ਉਕ੍ਤਂ ਨਾਮ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤਵਾਨਹਮ੍। ਯਥਾ ਤੁ ਜਾਤੋ ਹ੍ਯਾਸ੍ਤੀਕ ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵੇਦਿਤੁਮ੍। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸੌਤਿਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਸਤਿਕਾ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੌਤੀ ਨੇ ਰਿਵਾਇਤ ਮੁਤਾਬਕ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਦਿਸ਼੍ਯ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵਾਸੁਕਿਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਸ੍ਵਸਾਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤਦਾ ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਮृषਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਜਰਤਕਾਰੁ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਸ ਮੁਨਿਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ। ਤਪਸ੍ਯਭਿਰਤੋ ਧੀਮਾਨ੍ਸ ਦਾਰਾਨ੍ਨਾਭ੍ਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਾਸ੍ਤਪਸਿ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵਾਨ੍ਵੀਤਭਯਃ ਕृਤਾਤ੍ਮਾ। ਚਚਾਰ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨ ਚਾਪਿ ਦਾਰਾਨ੍ਮਨਸਾਧ੍ਯਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕਾ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਸੁਧਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋऽਪਰਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦੇਵ ਤੁ। ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਨਾਮ ਰਾਜਾਸੀਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਕੌਰਵਵਂਸ਼ਜਃ
ਇਕ ਹੋਰ ਸਮੇਂ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਸੀ, ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਯਥਾ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਵਰੋ ਯੁਧਿ। ਬਭੂਵ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਃ ਪੁਰਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਃ
ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਧਨੁਧਾਰੀ ਸੀ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੂਰਵਜ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਐਸੇ ਹੀ ਸੀ।
ਤਥਾ ਵਿਖ੍ਯਾਤਵਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਦਭਿਮਨ੍ਯੁਜਃ।' ਮृਗਾਨ੍ਵਿਧ੍ਯਨ੍ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰਕ੍ਸ਼ੂਨ੍ਮਹਿषਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਵਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚਚਾਰ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਚਰਚਾ ਹੋਈ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਿਰਨ, ਸੂਰ, ਬਾਘ, ਮਹਿਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਸੀ।
ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ਮृਗਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਬਾਣੇਨਾਨਤਪਰ੍ਵਣਾ। ਪृष੍ਠਤੋ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸਸਾਰ ਗਹਨੇ ਵਨੇ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਾਂਟੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ।
ਯਥੈਵ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਮृਗਂ ਦਿਵਿ। ਅਨ੍ਵਗਚ੍ਛਦ੍ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਃ ਪਰ੍ਯਨ੍ਵੇष੍ਟੁਮਿਤਸ੍ਤਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਯਜਨ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਨੁ ਲੈ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਲੱਭਿਆ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨ ਹਿ ਤੇਨ ਮृਗੋ ਵਿਦ੍ਧੋ ਜੀਵਨ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਵੈ ਵਨੇ। ਪੂਰ੍ਵਰੂਪਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਰ, ਹਿਰਨ ਜੋ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਧੋ ਯਨ੍ਨष੍ਟਵਾਨ੍ਮृਗਃ। ਦੂਰਂ ਚਾਪਹृਤਸ੍ਤੇਨ ਮृਗੇਣ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹਿਰਨ ਬਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਤ ਆਸਸਾਦ ਮੁਨਿਂ ਵਨੇ। ਗਵਾਂ ਪ੍ਰਚਾਰੇष੍ਵਾਸੀਨਂ ਵਤ੍ਸਾਨਾਂ ਮੁਖਨਿਃਸृਤਮ੍
ਥੱਕਾ ਮੰਦਾ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਚਰਾਈ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਵੱਛੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ।
ਭੂਯਿष੍ਠਮੁਪਯੁਞ੍ਜਾਨਂ ਫੇਨਮਾਪਿਬਤਾਂ ਪਯਃ। ਤਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਸ ਰਾਜਾ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੁੱਧ ਦਾ ਫੇਨ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਅਪृਚ੍ਛਦ੍ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤਂ ਮੁਨਿਂ ਕ੍ਸ਼ੁਚ੍ਛ੍ਰਮਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਭੋਭੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਹਂ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਿਦਭਿਮਨ੍ਯੁਜਃ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਹਾਂ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ।'
ਮਯਾ ਵਿਦ੍ਧੋ ਮृਗੋ ਨष੍ਟਃ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਦृष੍ਟਵਾਨਸਿ। ਸ ਮੁਨਿਸ੍ਤਂ ਤੁ ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮੌਨਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
'ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹਿਰਨ ਬਚ ਗਿਆ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਿਆ?' ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮੌਨ ਵਰਤ ਵਿਚ ਸੀ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਮृਤਂ ਸਰ੍ਪਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰਾਜਾ ਸਮਾਸਜਤ੍। ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਧਨੁष੍ਕੋਟ੍ਯਾ ਸ ਚੈਨਂ ਸਮੁਪੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਧਨੁ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਸ ਕਿਂਚਿਦੁਵਾਚੈਨਂ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾऽਸ਼ੁਭਮ੍। ਸ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰੋਧਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਵ੍ਯਥਿਤਸ੍ਤਂ ਤਥਾਗਤਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਨਗਰਮृषਿਸ੍ਤ੍ਵਾਸੀਤ੍ਤਥੈਵ ਸਃ
ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਚੰਗਾ ਤੇ ਨਾ ਮਾੜਾ ਕੁਝ ਕਿਹਾ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਹਿ ਤਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ੀਲੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਂ ਭੂਪਂ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋऽਪ੍ਯਧਰ੍षਯਤ੍
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਸਬਰ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ, ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਵਾਪਸ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਨ ਹਿ ਤਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਸ੍ਤਥਾ ਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਮ੍। ਜਾਨਾਤਿ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਤ ਏਨਮਧਰ੍षਯਤ੍
ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਪਰਾਇਣ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਰੁਣਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਭੂਤ੍ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਾ ਮਹਾਤਪਾਃ। ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਨਾਮ ਮਹਾਕ੍ਰੋਧੋ ਦੁष੍ਪਸਾਦੋਮਹਾਵ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਦੇਵਂ ਪਰਮਾਸੀਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੁਪਤਸ੍ਥੇ ਵੈ ਕਾਲੇ ਕਾਲੇ ਸੁਂਸਯਤਃ
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੈਠੇ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸਤੇਨ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਗृਹਮੇਯਿਵਾਨ੍। ਸਖ੍ਯੋਕ੍ਤਃ ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੇਨ ਸ ਤਤ੍ਰ ਹਸਤਾ ਕਿਲ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਤੇ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਸਂਰਮ੍ਭਾਤ੍ਕੋਪਨੋऽਤੀਵ ਵਿषਕਲ੍ਪੋ ਮੁਨੇਃ ਸੁਤਃ। ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਤਸ੍ਯ ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੋषਮਾਹਰਤ੍। ऋषਿਪੁਤ੍ਰੇਣ ਨਰ੍ਮਾਰ੍ਥੇ ਕृਸ਼ੇਨ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ
ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬਾਰੇ ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤੇਜਸ੍ਵਿਨਸ੍ਤਵ ਪਿਤਾ ਤਥੈਵ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਸ਼ਵਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਵਹਤਿ ਮਾ ਸ਼ृਙ੍ਗਿਨ੍ਗਰ੍ਵਿਤੋ ਭਵ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਤਪਸੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਤੂੰ ਇਸ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਹਰਤ੍ਸ੍ਵृषਿਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਮਾ ਸ੍ਮ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਚੋ ਵਦ। ਅਸ੍ਮਦ੍ਵਿਧੇषੁ ਸਿਦ੍ਧੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਸੁ ਤਪਸ੍ਵਿषੁ
ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ; ਅਸੀਂ ਜੋ ਤਪਸੀ, ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਿਧ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ।
ਕ੍ਵ ਤੇ ਪੁਰੁषਮਾਨਿਤ੍ਵਂ ਕ੍ਵ ਤੇ ਵਾਚਸ੍ਤਥਾਵਿਧਾਃ। ਦਰ੍ਪਜਾਃ ਪਿਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟਾ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਵਧਰਂ ਤਥਾ
ਤੇਰਾ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਗੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ?
ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਤਵ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਨਾਨੁਰੂਪਮਿਵਾਤ੍ਮਨਃ। ਕृਤਂ ਮੁਨਿਜਨਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯੇਨਾਹਂ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਉਸ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮੁਨੀ ਜਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਮृਤਧਾਰਂ ਗੁਰੁਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ ਮਨ੍ਯੁਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕਦੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੜ ਗਿਆ।
ਸ ਤ ਕृਸ਼ਮਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸੂਨृਤਾਂ ਵਾਚਮੁਤ੍ਸृਜਨ੍। ਅਪृਚ੍ਛਤ੍ਤਂ ਕਥਂ ਤਾਤਃ `ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਪੁੱਛਿਆ: 'ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—'
ਅਨਨ੍ਯਚੇਤਾਃ ਸਤਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਦਵੇਮਤੋषਯਤ੍। ਵਨ੍ਯਾਨ੍ਨਭੋਜੀ ਸਤਤਂ ਮੁਨਿਰ੍ਮੌਨਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਏਵਂਭੂਤਃ ਸ ਤੇਜਸ੍ਵੀ' ਸ ਮੇऽਦ੍ਯ ਮृਤਧਾਰਕਃ
ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਕ-ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਤਪ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਜੰਗਲ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦਾ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ, ਐਸਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਹ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹੈ।