ਮਣਿਃ ਸੂਤ੍ਰ ਇਵ ਪ੍ਰੋਤੋ ਨਸ੍ਯੋਤ ਇਵ ਗੋਵृषਃ। ਧਾਤੁਰਾਦੇਸ਼ਮਨ੍ਵੇਤਿ ਤਨ੍ਮਯੋ ਹਿ ਤਦਰ੍ਪਣਃ
ਜਿਵੇਂ ਧਾਗੇ ਵਿਚ ਪਿਰੋਇਆ ਮਣਕਾ ਜਾਂ ਜੂਏ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਬਲਦ, ਉਹ ਧਾਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਸੀ ਦੀ ਬਣਤ ਅਤੇ ਉਸੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ।
ਨਾਤ੍ਮਾਥੀਨੋ ਮਨੁष੍ਯੋऽਯਂ ਕਾਲਂ ਭਜਤਿਂ ਕਂਚਨ। ਸ੍ਰੋਤਸੋ ਮਧ੍ਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਕੂਲਵृਕ੍ਸ਼ ਇਵ ਚ੍ਯੁਤਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਡਿੱਗਿਆ ਰੁੱਖ, ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞੋ ਜਨ੍ਤੁਰਨੀਸ਼ੋऽਯਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ। ਈਸ਼੍ਵਰਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਰਕਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਅਗਿਆਨੀ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਨਤ ਜਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਾਯੋਸ੍ਤृਣਾਗ੍ਰਾਣਿ ਵਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਬਲੀਯਸਃ। ਧਾਤੁਰੇਵਂ ਵਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਭਾਰਤ
ਜਿਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹਵਾ ਘਾਹ ਦੇ ਪੱਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਧਾਤਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਰ੍ਯੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਯੁਞ੍ਜਾਨਃ ਪਾਪੇ ਵਾ ਪੁਨਰੀਸ਼੍ਵਃ। ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਭੂਤਾਨਿ ਚਰਤੇ ਨ ਚਾਯਮਿਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਉੱਚੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਹੇਤੁਮਾਤ੍ਰਮਿਦਂ ਧਾਤੁਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍। ਯੇਨ ਕਾਰਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਫਲਂ ਵਿਭੁਃ
ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਖੇਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਧਾਤਾ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਵਿਆਪਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ ਹਨ ਜੋ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਯਾਪ੍ਰਭਾਵੋऽਯਮੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਯਥਾ ਕृਤਃ। ਯੋ ਹਨ੍ਤਿ ਭੂਤੈਰ੍ਭੂਤਾਨਿ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਮਾਯਯਾ
ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ: ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਪਰਿਦृष੍ਟਾਨਿ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ। ਅਨ੍ਯਥਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਵੇਗਾ ਇਵ ਨਭਸ੍ਵਤਃ
ਸਚ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਵਟਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਥੈਵ ਹਿ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਾਸ੍ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਚ। ਅਨ੍ਯਥੈਵ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤਾਨਿ ਕਰੋਤਿ ਵਿਕਰੋਤਿ ਚ
ਲੋਕ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਬਦਲਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਕਾष੍ਠੇਨ ਵਾ ਕਾष੍ਠਮਸ਼੍ਮਾਨਂ ਚਾਸ਼੍ਮਨਾ ਪੁਨਃ। ਅਯਸਾ ਚਾਪ੍ਯਯਸ਼੍ਛਿਨ੍ਦ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਿਚੇष੍ਟਮਚੇਤਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਲੱਕੜ, ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਪੱਥਰ, ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਲੋਹਾ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਜੜ ਹਨ—
ਏਵਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ। ਨਿਹਨ੍ਤਿ ਭੂਤੈਰ੍ਭੂਤਾਨਿ ਛਦ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨਵੰਤ, ਆਪ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੁਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਸਂਪ੍ਰਯੋਜ੍ਯ ਵਿਯੋਜ੍ਯਾਯਂ ਕਾਮਕਾਰਕਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤੈਰ੍ਬਾਲਃ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਰਿਵ
ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਖਿਲੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਨ ਮਾਤृਪਿਤृਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਧਾਤਾ ਭੂਤੇषੁ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਰੋषਾਦਿਵ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ।़ਯਂ ਯਥਾऽਯਮਿਤਰੋ ਜਨਃ
ਰਾਜਾ, ਧਾਤਾ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ; ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਰ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ੀਲਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹੀਮਤੋ ਵृਤ੍ਤਿਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਅਨਾਰ੍ਯਾਨ੍ਸੁਖਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਹ੍ਵਲਾਨਿਵ ਚਿਨ੍ਤਯੇ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉੱਚੇ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਸੰਜਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਨੀਚਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਲਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਤਵੇਮਾਮਾਪਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਸੁਯੋਧਨੇ। ਧਾਤਾਰਂ ਗਰ੍ਹਯੇ ਪਾਰ੍ਥ ਵਿषਮਂ ਯੋऽਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਤੇਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਧਾਤਾ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਹ ਅਨਿਆਇਕਤਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਆਰ੍ਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਤਿਗੇ ਕ੍ਰੂਰੇ ਲੁਬ੍ਧੇ ਧਰ੍ਮਾਪਚਾਯਿਨਿ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧਾਤਾ ਕਿਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਉਲੰਘਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਠੋਰ, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਧਾਤਾ ਨੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ ਕੀ ਲਾਭ ਲਿਆ?
ਕਰ੍ਮਚੇਤ੍ਕृਤਮਨ੍ਵੇਤਿ ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਨਾਨ੍ਯਮृਚ੍ਛਤਿ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਨੂਨਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੇ ਕਰਮ ਆਪਣੇ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਸ ਪਾਪੀ ਕਰਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਨ ਚੇਤ੍ਕਰ੍ਤਾਰਮृਚ੍ਛਤਿ। ਕਾਰਣਂ ਬਲਮੇਵੇਹ ਜਨਾਞ੍ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਦੁਰ੍ਬਲਾਨ੍
ਪਰ ਜੇ ਕਰਮ ਦਾ ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਤਾਕਤ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤਰਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਲ੍ਗੁ ਚਿਤ੍ਰਪਦਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਚਃ। ਉਕ੍ਤਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ
ਹੇ ਯਜਨਸੇਨੀ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੇ, ਰੰਗੀਲੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਉਹ ਸੁਣ ਲਏ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਹਂ ਧਰ੍ਮਫਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ ਚਰਾਮ੍ਭੁਤ। ਦਦਾਮਿ ਦੇਯਮਿਤ੍ਯੇਵ ਯਜੇ ਯष੍ਟਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਤ
ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਇਸ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤੁ ਵਾऽਤ੍ਰ ਫਲਂ ਮਾ ਵਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੇਣ ਯਤ੍। ਗृਹੇ ਨਿਵਸਤਾ ਕृष੍ਣੇ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਕਰੋਮਿ ਤਤ੍
ਫਲ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਧਰ੍ਮਂ ਚਰਾਮਿ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਨ ਧਰ੍ਮਫਲਕਾਰਣਾਤ੍। ਆਗਮਾਨਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਤਾਂ ਵृਤ੍ਤਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਮਨਃ ਕृष੍ਣੇ ਸ੍ਵਭਾਵਾਚ੍ਚੈਵ ਮੇ ਧृਤਮ੍। [ਧਰ੍ਮਵਾਣਿਜ੍ਯਕੋ ਹੀਨੋ ਜਘਨ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਵਾਦਿਨਾਮ੍]
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਆਦਤ ਹੈ। ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਵਾਂਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ ਹੈ।
ਨ ਧਰ੍ਮਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯੋ ਧਰ੍ਮਂ ਦੋਗ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਯਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸ਼ਙ੍ਕਤੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਾਤ੍ਪਾਪਚੇਤਨਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ ਨੂੰ ਲਾਭ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ। ਅਤੇ ਜੋ ਕਰ ਕੇ ਵੀ ਧਰਮ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਤਿਵਾਦਾਨ੍ਮਦਾਚ੍ਚੈਵ ਮਾ ਧਰ੍ਮਮਭਿਸ਼ਙ੍ਕਥਾਃ। ਧਰ੍ਮਾਤਿਸ਼ਙ੍ਕੀ ਪੁਰੁषਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਗਤਿਪਰਾਯਣਃ
ਹਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਜਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਕਰ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਧਰਮ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਵੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮੋ ਯਸ੍ਯਾਤਿਸ਼ਙ੍ਕ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਾਰ੍षਂ ਵਾ ਦੁਰ੍ਬਲਾਤ੍ਮਨਃ। ਵੇਦਾਚ੍ਛੂਦ੍ਰ ਇਵਾਪੇਯਾਤ੍ਸ ਲੋਕਾਦਜਰਾਮਰਾਤ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜਰ-ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਧ੍ਯਾਯੀ ਧਰ੍ਮਪਰਃ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਮਨਸ੍ਵਿਨਿ। ਸ੍ਥਵਿਰੇषੁ ਸ ਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਰਾਜਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਭਿਃ
ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੰਮ ਲਈ ਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਪੀਯਾਨ੍ਸ ਹਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਕਰੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਤਿਗੋ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਮਤਿਸ਼ਙ੍ਕਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਬੁਧੀ ਮੰਦ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਹਿ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟ ऋषਿਰ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਤਪਾਃ। ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋऽਪ੍ਰਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਚਿਰਜੀਵਿਤਾ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਤਪ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸੋ ਵਸਿष੍ਠੋ ਮੈਤ੍ਰੇਯੋ ਨਾਰਦੋ ਲੋਮਸ਼ਃ ਸ਼ੁਕਃ। ਅਨ੍ਯੇ ਚ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮੇਣੈਵ ਸੁਚੇਤਸਃ
ਵਿਆਸ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਨਾਰਦ, ਲੋਮਸ਼, ਸ਼ੁਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਚੰਗੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।