ਯੋ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਪਾਂਸ਼੍ਚੈਕਰਥੋऽਜਯਤ੍। ਤਂ ਤੇ ਵਨਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਜੋ ਇੱਕ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਯੋ ਯਾਨੈਰਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰੈਰ੍ਹਯੈਰ੍ਨਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤਃ। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯਾਦਤ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਭ੍ਯਃ ਪਰਂਤਪ
ਜੋ ਅਜੀਬ ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ—
ਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਯੇਕੇਨ ਵੇਗੇਨ ਪਞ੍ਚਬਾਣਸ਼ਤਾਨਿ ਯਃ। ਤਂ ਤੇ ਵਨਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਜੋ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਤੀਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਤਰੁਣਂ ਚਰ੍ਮਿਣਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਰਣੇ। ਨਕੁਲਂ ਤੇ ਵਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸਿਆਹ, ਲੰਮਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਚ ਸ਼ੂਰਂ ਚ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਸਹਦੇਵਂ ਵਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਹਦੇਵ, ਜੋ ਦਿਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਉਂ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ?
ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਦੁਃਖਿਤਾਵੁਭੌ। ਅਦੁਃਖਾਰ੍ਹੌ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਾਹਦੇਵ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾਂ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਭਗਿਨੀਂ ਵੀਰਪਤ੍ਨੀਮਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਮਾਂ ਵੈ ਵਨਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਮੈਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਮਹਾਨ ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਵਹੁਟੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੀ ਭੈਣ, ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਾਥੀ, ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ?
ਨੂਨਂ ਚ ਤਵ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਯਤ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਚੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਵ੍ਯਥਤੇ ਮਨਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਯੁਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਸ੍ਤਿ ਲੋਕੇ ਨਿਰ੍ਵਚਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਤਦਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇ ਵਿਪਰੀਤਵਤ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸਾ ਰਹਿਤ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ; ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਯੋ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤੇ ਤੇਜਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਾਲ ਆਗਤੇ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸਦਾ ਪਰਿਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਜਦੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਪਾਰਥ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਕਸਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਕਥਂਚਨ। ਤੇਜਸੈਵ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਛੋਟ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ; ਤੇਰੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਥੈਵ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਕਾਲੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਨੋਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ। ਅਪ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸੋਮੁਤ੍ਰੇਹ ਚ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਪ੍ਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਚ ਸਂਵਾਦਂ ਬਲੇਰ੍ਵੈਰੋਚਨਸ੍ਯ ਚ
ਇੱਥੇ ਵੀ, ਲੋਕ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਅਤੇ ਵੈਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ।
ਅਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਧਰ੍ਮਾਣਾਮਾਗਤਾਗਮਮ੍। ਬਲਿਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਦੈਤ੍ਯੇਨਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਪਿਤਰਂ ਪਿਤੁਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮਰਾਟ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬਲੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸ੍ਵਿਚ੍ਛ੍ਰੇਯਸੀ ਤਾਤ ਉਤਾਹੋ ਤੇਜ ਇਤ੍ਯੁਤ। ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਤਾਤ ਯਥਾਵਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਪृਚ੍ਛਤੇ
ਪਿਤਾ, ਕੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਵਧੀਆ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋਸ਼? ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਹੀ ਉੱਤਰ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਯਦਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਤਦਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵਦਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ, ਅਮਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵਂ ਪृष੍ਟਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਸਰ੍ਵਨਿਸ਼੍ਚਯਵਿਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਸਭ ਨਿਰਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਾਇਆ।
ਨ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸਤਤਂ ਤੇਜੋ ਨ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸੀ ਕ੍ਸ਼ਮਾ। ਇਤਿ ਤਾਤ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਦ੍ਵਯਮੇਤਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਨਾ ਜੋਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਨਾ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਆ; ਇਹ ਗੱਲ, ਪੁੱਤ, ਨਿਸਚਿਤ ਜਾਣ—ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਹੈ।
ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਤਾਤ ਬਹੂਨ੍ਦੋषਾਨ੍ਸ ਵਿਨ੍ਦਤਿ। ਭृਤ੍ਯਾਃ ਪਰਿਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਨਮੁਦਾਸੀਨਾਸ੍ਤਥਾऽਰਯਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹਿਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਅਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਨਿਕਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਚਾਪ੍ਯਸ੍ ਨ ਨਮਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਤਾਤ ਪਣ੍ਡਿਤੈਰਪਿ ਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੀ ਕਦੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਪੁੱਤ, ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਅਵਜ੍ਞਾਯ ਹਿਤਂ ਭृਤ੍ਯਾ ਭਜਨ੍ਤੇ ਬਹੁਦੋषਤਾਮ੍। ਆਦਾਤੁਂ ਚਾਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਾਨਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੇऽਲ੍ਪਚੇਤਸਃ
ਮਾਲਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਨੌਕਰ ਬਹੁਤ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਨਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਲਂਕਾਰਾਞ੍ਸ਼ਯਨਾਨ੍ਯਾਸਨਾਨਿ ਚ। ਭੋਜਨਾਨ੍ਯਥ ਪਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣਾਨਿ ਚ
ਗੱਡੀਆਂ, ਕੱਪੜੇ, ਗਹਿਣੇ, ਬਿਸਤਰ, ਕੁਰਸੀਆਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਾਮਾਨ,
ਆਦਦੀਰਨ੍ਨਧਿਕृਤਾ ਯਥਾਕਾਮਮਚੇਤਸਃ। ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਾਨਿ ਚ ਦੇਯਾਨਿ ਨ ਦਦ੍ਯੁਰ੍ਭਰ੍ਤृਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਅਣਜਾਣ, ਬੇਪਰਵਾਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੁਣ ਅਨੁਸਾਰ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਣ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਲਕ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਨ ਚੈਨਂ ਭਰ੍ਤृਪੂਜਾਭਿਃ ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਕਦਾਚਨ। ਅਵ੍ਰਜ੍ਞਾਨਂ ਹਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਰਣਾਦਪਿ ਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਲਕ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਕਸਾ ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰ ਗਲਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਮਿਣਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤਾਂਤ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਿ ਕਟੁਕਾਨ੍ਯਪਿ। ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਭृਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਥੋਦਾਸੀਨਵृਤ੍ਤਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੁੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨੌਕਰ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਠੰਡੀ-ਠੰਡੀ ਹੋਵੇ।
ਅਪ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਰਾਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪਰਿਭੂਯ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਤਃ। ਦਾਰਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਯਥਾਕਾਮਮਚੇਤਸਃ
ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਪਤੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਤਨੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ, ਵਰਤਾਓ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾ ਚ ਨਿਤ੍ਯਮੁਦਿਤਾ ਯਦਿ ਨਾਲ੍ਪਮਪੀਸ਼੍ਵਰਾਤ੍। `ਅਕृਤੋਪਦ੍ਰਵਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਮਹਾਨਪਿ ਨ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦੇ ਆਸਰੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਪੂਜਯਨ੍ਤਿ ਨਰਾ ਨਾਗਾਨ੍ਨ ਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨਾਮਘਾਤਿਨਮ੍ ।।' ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੋषਾਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਤਾਮ੍
ਲੋਕ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਵਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀੜਦੇ ਹਨ।
ਅਥ ਵੈਰੋਚਨੇ ਦੋषਾਨਿਮਾਨ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਾਂਵਤਾਮ੍ ।। ਅਥ ਵੈਰੋਚਨੇ ਦੋषਾਨਿਮਾਨ੍ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਾਵਤਾਮ੍
ਹੁਣ, ਵਿਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣ।
ਅਸ੍ਥਾਨੇ ਯਦਿ ਵਾ ਸ੍ਥਾਨੇ ਸਤਤਂ ਰਜਸਾਵृਤਃ। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਦਣ੍ਡਾਨ੍ਪ੍ਰਣਯਤਿ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਜਸ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।