ਸੋਮਦਤ੍ਤੋ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚ ਨੋ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸ਼ਮਂ ਵਦਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਸੋਮਦੱਤ, ਯੁਯੁਤਸੁ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਵੀ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾਮਾ ਵਿਅਾਸ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਯਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਤੈਰ੍ਹਿ ਰਾਜਾ ਨਿਯਤਂ ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਮਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਾਤੇਤਿ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਚੇਲ੍ਲੋਭਾਨ੍ਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸੰਯਮ ਵੱਲ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨਿਸਚਿਤ ਰਾਜ ਵਾਪਸ ਦੇਵੇਗਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲਾਲਚ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵੇਗੀ।
ਕਾਲੋऽਯਂ ਦਾਰੁਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਰਤਾਨਾਮਭੂਤਯੇ। ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਮੇ ਸਦੈਵੈਤਤ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਪਿ ਭਾਮਿਤਿ
ਇਹ ਕਠੋਰ ਸਮਾਂ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਸੁਯੋਧਨੋ ਨਾਰ੍ਹਤੀਤਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਮਾਮੇਵ ਵਿਨ੍ਦਤਿ। ਅਰ੍ਹਸ੍ਤਤ੍ਰਾਹਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਸੁਯੋਧਨ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਮਾਫੀ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਲਾਇਕ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮਾਫੀ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਏਤਦਾਤ੍ਮਵਤਾਂ ਵृਤ੍ਤਮੇष ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਚੈਵਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਚ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਾऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮਞ੍ਜਸਾ
ਇਹ ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈ, ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਮਾਫੀ ਤੇ ਦਇਆ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੈਂ ਸਿੱਧਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮੋ ਧਾਤ੍ਰੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰੇ ਚ ਯੌ ਮੋਹਂ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤਵ। ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹੇ ਰਾਜ੍ਯੇ ਵੋਢਵ੍ਯੇ ਤੇऽਨ੍ਯਥਾ ਮਤਿਃ
ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭਟਕਾਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ-ਪਿਤਾਮਾ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਰਾਜ ਬਾਰੇ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਹੋਰ ਹੋ ਗਈ।
[ਕਰ੍ਮਭਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਲੋਕੋ ਗਤ੍ਯਾਂਗਤ੍ਯਾਂ ਪृਥਗ੍ਵਿਧਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨਿਤ੍ਯਾਨਿ ਲੋਭਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਯਿਯਾਸਤਿ ।]
ਸੰਸਾਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀ ਲੱਭੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨੇਹ ਧਰ੍ਮਾਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯਾ ਨਾਰ੍ਜਵੇਨ ਚ। ਪੁਰੁषਃ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨ ਘृਣਿਤ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ, ਦਇਆ, ਮਾਫੀ ਜਾਂ ਸਚਾਈ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਤਰਸ ਨਾਲ, ਧਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਤ੍ਵਾਂ ਚੇਦ੍ਵ੍ਯਸਨਮਭ੍ਯਾਗਾਦਿਦਂ ਭਾਰਤ ਦੁਃਸਹਮ੍। ਸ ਤ੍ਵਂ ਨਾਰ੍ਹਸਿ ਨਾਪੀਮੇ ਭ੍ਰਾਤਰਸ੍ਤੇ ਮਹੌਜਸਃ
ਜੇ ਇਹ ਅਸਹਿਣਯ ਦੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਆ ਗਿਆ, ਭਾਰਤ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਇਸ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਨ ਹਿ ਤੇऽਧ੍ਯਗਮਞ੍ਜਾਤੁ ਤਦਾਨੀਂ ਨਾਦ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਤਰਂ ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਚੇਜ੍ਜੀਵਿਤਾਦਪਿ
ਤੂੰ, ਭਾਰਤ, ਕਦੇ ਵੀ, ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਨਾ ਹੁਣ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੁਝ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਮੇਵ ਤੇ ਰਾਜ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਤੇ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਗੁਰਵਸ਼੍ਚੈਵ ਜਾਨਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਚ ਦੇਵਤਾਃ
ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਧਰਮ ਲਈ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਜੀਵਨ ਵੀ ਧਰਮ ਲਈ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚੋਭੌ ਮਾਦ੍ਰੇਯੌ ਚ ਮਯਾ ਸਹ। ਤ੍ਯਜੇਸ੍ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਮੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਤੁ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਮੈਂ—ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਗਾ।
ਰਾਜਾਨਂ ਧਰ੍ਮਗੋਪ੍ਤਾਰਂ ਧਰ੍ਮੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਇਤਿ ਮੇ ਸ਼੍ਰੁਤਮਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਧਰਮ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੈਂ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽਨ੍ਯਾਨ੍ਹਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਦਾ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਤੇ। ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਤਤਮਨ੍ਵੇਤਿ ਛਾਯੇਵਂ ਪੁਰੁषਂ ਨਿਜਾ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੀ ਹੀ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਛਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਵਮਂਸ੍ਥਾ ਹਿ ਸਦृਸ਼ਾਨ੍ਨਾਵਰਾਞ੍ਸ਼੍ਰੇਯਸਃ ਕੁਤਃ। ਅਵਾਪ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਨ ਤੇ ਸ਼ृਙ੍ਗਮਵਰ੍ਧਤ
ਤੂੰ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਸਮਾਨ ਜਾਂ ਹੇਠਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ। ਫਿਰ ਵਧੀਆ ਮਾਣ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਵਧਿਆ।
ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰੈਃ ਸ੍ਵਧਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪੂਜਾਭਿਰਪਿ ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਨ੍। ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਤਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸੇਵਸੇ
ਤੂੰ ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਸਵਧਾ ਦੇ ਹਵਨ, ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਰਥ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਸ੍ਤੇ ਸਤਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਤਰ੍ਪਿਤਾਃ। ਯਤਯੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚੈਵ ਗृਹਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭਾਰਤ
ਪਾਰਥ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹਨ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਚਾਹ ਵਾਲੇ ਯਤੀ, ਅਤੇ ਘਰਵਾਲੇ ਭੀ, ਭਾਰਤ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਰੁਕ੍ਮਪਾਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਯਤ੍ਰਾਹਂ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾ। ਆਰਣ੍ਯਕੇਭ੍ਯੋ ਵਨ੍ਯਾਨਿ ਭੋਜਨਾਨਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਸਿ। ਨਾਦੇਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇ ਗृਹੇ ਕਿਂਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਨੌਕਰ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਫਲ-ਫੂਟ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਯਦਿਦਂ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਾਨ੍ਤੇ ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ। ਤਦ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾऽਤਿਥਿਭृਤ੍ਯੇਭ੍ਯੋਰਾਜਞ੍ਸ਼ਿष੍ਟੇਨਜੀਵਸਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਹਵਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੂੰ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਖੁਦ ਬਚੇ ਹੋਏ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਇष੍ਟਯਃ ਪਸ਼ੁਬਨ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਕਾਮ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਸ਼੍ਚ ਯੇ। ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪਾਕਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਤੇऽਨਘ
ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਨਿਯਤ, ਪਸ਼ੂ-ਯਜਨ, ਪਾਕ-ਯਜਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਯਜਨ, ਇਹ ਸਭ ਤੂੰ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਜਨੇ ਦਸ੍ਯੁਸੇਵਿਤੇ। ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦਪੇਤ੍ਯ ਵਸਤੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇ ਨਾਵਸੀਦਤਿ
ਇਸ ਵੱਡੇ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਡਾਕੂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੋ ਰਾਜਸੂਯਃ ਪੌਣ੍ਡਰੀਕੋऽਥ ਗੋਸਵਃ। ਇष੍ਟਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਹਾਯਜ੍ਞਾਬਹਵੋऽਨ੍ਯੇ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ
ਅਸ਼ਵਮੇਧ, ਰਾਜਸੂਯ, ਪੌਂਡਰੀਕ, ਗੋਸਵ ਆਦਿ ਮਹਾ-ਯਜਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੂੰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ।
ਰਾਜਨ੍ਪਰੀਤਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿषਮੇऽਕ੍ਸ਼ਪਰਾਜਯੇ। ਪਾਰ੍ਥ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚਾਸ੍ਮਾਂਸ਼੍ਚ ਵਸੂਨਿ ਚ ਪਰਾਜਿਤਃ
ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਜੂਏ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਉਲਝ ਗਈ, ਪਾਰਥ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ, ਸਾਡੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਗਵਾ ਬੈਠਾ।
ऋਜੋਰ੍ਮृਦੋਰ੍ਬਦਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਕਥਮਕ੍ਸ਼ਵ੍ਯਸਨਜਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰਾਪਤਿਤਾ ਤਵ
ਸਿੱਧੇ, ਨਰਮ, ਦਾਨੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ, ਜੂਏ ਦੀ ਬੇਕਸਮੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਇਹ ਸੋਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਈ?
ਅਤੀਵ ਮੋਹ ਆਯਾਤਿ ਮਨਸ਼੍ ਪਰਿਦੂਯਤੇ। ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪਾਰ੍ਥ ਤਵੇਦਮਤਿਦੁਃਸਹਮ੍
ਇਹ ਤੇਰੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਲਝਣ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇ ਲੋਕਸ੍ਤਿष੍ਠਤੇ ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਯਥਾ
ਇੱਥੇ ਵੀ ਲੋਕ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਧਾਤੈਵ ਖਲੁ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸੁਖਦੁਃਖੇ ਪ੍ਰਿਯਾਪ੍ਰਿਯੇ। ਦਦਾਤਿ ਸਰ੍ਵਮੀਸ਼ਾਨਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਚ੍ਛੁਕ੍ਰਮੁਚ੍ਚਰਨ੍
ਸਿਰਫ ਧਾਤਾ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਦੁਖ, ਪਿਆਰੇ-ਅਪਿਆਰੇ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰ ਕਰਕੇ।
ਯਥਾ ਦਾਰੁਮਯੀਂ ਯੋषਾਂ ਨਰੋ ਧੀਰਃ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਇਙ੍ਗ੍ਯਤ੍ਯਙ੍ਗਮਙ੍ਗਾਨਿ ਤਥਾ ਰਾਜਨ੍ਨਿਮਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਮਝਦਾਰ ਆਦਮੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਗੁੱਡੀ ਦੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ ਇਵ ਭੂਤਾਨਿ ਵ੍ਯਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭਾਰਤ। ਈਸ਼੍ਵਰੋ ਵਿਦਧਾਤੀਹ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਯਚ੍ਚ ਪਾਪਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਭਾਰਤ, ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਇੱਥੇ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦੋਵੇਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਕੁਨਿਸ੍ਤਨ੍ਤੁਬਦ੍ਧੋ ਵਾ ਨੀਯਤੇऽਯਮਨੀਸ਼੍ਵਰਃ। ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਾਨ੍ਯੇषਾਮਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੰਦ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਪੰਛੀ, ਇਹ ਅਸਹਾਇ ਜੀਵ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ।