ਯਤ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਯੁਵਾਨੋ ਮृष੍ਟਕੁਣ੍ਡਲਾਃ। ਅਭੋਜਯਨ੍ਤ ਮृष੍ਟਾਨ੍ਨੈਃ ਸੂਦਾਃ ਪਰਮਸਂਸ੍ਕृਤੈਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਭਰਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਸੋਈਏ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਨੇ ਵਨ੍ਯੇਨ ਜੀਵਿਨਃ। ਅਦੁਃਖਾਰ੍ਹਾਨ੍ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨੋਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ ਮੇ ਮਨਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲੀ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਭੀਮਸੇਨਮਿਮਂ ਚਾਪਿ ਦੁਃਖਿਤਂ ਵਨਵਾਸਿਨਮ੍। ਧ੍ਯਾਯਤਃ ਕਿਂ ਨ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਕਾਲੇ ਵਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਦੁੱਖੀ ਹੈ, ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਬੇਚੈਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ?
ਭੀਮਸੇਨਂ ਹਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਸ੍ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਮਚ੍ਯੁਤਮ੍। ਸੁਖਾਰ੍ਹਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਆਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਉਣਗਾਹ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਸਤ੍ਕृਤਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਯਾਨੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਸ੍ਤਥਾ। ਤਂ ਤੇ ਵਨਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਕੱਪੜਾ ਪਹਿਨ ਕੇ ਆਦਰ ਪਾਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਅਯਂ ਕੁਰੂਨ੍ਰਣੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਹਨ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਂਸ੍ਤੁ ਸਹਤੇऽਯਂ ਵृਕੋਦਰਃ
ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਤੇਰੀ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯੋऽਰ੍ਜੁਨੇਨਾਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਦ੍ਵਿਬਾਹੁਰ੍ਬਹੁਬਾਹੁਨਾ। ਸ਼ਰਾਤਿਸਰ੍ਗੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਤ੍ਵਾਤ੍ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਃ
ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਈ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ—
ਯਸ੍ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਤਾਪੇਨ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ। ਯਜ੍ਞੇ ਤਵ ਮਹਾਰਾਜ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਮਿਮਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਪੂਜਿਤਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ। ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤਮਰ੍ਜੁਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨ ਕੁਪ੍ਯਸਿ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ, ਹੁਣ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਬੈਠਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਨਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥਮਦੁਃਖਾਰ੍ਹਂ ਸੁਖੋਚਿਤਮ੍। ਨ ਚ ਤੇਵਰ੍ਧਤੇ ਮਨ੍ਯੁਸ੍ਤੇਨ ਮੁਹ੍ਯਾਮਿ ਭਾਰਤ
ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਤੇ ਸੁਖ ਦਾ ਆਦੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧਦਾ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ।
ਯੋ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਪਾਂਸ਼੍ਚੈਕਰਥੋऽਜਯਤ੍। ਤਂ ਤੇ ਵਨਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਜੋ ਇੱਕ ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਯੋ ਯਾਨੈਰਦ੍ਭੁਤਾਕਾਰੈਰ੍ਹਯੈਰ੍ਨਾਗੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤਃ। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯਾਦਤ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਭ੍ਯਃ ਪਰਂਤਪ
ਜੋ ਅਜੀਬ ਰਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ—
ਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਯੇਕੇਨ ਵੇਗੇਨ ਪਞ੍ਚਬਾਣਸ਼ਤਾਨਿ ਯਃ। ਤਂ ਤੇ ਵਨਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਜੋ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰ ਤੀਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਸ਼੍ਯਾਮਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਤਰੁਣਂ ਚਰ੍ਮਿਣਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਰਣੇ। ਨਕੁਲਂ ਤੇ ਵਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸਿਆਹ, ਲੰਮਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਂ ਚ ਸ਼ੂਰਂ ਚ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਸਹਦੇਵਂ ਵਨੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਹਦੇਵ, ਜੋ ਦਿਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਉਂ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ?
ਨਕੁਲਂ ਸਹਦੇਵਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਦੁਃਖਿਤਾਵੁਭੌ। ਅਦੁਃਖਾਰ੍ਹੌ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਾਹਦੇਵ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਵਧਦਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਕੁਲੇ ਜਾਤਾਂ ਸ੍ਨੁषਾਂ ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਭਗਿਨੀਂ ਵੀਰਪਤ੍ਨੀਮਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਮਾਂ ਵੈ ਵਨਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਮੈਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ, ਮਹਾਨ ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਵਹੁਟੀ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੀ ਭੈਣ, ਵਿਰਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਾਥੀ, ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ?
ਨੂਨਂ ਚ ਤਵ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਯਤ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਮਾਂ ਚੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਵ੍ਯਥਤੇ ਮਨਃ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਯੁਃਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਸ੍ਤਿ ਲੋਕੇ ਨਿਰ੍ਵਚਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍। ਤਦਦ੍ਯ ਤ੍ਵਯਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇ ਵਿਪਰੀਤਵਤ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸਾ ਰਹਿਤ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ; ਪਰ ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਯੋ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤੇ ਤੇਜਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਾਲ ਆਗਤੇ। ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸਦਾ ਪਰਿਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ
ਜਦੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਪਾਰਥ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਕਸਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਕਥਂਚਨ। ਤੇਜਸੈਵ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਛੋਟ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ; ਤੇਰੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਥੈਵ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਕਾਲੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋ ਨੋਪਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ। ਅਪ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸੋਮੁਤ੍ਰੇਹ ਚ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਅਪ੍ਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਨ੍ਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍। ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਚ ਸਂਵਾਦਂ ਬਲੇਰ੍ਵੈਰੋਚਨਸ੍ਯ ਚ
ਇੱਥੇ ਵੀ, ਲੋਕ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ—ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਅਤੇ ਵੈਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ।
ਅਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਧਰ੍ਮਾਣਾਮਾਗਤਾਗਮਮ੍। ਬਲਿਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਦੈਤ੍ਯੇਨਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਂ ਪਿਤਰਂ ਪਿਤੁਃ
ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮਰਾਟ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬਲੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਸ੍ਵਿਚ੍ਛ੍ਰੇਯਸੀ ਤਾਤ ਉਤਾਹੋ ਤੇਜ ਇਤ੍ਯੁਤ। ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਤਾਤ ਯਥਾਵਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਪृਚ੍ਛਤੇ
ਪਿਤਾ, ਕੀ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਵਧੀਆ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋਸ਼? ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਹੀ ਉੱਤਰ ਦੱਸੋ।
ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਯਦਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਤਦਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਵਦਨੁਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋਗੇ, ਅਮਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵਂ ਪृष੍ਟਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਸਰ੍ਵਨਿਸ਼੍ਚਯਵਿਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਂਸ਼ਯਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਸਭ ਨਿਰਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਾਇਆ।
ਨ ਸ਼੍ਰੇਯਃ ਸਤਤਂ ਤੇਜੋ ਨ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸੀ ਕ੍ਸ਼ਮਾ। ਇਤਿ ਤਾਤ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਦ੍ਵਯਮੇਤਦਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਨਾ ਜੋਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਨਾ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੀਆ; ਇਹ ਗੱਲ, ਪੁੱਤ, ਨਿਸਚਿਤ ਜਾਣ—ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਹੈ।
ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਤਾਤ ਬਹੂਨ੍ਦੋषਾਨ੍ਸ ਵਿਨ੍ਦਤਿ। ਭृਤ੍ਯਾਃ ਪਰਿਭਵਨ੍ਤ੍ਯੇਨਮੁਦਾਸੀਨਾਸ੍ਤਥਾऽਰਯਃ
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹਿਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਅਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਨਿਕਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਚਾਪ੍ਯਸ੍ ਨ ਨਮਨ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ। ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਤਾਤ ਪਣ੍ਡਿਤੈਰਪਿ ਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੀ ਕਦੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਪੁੱਤ, ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।