ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਜਨੇ ਦਸ੍ਯੁਸੇਵਿਤੇ। ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦਪੇਤ੍ਯ ਵਸਤੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇ ਨਾਵਸੀਦਤਿ
ਇਸ ਵੱਡੇ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਡਾਕੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੋ ਰਾਜਸੂਯਃ ਪੌਣ੍ਡਰੀਕੋऽਥ ਗੋਸਵਃ। ਇष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਯਜ੍ਞਾਬਹਵੋऽਨ੍ਯੇ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਅਸ਼ਵਮੇਧ, ਰਾਜਸੂਯ, ਪੌਂਡਰੀਕ, ਗੋਸਵ ਆਦਿ ਮਹਾ-ਯਜਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ।
ਰਾਜਨ੍ਪਰੀਤਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿषਮੇऽਕ੍ਸ਼ਪਰਾਜਯੇ। ਪਾਰ੍ਥ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਸ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸੂਨਿ ਚ ਪਰਾਜਿਤਃ
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਜੂਏ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਉਲਝ ਗਈ, ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ, ਸਾਡੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ऋਜੋਰ੍ਮृਦੋਰ੍ਬਦਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਕਥਮਕ੍ਸ਼ਵ੍ਯਸਨਜਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਾਪਤਿਤਾ ਤਵ
ਸਿੱਧੇ, ਨਰਮ, ਦਾਨੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ, ਜੂਏ ਦੀ ਬੇਕਸਮੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਇਹ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈ?
ਅਤੀਵ ਮੋਹ ਆਯਾਤਿ ਮਨਸ਼੍ ਪਰਿਦੂਯਤੇ। ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪਾਰ੍ਥ ਤਵੇਦਮਤਿਦੁਃਸਹਮ੍
ਇਹ ਤੇਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਲਝਣ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇ ਲੋਕਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਯਥਾ
ਇੱਥੇ ਵੀ ਲੋਕ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਧਾਤੈਵ ਖਲੁ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖੇ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ। ਦਦਾਤਿ ਸਰ੍ਵਮੀਸ਼ਾਨਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਚ੍ਛੁਕ੍ਰਮੁਚ੍ਚਰਨ੍
ਸਿਰਫ ਧਾਤਾ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਦੁਖ, ਪਿਆਰੇ-ਅਪਿਆਰੇ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਕਰਕੇ।
ਯਥਾ ਦਾਰੁਮਯੀਂ ਯੋषਾਂ ਨਰੋ ਧੀਰਃ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਇਙ੍ਗ੍ਯਤ੍ਯਙ੍ਗਮਙ੍ਗਾਨਿ ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਮਝਦਾਰ ਆਦਮੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਗੁੱਡੀ ਦੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ ਇਵ ਭੂਤਾਨਿ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭਾਰਤ। ਈਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿਦਧਾਤੀਹ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਯਚ੍ਚ ਪਾਪਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਭਾਰਤ, ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਇੱਥੇ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦੋਵੇਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤਨ੍ਤੁਬਦ੍ਧੋ ਵਾ ਨੀਯਤੇऽਯਮਨੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਾਨ੍ਯੇषਾਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੰਦ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਪੰਛੀ, ਇਹ ਅਸਹਾਇ ਜੀਵ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ।
ਮਣਿਃ ਸੂਤ੍ਰ ਇਵ ਪ੍ਰੋਤੋ ਨਸ੍ਯੋਤ ਇਵ ਗੋਵृषਃ। ਧਾਤੁਰਾਦੇਸ਼ਮਨ੍ਵੇਤਿ ਤਨ੍ਮਯੋ ਹਿ ਤਦਰ੍ਪਣਃ
ਜਿਵੇਂ ਧਾਗੇ ਵਿਚ ਪਿਰੋਇਆ ਮਣਕਾ ਜਾਂ ਜੂਏ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਬਲਦ, ਉਹ ਧਾਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਸੀ ਦੀ ਬਣਤ ਅਤੇ ਉਸੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ।
ਨਾਤ੍ਮਾਥੀਨੋ ਮਨੁष੍ਯੋऽਯਂ ਕਾਲਂ ਭਜਤਿਂ ਕਂਚਨ। ਸ੍ਰੋਤਸੋ ਮਧ੍ਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਕੂਲਵृਕ੍ਸ਼ ਇਵ ਚ੍ਯੁਤਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਡਿੱਗਿਆ ਰੁੱਖ, ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਵਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞੋ ਜਨ੍ਤੁਰਨੀਸ਼ੋऽਯਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ। ਈਸ਼੍ਵਰਪ੍ਰੇਰਿਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਰਕਮੇਵ ਚ
ਇਹ ਅਗਿਆਨੀ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਨਤ ਜਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਵਾਯੋਸ੍ਤृਣਾਗ੍ਰਾਣਿ ਵਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਬਲੀਯਸਃ। ਧਾਤੁਰੇਵਂ ਵਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਭਾਰਤ
ਜਿਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹਵਾ ਘਾਹ ਦੇ ਪੱਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਧਾਤਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਰ੍ਯੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਯੁਞ੍ਜਾਨਃ ਪਾਪੇ ਵਾ ਪੁਨਰੀਸ਼੍ਵਃ। ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਭੂਤਾਨਿ ਚਰਤੇ ਨ ਚਾਯਮਿਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਉੱਚੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਹੇਤੁਮਾਤ੍ਰਮਿਦਂ ਧਾਤੁਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਂਜ੍ਞਿਤਮ੍। ਯੇਨ ਕਾਰਯਤੇ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਫਲਂ ਵਿਭੁਃ
ਇਹ ਸਰੀਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਖੇਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਧਾਤਾ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਵਿਆਪਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ ਹਨ ਜੋ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯ ਮਾਯਾਪ੍ਰਭਾਵੋऽਯਮੀਸ਼੍ਵਰੇਣ ਯਥਾ ਕृਤਃ। ਯੋ ਹਨ੍ਤਿ ਭੂਤੈਰ੍ਭੂਤਾਨਿ ਮੋਹਯਿਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਮਾਯਯਾ
ਇਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ: ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਪਰਿਦृष੍ਟਾਨਿ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ। ਅਨ੍ਯਥਾ ਪਰਿਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਵੇਗਾ ਇਵ ਨਭਸ੍ਵਤਃ
ਸਚ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੋਰ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਵਟਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯਥੈਵ ਹਿ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਾਸ੍ਤਾਨਿ ਤਾਨਿ ਚ। ਅਨ੍ਯਥੈਵ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤਾਨਿ ਕਰੋਤਿ ਵਿਕਰੋਤਿ ਚ
ਲੋਕ ਇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਬਦਲਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਕਾष੍ਠੇਨ ਵਾ ਕਾष੍ਠਮਸ਼੍ਮਾਨਂ ਚਾਸ਼੍ਮਨਾ ਪੁਨਃ। ਅਯਸਾ ਚਾਪ੍ਯਯਸ਼੍ਛਿਨ੍ਦ੍ਯਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਿਚੇष੍ਟਮਚੇਤਨਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਲੱਕੜ, ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਪੱਥਰ, ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਲੋਹਾ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਜੜ ਹਨ—
ਏਵਂ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂਃ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ। ਨਿਹਨ੍ਤਿ ਭੂਤੈਰ੍ਭੂਤਾਨਿ ਛਦ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨਵੰਤ, ਆਪ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਪਿਤਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੁਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਸਂਪ੍ਰਯੋਜ੍ਯ ਵਿਯੋਜ੍ਯਾਯਂ ਕਾਮਕਾਰਕਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਭੂਤੈਰ੍ਬਾਲਃ ਕ੍ਰੀਡਨਕੈਰਿਵ
ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਣ ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਖਿਲੌਣਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਨ ਮਾਤृਪਿਤृਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਧਾਤਾ ਭੂਤੇषੁ ਵਰ੍ਤਤੇ। ਰੋषਾਦਿਵ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ।़ਯਂ ਯਥਾऽਯਮਿਤਰੋ ਜਨਃ
ਰਾਜਾ, ਧਾਤਾ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦਾ; ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਰ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ੀਲਵੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹੀਮਤੋ ਵृਤ੍ਤਿਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਅਨਾਰ੍ਯਾਨ੍ਸੁਖਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਹ੍ਵਲਾਨਿਵ ਚਿਨ੍ਤਯੇ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉੱਚੇ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਸੰਜਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਨੀਚਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਲਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।
ਤਵੇਮਾਮਾਪਦਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮृਦ੍ਧਿਂ ਚ ਸੁਯੋਧਨੇ। ਧਾਤਾਰਂ ਗਰ੍ਹਯੇ ਪਾਰ੍ਥ ਵਿषਮਂ ਯੋऽਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਤੇਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਧਾਤਾ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਹ ਅਨਿਆਇਕਤਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਆਰ੍ਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਤਿਗੇ ਕ੍ਰੂਰੇ ਲੁਬ੍ਧੇ ਧਰ੍ਮਾਪਚਾਯਿਨਿ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧਾਤਾ ਕਿਂ ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਉਲੰਘਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਠੋਰ, ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਧਾਤਾ ਨੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ ਕੀ ਲਾਭ ਲਿਆ?
ਕਰ੍ਮਚੇਤ੍ਕृਤਮਨ੍ਵੇਤਿ ਕਰ੍ਤਾਰਂ ਨਾਨ੍ਯਮृਚ੍ਛਤਿ। ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਨੂਨਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੇ ਕਰਮ ਆਪਣੇ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਸ ਪਾਪੀ ਕਰਮ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਕਰ੍ਮਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਨ ਚੇਤ੍ਕਰ੍ਤਾਰਮृਚ੍ਛਤਿ। ਕਾਰਣਂ ਬਲਮੇਵੇਹ ਜਨਾਞ੍ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਦੁਰ੍ਬਲਾਨ੍
ਪਰ ਜੇ ਕਰਮ ਦਾ ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਤਾਕਤ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤਰਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਲ੍ਗੁ ਚਿਤ੍ਰਪਦਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨਿ ਤ੍ਵਯਾ ਵਚਃ। ਉਕ੍ਤਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਤੁ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ
ਹੇ ਯਜਨਸੇਨੀ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੇ, ਰੰਗੀਲੇ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਉਹ ਸੁਣ ਲਏ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਨਾਹਂ ਧਰ੍ਮਫਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਿ ਚਰਾਮ੍ਭੁਤ। ਦਦਾਮਿ ਦੇਯਮਿਤ੍ਯੇਵ ਯਜੇ ਯष੍ਟਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਤ
ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਇਸ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।