ਬਹੁਪੁष੍ਪਫਲਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪੁਣ੍ਯਜਨੋਚਿਤਮ੍। ਯਤ੍ਰੇਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਸਮਾਃ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਤਿਵਸੇਮਹਿ
ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਬਹੁਤ ਹੋਣ, ਸੁਹਾਵਣੀ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਥਾਂ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾ ਸਕੀਏ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਧਨਂਜਯਃ। ਗੁਰੁਵਨ੍ਮਾਨਵਵਰਂ ਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੇਲੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਵਾਨੇਵ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਿਤਾ। ਅਜ੍ਞਾਤਂ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਭਵਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯੁਪਾਸਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ—ਵਿਆਸ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨਾਰਦ ਆਦਿਕ।
ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਚਰਤੇ ਵਸ਼ੀ। ਦੇਵਲੋਕਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਮਪਿ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ।
ਅਨੁਭਾਵਾਂਸ਼੍ਚ ਜਾਨਾਸਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਪ੍ਰਭਾਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵੇਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਰਾਜਞ੍ਜਾਨਾਸਿ ਸ਼੍ਰੇਯਃਕਾਰਣਮੇਵ ਚ। ਯਤ੍ਰੇਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਵਾਸਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਂਰ੍ਮਹੇ
ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਓਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ।
ਇਦਂ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਨਾਮ ਸਰਃ ਪੁਣ੍ਯਜਨੋषਿਤਮ੍। ਬਹੁਪੁष੍ਪਫਲਂ ਰਮ੍ਯਂ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਝੀਲ ਦਵੈਤਵਨ ਨਾਮ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਝੀਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰੇਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਸਮਾ ਵਿਹਰੇਮੇਤਿ ਰੋਚਯੇ। ਯਦਿ ਤੇऽਨੁਮਤਂ ਰਾਜਨ੍ਕਿਮਨ੍ਯਨ੍ਮਨ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ?
ਮਮਾਪ੍ਯੇਤਨ੍ਮਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍। ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਪੁਣ੍ਯਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਮਹਦ੍ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਸਰਃ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਉਹੀ ਮੇਰੀ ਵੀ ਰਾਏ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਦਵੈਤਵਨ ਝੀਲ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਸਰਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਵੈਤਵਨ ਝੀਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਚ ਨਿਰਗ੍ਨਯਃ। ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਿਨੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਉੱਥੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬਿਨਾਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ, ਭਿਖਾਰੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਬਹਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ ਸਤ੍ਯਸ਼ੀਲਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਏ—ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚਾਈ ਵਾਲੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਪੱਕੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ।
ਤੇ ਯਾਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਹ। ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਬਰਤਰ੍षਭਾਃ
ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਵੈਤਵਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਤ੍ਸਾਲਤਾਲਾਮ੍ਰਮਧੂਕਨੀਪ- ਕਦਮ੍ਬਸਰ੍ਜਾਰ੍ਜੁਨਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਃ। ਤਪਾਤ੍ਯਯੇ ਪੁष੍ਪਧਰੈਰੁਪੇਤਂ ਮਹਾਵਨਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਤਿਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼
ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਮਹੂਆ, ਕਦੰਬ, ਸਰਜ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਕਰਣਿਕਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਸ਼ਿਖਰੇषੁ ਤਸ੍ਥੁ- ਰ੍ਮਨੋਰਮਾਂ ਵਾਚਮੁਦੀਰਯਨ੍ਤਃ। ਮਯੂਰਦਾਤ੍ਯੂਹਚਕੋਰਸਙ੍ਘਾ- ਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਬਰ੍ਹਿਣਕੋਕਿਲਾਸ਼੍ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਮੋਰ, ਬਗਲੇ, ਚਕੋਰ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਰੇਣੁਯੂਥੈਃ ਸਹ ਯੂਥਪਾਨਾਂ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਨਾਮਚਲਪ੍ਰਭਾਣਾਮ੍। ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਯੂਥਾਨਿ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਤਿਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗਰਭਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਨੋਰਮਾਂ ਭੋਗਵਤੀਮੁਪੇਤ੍ਯ ਪੂਤਾਤ੍ਮਨਾਂ ਚੀਰਜਟਾਧਰਾਣਾਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਨਿਵਾਸੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਿਦ੍ਧਰ੍षਿਗਣਾਨਨੇਕਾਨ੍
ਮਨੋਹਰ ਭੋਗਵਤੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਛਾਲ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੇਖੇ।
ਤਤਃ ਸ ਯਾਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸਭ੍ਰਾਤृਕਃ ਸਜਨਃ ਕਾਨਨਂ ਤਤ੍। ਵਿਵੇਸ਼ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਵਤਾਂ ਬਰਿष੍ਠ- ਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਮਿਤੌਜਾਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਸਵਾਰੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਂ ਸਹਿਤਾऽਭਿਪੇਤੁ- ਰ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਸ਼੍ਚਾਰਣਸਿਦ੍ਧਸਙ੍ਘਾਃ। ਵਨੌਕਸਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨੇਰਨ੍ਦ੍ਰਸਿਂਹਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਂ ਤਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਉਸ ਸੱਚੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਾਰਣਾਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਕੱਠੇ ਆ ਗਏ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸ ਤਤ੍ਰਵृਦ੍ਧਾਨਭਿਵਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਚਿਤੋ ਰਾਜਵਦ੍ਦੇਵਵਚ੍ਚ। ਵਿਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹਿਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੈਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ
ਉੱਥੇ, ਸਭ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਦਰ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਅੰਦਰ ਗਿਆ।
ਸ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਃ ਪਿਤृਵਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਰ੍ਮਪਰੈਰੁਪੇਤ੍ਯ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਚਿਤਃ ਪੁष੍ਪਧਰਸ੍ਯ ਮੂਲੇ ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਸ੍ਯੋਪਵਿਵੇਸ਼ ਰਾਜਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਬੈਠਿਆ।
ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਧਨਂਜਯਸ਼੍ਚ ਯਮੌ ਚ ਤੇ ਚਾਨੁਚਰਾ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍। ਵਿਮੁਚ੍ਯਵਾਹਾਨਵਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰੋਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਭਰਤਪ੍ਰਬਰ੍ਹਾਃ
ਭੀਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਧਨੰਜਯ, ਦੋ ਜੁੜਵੇ ਭਰਾਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਲਤਾਵਤਾਨਾਵਨਤਃ ਸ ਪਾਣ੍ਡਵੈ- ਰ੍ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰੇਵ ਧਨ੍ਵਿਭਿਃ। ਬਭੌ ਨਿਵਾਸੋਪਗਤੈਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਭਿ- ਰ੍ਮਹਾਗਿਰਿਰ੍ਵਾਰਣਯੂਥਪੈਰਿਵ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੰਜ ਧਨੁਧਾਰੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਓਹਲੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਕਾਨਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੁਖੋਚਿਤਾ ਵਾਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮ੍। ਵਿਜਹ੍ਰੁਰਿਨਦ੍ਰਪ੍ਰਤਿਮਾਃ ਸ਼ਿਵੇषੁ ਸਰਸ੍ਵਤੀਸਾਲਵਨੇषੁ ਤੇषੁ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਜੋ ਆਰਾਮ ਦੇ ਆਦੀ ਸਨ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੂੰਜਦੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਸਨ।
ਯਤੀਂਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਸ ਮੁਨੀਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਮੂਲਫਲੈਰੁਦਗ੍ਰੈਃ। ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਮੁਖ੍ਯਾਨृषਭਃ ਕੁਰੂਣਾਂ ਸਂਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸ ਮਹਾਨੁਭਾਵਃ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਸਭ ਯਤੀ ਅਤੇ ਮੁਨੀ, ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਬਹੁਤ ਮੂਲ ਅਤੇ ਫਲ ਦੇ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਇष੍ਟੀਸ਼੍ਚ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾਣਿ ਤਥਾ ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵਨੇ ਵਸਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍। ਪੁਰੋਹਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮृਦ੍ਧਤੇਜਾ- ਸ਼੍ਚਕਾਰ ਧੌਮ੍ਯਃ ਪਿਤृਵਨ੍ਨृਪਾਣਾਮ੍
ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਧੌਮਯ, ਜੋ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਪਿਤਰੀ ਕਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਿਵਾਜ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਪੇਤ੍ਯ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਦ੍ਵਸਤਾਂ ਤੁ ਤੇषਾ- ਮृषਿਃ ਪੁਰਾਣੋऽਤਿਥਿਰਾਜਗਾਮ। ਤਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤੀਵ੍ਰਸਮृਦ੍ਧਤੇਜਾ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਃ ਸ਼੍ਰੀਮਤਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤੇਜ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਆਇਆ।
ਤਮਾਗਤਂ ਜ੍ਵਲਿਤਹੁਤਾਸ਼ਨਪ੍ਰਭਂ ਮਹਾਮਨਾਃ ਕੁਰੁਵृषਭੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਪੂਜਯਤ੍ਸੁਰऋषਿਮਾਨਵਾਰ੍ਚਿਤਂ ਮਹਾਮੁਨਿਂ ਹ੍ਯਨੁਪਮਸਤ੍ਵਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਕੁਰੂਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਅਦੁੱਤੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੀਨਾਂ ਯੁਧਿष੍ਟਿਰਂ ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚ। ਸਂਸ੍ਮृਤ੍ਯਰਾਮਂ ਮਨਸਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤਪਸ੍ਵਿਮਧ੍ਯੇऽਸ੍ਮਯਤਾਮਿਤੌਜਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਹੱਸਿਆ।