ਵਰਃ ਕੁਰੂਣਾਮਧਿਪਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਿਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨਪਹਾਯ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍। ਪੌਰਾਨਿਮਾਞ੍ਜਾਨਪਦਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਕ੍ਵਨੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਧਰਮਰਾਜ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ?
ਧਿਗ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸੁਨृਸ਼ਂਸਬੁਦ੍ਧਿਂ ਧਿਕ੍ਸੌਬਲਂ ਪਾਪਮਤਿਂ ਚ ਕਰ੍ਣਮ੍। ਅਨਰ੍ਥਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਪਾ ਯੇ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਤਸ੍ਤਵੋਗ੍ਰਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਠੋਰ ਸੋਚ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ! ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਕਰਣ ਤੇ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ! ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰਂ ਮਹਾਦੇਵਪੁਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਪ੍ਰਸ੍ਥਮਮੋਘਕਰ੍ਮਾ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਕ੍ਵਨੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਇਕ ਅਨੋਖਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ—ਧਰਮਰਾਜ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਚਕਾਰ ਯਾਮਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਭਾਂ ਮਯੋ ਦੇਵਸਭਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਮ੍। ਤਾਂ ਦੇਵਗੁਪ੍ਤਾਮਿਵ ਦੇਵਮਾਯਾਂ ਹਿਤ੍ਵਾਪ੍ਰਯਾਤਃ ਕ੍ਵਨੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਕ ਅਜੋਬੀ ਸਭਾ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਸਭਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰੱਖੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਦੇਵੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਮਰਾਜ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਵਿਦੁਤ੍ਤਮੌਜਾ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰੁਚ੍ਚੈਃ ਸਹਿਤਾਨੁਵਾਚ। ਆਦਾਸ੍ਯਤੇ ਵਾਸਮਿਮਂ ਨਿਰੁष੍ਯ ਰਵਨੇषੁ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਯਸ਼ਾਂਸਿ
ਫਿਰ ਬੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਅਰਜੁਨ ਸਮੇਤ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਰਾਜਾ ਇਹ ਮਕਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਣਾਵੇਗਾ।'
ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਪृਥਕ੍ਵ ਭਵਦ੍ਭਿਰਾਸਾਦ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਸ਼੍ਚ। ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਵਿਦਸ਼੍ਚ ਵਾਚ੍ਯਾ ਯਥਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪਰਮਾ ਭਵੇਨ੍ਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਮੁੱਖ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿਲੋ। ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਅਸੀਸ ਲਵੋ ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇऽऽਰ੍ਜੁਨੇਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਨ੍। ਮੁਦਾऽਭ੍ਯਨਨ੍ਦਨ੍ਸਹਿਤਾਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰਿष੍ਠਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹਰ ਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਾਜਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਿਲ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਵृਕੋਦਰਂ ਚ ਧਨਂਜਯਂ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀਂ ਯਮੌ ਚ। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਰਪੇਤਹਾਰ੍षਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣਾਨੁਮਤਾ ਯਥਾਸ੍ਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਧਨੰਜਯ, ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਯਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਤ੍ਯਸਂਗਰਃ। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇਮਾਃ ਸਮਾऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਨੇ। ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਦੇਸ਼ਂ ਬਹੁਮृਗਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਥਾਂ ਵੇਖੋ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵਾਫ਼ਰ ਹੋਣ।
ਬਹੁਪੁष੍ਪਫਲਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ਼ਿਵਂ ਪੁਣ੍ਯਜਨੋਚਿਤਮ੍। ਯਤ੍ਰੇਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਸਮਾਃ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਤਿਵਸੇਮਹਿ
ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਬਹੁਤ ਹੋਣ, ਸੁਹਾਵਣੀ, ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਥਾਂ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਬਿਤਾ ਸਕੀਏ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਧਨਂਜਯਃ। ਗੁਰੁਵਨ੍ਮਾਨਵਵਰਂ ਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੇਲੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭਵਾਨੇਵ ਮਹਰ੍षੀਣਾਂ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਿਤਾ। ਅਜ੍ਞਾਤਂ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਭਵਤੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਨ
ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਯਾ ਹ੍ਯੁਪਾਸਿਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ। ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪਾਰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ—ਵਿਆਸ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨਾਰਦ ਆਦਿਕ।
ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਦ੍ਵਾਰਾਣਿ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਚਰਤੇ ਵਸ਼ੀ। ਦੇਵਲੋਕਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਮਪਿ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੱਕ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ।
ਅਨੁਭਾਵਾਂਸ਼੍ਚ ਜਾਨਾਸਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਪ੍ਰਭਾਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵੇਤ੍ਥ ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ
ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਰਾਜਞ੍ਜਾਨਾਸਿ ਸ਼੍ਰੇਯਃਕਾਰਣਮੇਵ ਚ। ਯਤ੍ਰੇਚ੍ਛਸਿ ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਵਾਸਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਂਰ੍ਮਹੇ
ਸਿਰਫ਼ ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਓਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ।
ਇਦਂ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਨਾਮ ਸਰਃ ਪੁਣ੍ਯਜਨੋषਿਤਮ੍। ਬਹੁਪੁष੍ਪਫਲਂ ਰਮ੍ਯਂ ਨਾਨਾਦ੍ਵਿਜਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਇਹ ਝੀਲ ਦਵੈਤਵਨ ਨਾਮ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਝੀਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਹਾਵਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤ੍ਰੇਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਸਮਾ ਵਿਹਰੇਮੇਤਿ ਰੋਚਯੇ। ਯਦਿ ਤੇऽਨੁਮਤਂ ਰਾਜਨ੍ਕਿਮਨ੍ਯਨ੍ਮਨ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚਦੇ ਹੋ?
ਮਮਾਪ੍ਯੇਤਨ੍ਮਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍। ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਪੁਣ੍ਯਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਮਹਦ੍ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਸਰਃ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਉਹੀ ਮੇਰੀ ਵੀ ਰਾਏ ਹੈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਦਵੈਤਵਨ ਝੀਲ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਸਰਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਦਵੈਤਵਨ ਝੀਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਚ ਨਿਰਗ੍ਨਯਃ। ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਿਨੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਉੱਥੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਬਿਨਾਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ, ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ, ਭਿਖਾਰੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਬਹਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ ਸਤ੍ਯਸ਼ੀਲਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਏ—ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚਾਈ ਵਾਲੇ, ਸੈਂਕੜੇ ਪੱਕੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ।
ਤੇ ਯਾਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਃ ਸਹ। ਪੁਣ੍ਯਂ ਦ੍ਵੈਤਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਬਰਤਰ੍षਭਾਃ
ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੁਹਾਵਣੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਵੈਤਵਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਤ੍ਸਾਲਤਾਲਾਮ੍ਰਮਧੂਕਨੀਪ- ਕਦਮ੍ਬਸਰ੍ਜਾਰ੍ਜੁਨਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਃ। ਤਪਾਤ੍ਯਯੇ ਪੁष੍ਪਧਰੈਰੁਪੇਤਂ ਮਹਾਵਨਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਤਿਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼
ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਮਹੂਆ, ਕਦੰਬ, ਸਰਜ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਕਰਣਿਕਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਸ਼ਿਖਰੇषੁ ਤਸ੍ਥੁ- ਰ੍ਮਨੋਰਮਾਂ ਵਾਚਮੁਦੀਰਯਨ੍ਤਃ। ਮਯੂਰਦਾਤ੍ਯੂਹਚਕੋਰਸਙ੍ਘਾ- ਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਬਰ੍ਹਿਣਕੋਕਿਲਾਸ਼੍ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਮੋਰ, ਬਗਲੇ, ਚਕੋਰ, ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕਰੇਣੁਯੂਥੈਃ ਸਹ ਯੂਥਪਾਨਾਂ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਨਾਮਚਲਪ੍ਰਭਾਣਾਮ੍। ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਯੂਥਾਨਿ ਮਹਾਦ੍ਵਿਪਾਨਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰਪਤਿਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗਰਭਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮਨੋਰਮਾਂ ਭੋਗਵਤੀਮੁਪੇਤ੍ਯ ਪੂਤਾਤ੍ਮਨਾਂ ਚੀਰਜਟਾਧਰਾਣਾਮ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਨਿਵਾਸੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਿਦ੍ਧਰ੍षਿਗਣਾਨਨੇਕਾਨ੍
ਮਨੋਹਰ ਭੋਗਵਤੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਛਾਲ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੇਖੇ।
ਤਤਃ ਸ ਯਾਨਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸਭ੍ਰਾਤृਕਃ ਸਜਨਃ ਕਾਨਨਂ ਤਤ੍। ਵਿਵੇਸ਼ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਵਤਾਂ ਬਰਿष੍ਠ- ਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਇਵਾਮਿਤੌਜਾਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਸਵਾਰੀ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਂ ਸਹਿਤਾऽਭਿਪੇਤੁ- ਰ੍ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਸ਼੍ਚਾਰਣਸਿਦ੍ਧਸਙ੍ਘਾਃ। ਵਨੌਕਸਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨੇਰਨ੍ਦ੍ਰਸਿਂਹਂ ਮਨਸ੍ਵਿਨਂ ਤਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਉਸ ਸੱਚੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਚਾਰਣਾਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਕੱਠੇ ਆ ਗਏ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।