ਸ ਤਤ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਨਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਚਿਤੋ ਰਾਜਵਦ੍ਦੇਵਵਚ੍ਚ। ਵਿਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੈਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ
ਉੱਥੇ, ਸਭ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਸ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਃ ਪਿਤृਵਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਰ੍ਮਪਰੈਰੁਪੇਤ੍ਯ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਚਿਤਃ ਪੁष੍ਪਧਰਸ੍ਯ ਮੂਲੇ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਸ੍ਯੋਪਵਿਵੇਸ਼ ਰਾਜਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਬੈਠਿਆ।
ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਧਨਂਜਯਸ਼੍ਚ ਯਮੌ ਚ ਤੇ ਚਾਨੁਚਰਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍। ਵਿਮੁਚ੍ਯਵਾਹਾਨਵਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰੋਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਭਰਤਪ੍ਰਬਰ੍ਹਾਃ
ਭੀਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਧਨੰਜਯ, ਦੋ ਜੁੜਵੇ ਭਰਾਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਲਤਾਵਤਾਨਾਵਨਤਃ ਸ ਪਾਣ੍ਡਵੈ- ਰ੍ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰੇਵ ਧਨ੍ਵਿਭਿਃ। ਬਭੌ ਨਿਵਾਸੋਪਗਤੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿ- ਰ੍ਮਹਾਗਿਰਿਰ੍ਵਾਰਣਯੂਥਪੈਰਿਵ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੰਜ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਓਹਲੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਕਾਨਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੁਖੋਚਿਤਾ ਵਾਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮ੍। ਵਿਜਹ੍ਰੁਰਿਨਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸ਼ਿਵੇषੁ ਸਰਸ੍ਵਤੀਸਾਲਵਨੇषੁ ਤੇषੁ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਜੋ ਆਰਾਮ ਦੇ ਆਦੀ ਸਨ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੂੰਜਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਸਨ।
ਯਤੀਂਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਸ ਮੁਨੀਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਮੂਲਫਲੈਰੁਦਗ੍ਰੈਃ। ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਮੁਖ੍ਯਾਨृषਭਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸਂਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਸਭ ਯਤੀ ਅਤੇ ਮੁਨੀ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਬਹੁਤ ਮੂਲ ਅਤੇ ਫਲ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਇष੍ਟੀਸ਼੍ਚ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾਣਿ ਤਥਾ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵਨੇ ਵਸਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍। ਪੁਰੋਹਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮृਦ੍ਧਤੇਜਾ- ਸ਼੍ਚਕਾਰ ਧੌਮ੍ਯਃ ਪਿਤृਵਨ੍ਨृਪਾਣਾਮ੍
ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਧੌਮਯ, ਜੋ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਪਿਤਰੀ ਕਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਵਾਜ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਪੇਤ੍ਯ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦ੍ਵਸਤਾਂ ਤੁ ਤੇषਾ- ਮृषਿਃ ਪੁਰਾਣੋऽਤਿਥਿਰਾਜਗਾਮ। ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤੀਵ੍ਰਸਮृਦ੍ਧਤੇਜਾ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਃ ਸ਼੍ਰੀਮਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਆਇਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਜ੍ਵਲਿਤਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਭਂ ਮਹਾਮਨਾਃ ਕੁਰੁਵृषਭੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਪੂਜਯਤ੍ਸੁਰऋषਿਮਾਨਵਾਰ੍ਚਿਤਂ ਮਹਾਮੁਨਿਂ ਹ੍ਯਨੁਪਮਸਤ੍ਵਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਅਦੁੱਤੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੀਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਟਿਰਂ ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚ। ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯਰਾਮਂ ਮਨਸਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤਪਸ੍ਵਿਮਧ੍ਯੇऽਸ੍ਮਯਤਾਮਿਤੌਜਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਹੱਸਿਆ।
ਤਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਵਿਮਨਾ ਇਵਾਬ੍ਰਵੀ- ਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਹ੍ਰਿਯਾ ਸਨ੍ਤਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨੋऽਮੀ। ਭਵਾਨਿਦਂ ਕਿਂ ਸ੍ਮਯਤੀਵ ਹृष੍ਟ- ਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਮਾਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯ
ਫਿਰ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਥੋੜਾ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਸਭ ਤਪਸਵੀ ਇੱਥੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਹਨ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਹੱਸ ਰਹੇ ਹੋ?'
ਨ ਤਾਤ ਹृष੍ਯਾਮਿ ਨ ਚ ਸ੍ਮਯਾਮਿ ਪ੍ਰਹਰ੍षਜੋ ਮਾਂ ਭਜਤੇਨ ਦਰ੍ਪਃ। ਤਵਾਪਦਂ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਮਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਦਾਸ਼ਰਥਿਂ ਸ੍ਮਰਾਮਿ
‘ਨਹੀਂ, ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਨਾਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਹੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਪਰ ਤੇਰੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚਾ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।’
ਸ ਚਾਪਿ ਰਾਜਾ ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਵਨੇ ਨਿਵਾਸਂ ਪਿਤੁਰੇਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਧਨ੍ਵੀ ਚਰਨ੍ਪਾਰ੍ਥ ਮਯੈਵ ਦृष੍ਟੋ ਗਿਰੇ ਪੁਰਾ ऋष੍ਯਮੂਕਸ੍ਯ ਸਾਨੌ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਧਨੁਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਰਿਸ਼ਯਮੂਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਯਮਸ੍ਯ ਨੇਤਾ ਨਮੁਚੇਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਤਾ। ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਦੇਸ਼ਾਦਨਘਃ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਚਰਨ੍ਵਨੇ ਦਾਸ਼ਰਥਿਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਯਮ ਦਾ ਨੇਤਾ ਅਤੇ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਸਮਪ੍ਰਭਾਵੋ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ ਸਮਰੇष੍ਵਜੇਯਃ। ਵਿਹਾਯ ਭੋਗਾਨਚਰਦ੍ਵਨੇषੁ ਨੇਸ਼ੇ ਬਲਸ੍ਯੇਤਿ ਚਰੇਦਧਰ੍ਮਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ, ਆਨੰਦ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਨਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ, ਸਦਾ ਧਰਮ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਸੀ।
ਭਾਪਾਸ਼੍ਚ ਨਾਭਾਗਭਗੀਰਥਾਦਯੋ ਮਹੀਮਿਮਾਂ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ। ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇऽਪ੍ਯਜਯਸ੍ਤਾਤ ਲੋਕਾ- ਨ੍ਨੇਸ਼ੇ ਬਲਸ੍ਯੇਤਿ ਚਰੇਦਧਰ੍ਮਮ੍
ਭਾਪਾ, ਨਭਾ, ਭਾਗੀਰਥ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤੀ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਨਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ, ਸਦਾ ਧਰਮ 'ਤੇ ਚਲਦੇ।
ਅਲਰ੍ਕਮਾਹੁਰ੍ਨਵਰ੍ਯ ਸਨ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਂ ਕਾਸ਼ਿਕਰੂਸ਼ਰਾਜਮ੍। ਵਿਹਾਯ ਰਾਜ੍ਯਾਨਿ ਵਸੂਨਿ ਚੈਵ ਨੇਸ਼ੇ ਬਲਸ੍ਯੇਤਿ ਚਰੇਦਧਰ੍ਮਮ੍
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਲਰਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੱਚਾ ਕਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਕੁਰੂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਨਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ, ਸਦਾ ਧਰਮ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਸੀ।
ਧਾਤ੍ਰਾ ਵਿਧਿਰ੍ਯੋ ਵਿਹਿਤਃ ਪੁਰਾਣੈ- ਸ੍ਤਂ ਪੂਜਯਨ੍ਤੋ ਨਰਵਰ੍ਯ ਸਨ੍ਤਃ। ਸਪ੍ਤਰ੍षਯਃ ਪਾਰ੍ਥ ਦਿਵਿ ਪ੍ਰਭਾਨ੍ਤਿ ਨੇਸ਼ੇ ਬਲਸ੍ਯੇਤਿ ਚਰੇਦਧਰ੍ਮਮ੍
ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਧਾਤਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਨਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ, ਸਦਾ ਧਰਮ 'ਤੇ ਚਲਦੇ।
ਮਹਾਬਲਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਕੂਟਮਾਤ੍ਰਾ- ਨ੍ਵਿषਾਣਿਨਃ ਪਸ਼੍ਯ ਗਜਾਨ੍ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ। ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਨਿਦੇਸ਼ੇ ਨਰਵਰ੍ਯ ਧਾਤੁ- ਰ੍ਨੇਸ਼ੇ ਬਲਸ੍ਯੇਤਿ ਚਰੇਦਧਰ੍ਮਮ੍
ਵੇਖੋ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਹਨ, ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਧਾਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹਨ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਨਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ, ਸਦਾ ਧਰਮ 'ਤੇ ਚਲਦੇ।
ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੂਤਾਨਿ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯ ਤਥਾ ਯਥਾਵਦ੍ਵਿਹਿਤਂ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ। ਸ੍ਵਯੋਨਿਤਃ ਕਰ੍ਮ ਸਦਾਚਰਨ੍ਤਿ ਨੇਸੇ ਬਲਸ੍ਯੇਤਿ ਚਰੇਦਧਰ੍ਮਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਧਾਤਾ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੋਂ, ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਨਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ, ਸਦਾ ਧਰਮ 'ਤੇ ਚਲਦੇ।
ਸਤ੍ਯੇਨਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਯਥਾਰ੍ਹਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਹ੍ਰਿਯਾ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯਤੀਤ੍ਯ। ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸ਼੍ਚ ਤਵਾਪਿ ਦੀਪ੍ਤਂ ਵਿਭਾਵਸੋਰ੍ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯੇਵ ਪਾਰ੍ਤ
ਸੱਚ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਨਾਲ, ਤੇ ਲਜਜਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਚਮਕ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰੌਣਕ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਂ ਚ ਮਹਾਨੁਭਾਵ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਂ ਵਨੇ ਵਾਸਮਿਮਂ ਨਿਰੂष੍ਯ। ਤਤਃ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤੇਜਸਾ ਤੇਨ ਦੀਪ੍ਤਾ- ਮਾਦਾਸ੍ਵਸੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਕੌਰੇਵਭ੍ਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜੀਵਨ ਸਹਿ ਲਿਆ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਉਸੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰੇਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਮਹਰ੍षਿ- ਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਮਧ੍ਯੇ ਸਹਿਤਂ ਸੁਹृਦ੍ਧਿਃ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਧੌਮ੍ਯਂ ਸਹਿਤਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਾਂ- ਸ੍ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਦਿਸ਼ਮੁਤ੍ਤਰਾਂ ਸਃ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਧੌਮਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਵਨਗਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਸਹ ਕृष੍ਣਯਾ। ਉਪਵਿष੍ਟਾਃ ਕਥਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ ਤੇ ਦੁੱਖ-ਗ਼ਮ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਿਯਾ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਾ ਚ ਪਣ੍ਡਿਤਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ। ਅਥ ਕृष੍ਣਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਪਿਆਰੀ, ਸੋਹਣੀ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸੀ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਨ ਨੂਨਂ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਦੁਃਖਮਸ੍ਮਾਸੁ ਕਿਂਚਨ। ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਨृਸ਼ਂਸਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮਾੜਾ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਤਾ ਭੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਰਾਜਨ੍ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਜਿਨੈਃ ਪ੍ਰਤਿਵਾਸਿਤਮ੍। ਵਨਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਨਾਨ੍ਵਤਪ੍ਯਤ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਅਜਿਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਕੇ, ਰਤਾ ਭੀ ਪਛਤਾਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਆਯਸਂ ਹृਦਯਂ ਨੂਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਣਃ। ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰੂਕ੍ਸ਼ਾਣ੍ਯਸ਼੍ਰਾਵਯਤ੍ਤਦਾ। `ਵਚਨਾਨ੍ਯਪਰੋਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਦੁਰ੍ਵਾਚ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸਂਸਦਿ
ਉਹ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਤੇ ਅਣਸੁਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪੱਕਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖੋਚਿਤਮਦੁਃਖਾਰ੍ਹਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਸਸੁਹृਦ੍ਗਣਃ। ਈਦृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਮਾਨੀਯ ਮੋਦਤੇ ਪਾਪਪੂਰੁषਃ
ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਰਾਮ ਦੇ ਆਦੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਣਾਮੇਵ ਪਾਪਾਨਾਮਸ੍ਰਂ ਨ ਪਤਿਤਂ ਤਦਾ। ਤ੍ਵਯਿ ਭਾਰਤ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਵਨਾਯਾਜਿਨਵਾਸਸਿ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜਦ ਤੂੰ ਅਜਿਨਾ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਮਾੜਿਆਂ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਹੰਝੂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਿਆ।