨਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਤਾਂ ਵृਤ੍ਤਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਮਨਃ ਕृष੍ਣੇ ਸ੍ਵਭਾਵਾਚ੍ਚੈਵ ਮੇ ਧृਤਮ੍। [ਧਰ੍ਮਵਾਣਿਜ੍ਯਕੋ ਹੀਨੋ ਜਘਨ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍]
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਆਦਤ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਵਾਂਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ।
ਨ ਧਰ੍ਮਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯੋ ਧਰ੍ਮਂ ਦੋਗ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਯਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸ਼ਙ੍ਕਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪਚੇਤਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਨੂੰ ਲਾਭ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਅਤੇ ਜੋ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਧਰਮ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਤਿਵਾਦਾਨ੍ਮਦਾਚ੍ਚੈਵ ਮਾ ਧਰ੍ਮਮਭਿਸ਼ਙ੍ਕਥਾਃ। ਧਰ੍ਮਾਤਿਸ਼ਙ੍ਕੀ ਪੁਰੁषਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਗਤਿਪਰਾਯਣਃ
ਹਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਵੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੋ ਯਸ੍ਯਾਤਿਸ਼ਙ੍ਕ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਾਰ੍षਂ ਵਾ ਦੁਰ੍ਬਲਾਤ੍ਮਨਃ। ਵੇਦਾਚ੍ਛੂਦ੍ਰ ਇਵਾਪੇਯਾਤ੍ਸ ਲੋਕਾਦਜਰਾਮਰਾਤ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜਰ-ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਧ੍ਯਾਯੀ ਧਰ੍ਮਪਰਃ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਮਨਸ੍ਵਿਨਿ। ਸ੍ਥਵਿਰੇषੁ ਸ ਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਰਾਜਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ
ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੰਮ ਲਈ ਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪੀਯਾਨ੍ਸ ਹਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਕਰੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਤਿਗੋ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਮਤਿਸ਼ਙ੍ਕਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਬੁਧੀ ਮੰਦ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟ ऋषਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਤਪਾਃ। ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋऽਪ੍ਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਚਿਰਜੀਵਿਤਾ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸੋ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੈਤ੍ਰੇਯੋ ਨਾਰਦੋ ਲੋਮਸ਼ਃ ਸ਼ੁਕਃ। ਅਨ੍ਯੇ ਚ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮੇਣੈਵ ਸੁਚੇਤਸਃ
ਵਿਆਸ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਨਾਰਦ, ਲੋਮਸ਼, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਚੰਗੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਹ੍ਯੇਤਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਯੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਾਨ੍। ਸ਼ਾਪਾਨੁਗ੍ਰਹਣੇ ਸ਼ਕ੍ਤਾਨ੍ਦੇਵੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਗਰੀਯਸਃ
ਤੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਜੋਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹਨ।
ਏਤੇ ਹਿ ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਦੌ ਵਰ੍ਣਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾऽਨਧੇ। ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਮਰਪ੍ਰਖ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਗਮਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਇਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਅਮਰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਹੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਤੋ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਧਾਤਾਰਂ ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਚ। ਰਜੋਮੂਢੇਨ ਮਨਸਾ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਸ਼ਙ੍ਕਿਤੁਮੇਵ ਚ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਰਜੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭਟਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਧਰਮ ਜਾਂ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਜਾਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਉਨ੍ਮਤ੍ਤਾਨ੍ਮਨ੍ਯਤੇ ਬਾਲਃ ਸਰ੍ਵਾਨਾਗਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾਨ੍। ਧਰ੍ਮਾਤਿਸ਼ਙ੍ਕੀ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਮਾਣਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਬੱਚਾ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਆਏ, ਪਾਗਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ 'ਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਪ੍ਰੀਤਿਸਂਬਦ੍ਧਂ ਯਦਿਦਂ ਲੋਕਸਾਕ੍ਸ਼ਿਕਮ੍। ਏਤਾਵਨ੍ਮਨ੍ਯਤੇ ਬਾਲੋ ਮੋਹਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਬੱਚਾ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਭਟਕਾਵਾ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਯੋ ਧਰ੍ਮਮਤਿਸ਼ਙ੍ਕਤੇ। ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਸ ਕृਪਣਃ ਪਾਪੋ ਨ ਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਧਰਮ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਕੰਗਾਲ ਪਾਪੀ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ।
ਪ੍ਰਮਾਣਾਦ੍ਧਿ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਹਿ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਨਿਨ੍ਦਕਃ। ਕਾਮਲੋਭਾਨੁਗੋ ਮੂਢੋ ਨਰਕਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਮਾਣ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਨਿੰਦਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਲੋਭ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂੜਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਰ੍षਂ ਪ੍ਰਮਾਣਮੁਤ੍ਕ੍ਰਾਮ੍ਯ ਧਰ੍ਮਂ ਨ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯਨ੍। ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਤਿਗੋ ਮੂਢਃ ਸ਼ਂ ਜਨ੍ਮਸੁ ਨ ਵਿਨ੍ਦਤਿ
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੂੜਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਯਸ੍ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕृਤਮਤਿਰ੍ਧਰ੍ਮਮੇਵਾਭਿਪਦ੍ਯਤੇ। ਅਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨਃ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸੋऽਮੁਤ੍ਰਾਨਨ੍ਤ੍ਯਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਹੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅੰਤਹੀਣ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਨਾਰ੍षਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਿष੍ਟਾਚਾਰਸ਼੍ਚ ਭਾਮਿਨਿ। ਨ ਵੈ ਤਸ੍ਯ ਪਰੋ ਲੋਕੋ ਨਾਯਮਸ੍ਤੀਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਵਾਣੀ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਇਹ ਲੋਕ ਹੈ, ਨਾ ਪਰਲੋਕ—ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਸ਼ਿष੍ਟੈਰਾਚਰਿਤਂ ਧਰ੍ਮਂ ਕृष੍ਣੇ ਮਾਸ੍ਮਾਤਿਸ਼ਙ੍ਕਥਾਃ। ਪੁਰਾਣਮृषਿਭਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੈਃ ਸਰ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ; ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਪ੍ਲਵੋ ਨਾਨ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦ੍ਰੌਪਦਿ ਗਚ੍ਛਤਾਮ੍। ਸੈਵਃ ਨੌਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯੇਵ ਵਣਿਜਃ ਪਾਰਮਿਚ੍ਛਤਃ
ਹੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਧਰਮ ਹੀ ਇਕ ਨਾਅ ਹੈ; ਇਹ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਵਪਾਰੀ ਲਈ ਨਾਅ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਅਫਲੋ ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਚਰਿਤੋ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ। ਅਪ੍ਰਤਿष੍ਠੇ ਤਮਸ੍ਯੇਤਜ੍ਜਗਨ੍ਮਜ੍ਜੇਦਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਜੇ ਧਰਮ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ, ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਧਾਰ ਰਹਿਤ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ।
ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛੇਯੁਰ੍ਜੀਵੇਯੁਃ ਪਸ਼ੁਜੀਵਿਕਾਮ੍। ਵਿਘਾਤੇਨੈਵ ਯੁਜ੍ਯੇਯੁਰ੍ਨ ਚਾਰ੍ਥਂ ਕਂਚਿਦਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਗੇ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਜੀਵਣਗੇ; ਸਿਰਫ਼ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਲਕੜੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਣਗੇ।
ਤਪਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਚ ਯਜ੍ਞਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯ ਏਵ ਚ। ਦਾਨਮਾਰ੍ਜਵਮੇਤਾਨਿ ਯਦਿ ਸ੍ਯੁਰਫਲਾਨਿ ਵੈ
ਜੇ ਤਪ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ, ਯਜ, ਵੈਦ ਪਾਠ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਚਲਣ—all ਇਹ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋਣ—
ਨਾਚਰਿष੍ਯਨ੍ਪਰੇ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰੇ ਪਰਤਰੇऽਪਿ ਚ। ਦਾਨਮਾਰ੍ਜਵਮੇਤਾਨਿ ਯਦਿ ਸ੍ਯੁਰਫਲਾਨਿ ਵੈ
ਤਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਚਾਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਵੀ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾ ਕਰਦੇ; ਜੇ ਦਾਨ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਚਲਣ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋਣ—
ऋषਯਸ੍ਚੈਵ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਸੁਰਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ। ਈਸ਼੍ਵਰਾਃ ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋਸ੍ਤੇ ਚਰੇਯੁਰ੍ਧਰ੍ਮਮਾਦृਤਾਃ
ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਸੁਰ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਕਿਸ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਧਰਮ ਕਰਦੇ?
ਫਲਦਂ ਤ੍ਵਿਹ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਧਾਤਾਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਧਰ੍ਮਂ ਤੇऽਵ੍ਯਚਰਨ੍ਕृष੍ਣੇ ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮ ਸਨਾਤਨਃ
ਪਰ, ਜਦ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਾਤਾ ਇੱਥੇ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧਰਮ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਚਾਯਂ ਸਫਲੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਧਰ੍ਮੋऽਫਲ ਉਚ੍ਯਤੇ। ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇऽਪਿ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਫਲਾਨਿ ਤਪਸਾਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਧਰਮ ਸੱਚਮੁੱਚ ਫਲਦਾਇਕ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਫਲ ਰਹਿਤ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ। ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯ੍ਯੇਤਦ੍ਵੈ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਜਨ੍ਮ ਕृष੍ਣੇ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਵੇਤ੍ਥ ਚਾਪਿ ਯਥਾ ਜਾਤੋ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇਹ ਗੱਲ ਤੂੰ ਜਿਵੇਂ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਾਣ; ਤੇ ਤੂੰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।