ਮਯ੍ਯਾਗਤੇऽਥਵਾ ਵੀਰ ਦ੍ਯੂਤਂ ਨ ਭਵਿਤਾ ਤਥਾ। ਅਦ੍ਯਾਹਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਭਿਨ੍ਨਸੇਤੁਰਿਵੋਦਕਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਆ ਗਿਆ, ਵੀਰ ਜੀ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਜੂਆ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਟੁੱਟੀ ਬੰਦ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕੌਰਵਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਉੱਤਮ ਪੁਰਖ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਕੌਰਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਰਾਜ੍ਞਾ ਮੂਰ੍ਧਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਤੋ ਭੀਮੇਨ ਚ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਜੁਨੇਨ ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਚਾਭਿਵਾਦਿਤਃ। ਸਂਮਾਨਿਤਸ਼੍ਚ ਧੌਮ੍ਯੇਨ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾ ਚਾਰ੍ਚਿਤੋਸ਼੍ਰੁਭਿਃ
ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਯਮ ਦੋਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਧੌਮਯ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਭਿਮਨ੍ਯੁਂ ਚ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍। ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਂ ਕृष੍ਣਃ ਪਾਣ੍ਡਵੈਰਭਿਪੂਜਿਤਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਅਤੇ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕृष੍ਣਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਜੋੜੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਯਤੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੇ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋਪਿ ਪਾਰ੍षਤਃ। ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਨੁਪਾਦਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਦਾਸ਼ਾਰਹ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਪੁੱਤਰ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਧृष੍ਟਕੇਤੁਃ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਚ ਸਮਾਦਾਯਾਥ ਚੇਦਿਰਾਟ੍। ਜਗਾਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਮਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਕੇਤੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਖਤਿਮਤੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰ नगਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਕੇਕਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੇਨਾਮਿਤੌਜਸਾ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਤੇऽਪਿ ਭਾਰਤ
ਕੇਕੈ, ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਭਾਰਤ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਵਿषਯਵਾਸਿਨਃ। ਵਿਸृਜ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਨ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਬਹੁਤ ਆਸਕ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਸਮਵਾਯਃ ਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਮਹਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਆਸੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ ਤੇषਾਂ ਕਾਮ੍ਯਕੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਹ ਸਭਾ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵੱਡੀ ਅਚੰਭੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ, ਕਾਮਯਕ ਵਿੱਚ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ੍ਤਾਨਨੁਮਾਨ੍ਯ ਮਹਾਮਨਾਃ। ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਪੁਰੁषਾਨ੍ਕਾਲੇ ਰਥਾਨ੍ਯੋਜਯਤੇਤਿ ਵੈ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੱਡੀ ਮੱਤ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ, ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਰਥ ਜੋੜਦਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਧਿਪਤੌ ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚ। ਯਮੌ ਚ ਕृष੍ਣ ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਸ਼੍ਚ ਰਥਾਨ੍ਮਹਾਰ੍ਹਾਨ੍ਪਰਮਾਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਤਾਨ੍
ਜਦ ਦਾਸ਼ਾਰਹ ਦੇ ਮਾਲਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ, ਦੋਵਾਂ ਭਰਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਉੱਤਮ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ।
ਅਸ੍ਥਾਯ ਵੀਰਾਃ ਸਹਿਤਾ ਵਨਾਯ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ ਭੂਤਪਤਿਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਃ। ਹਿਰਣ੍ਯਨਿष੍ਕਾਨ੍ਵਸਨਾਨਿ ਗਾਸ਼੍ਚ ਗਦਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਵੀਰ ਸਾਥੀ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਨਿਸ਼ਕ, ਕਪੜੇ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਗਦਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਲਈ ਲੈ ਕੇ।
ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਃ ਪੁਰੋ ਵਿਂਸ਼ਤਿਰਾਤ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾ ਧਨੂਂषਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍। ਮੌਰ੍ਵੀਸ਼੍ਚ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਸਾਯਕਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਦਾਯ ਜਘਨ੍ਯਮੀਯੁਃ
ਵੀਹ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਨੌਕਰ ਅੱਗੇ ਗਏ, ਧਨੁਸ਼, ਹਥਿਆਰ, ਤੇਜਦਾਰ ਤੀਰ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਡੋਰੀ, ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਸਾਯਕ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਤਤ੍ਸਤੁ ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ੍ਯਾ ਧਾਤ੍ਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਭੂषਣਂ ਚ। ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਜਘਨ੍ਯਮੇਵੋਪਯਯੌ ਰਥੇਨ
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਧਾਇਆਂ, ਦਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ, ਇੰਦਰਸੇਨ ਨੇ ਜਲਦੀ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਨਾਲ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮੁਪੇਤ੍ਯ ਪੌਰਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਕ੍ਰੁਰਦੀਨਸਤ੍ਵਾਃ। ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚਾਭ੍ਯਵਦਨ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਮੁਖ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲਾਨਾਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕੌਰਵ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਨਗਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਕੁਰੁਜੰਗਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਆਗੂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਾਨਭ੍ਯਵਦਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਃ ਸਹੈਵ ਤੈਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ। ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਤਤ੍ਰਾਧਿਪਤਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜਨੌਘਂ ਕੁਰੁਜਾਙ੍ਗਲਾਨਾਮ੍
ਉਹ ਵੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਕੁਰੁਜੰਗਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪਿਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਸ ਤੇषੁ ਭਾਵਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕੁਰੂਣਾਮृषਭੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ। ਤੇ ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਰਤਪ੍ਰਬਰ੍ਹੇ ਤਥਾ ਬਭੂਵੁਃ ਪਿਤਰੀਵ ਪੁਤ੍ਰਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਤਤਸ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਜਨੌਘਾਃ ਕੁਰੁਪ੍ਰਵੀਰਂ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਤਸ੍ਥੁਃ। ਹਾਨਾਥ ਹਾਧਰ੍ਮ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾ ਹੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇऽऽਸ਼੍ਰੁਮੁਖਾ ਬਭੂਵੁਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਉਸ ਮਹਾਨ ਕੌਰਵ ਯੋਧੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਸਾਰੇ 'ਹਾਏ! ਹਾਏ! ਇਹ ਤਾਂ ਅਨਿਆਇ ਹੈ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਗਤ, ਰੋਣ ਵਾਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ।
ਵਰਃ ਕੁਰੂਣਾਮਧਿਪਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪਿਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨਪਹਾਯ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍। ਪੌਰਾਨਿਮਾਞ੍ਜਾਨਪਦਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਕ੍ਵਨੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਧਰਮਰਾਜ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ?
ਧਿਗ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸੁਨृਸ਼ਂਸਬੁਦ੍ਧਿਂ ਧਿਕ੍ਸੌਬਲਂ ਪਾਪਮਤਿਂ ਚ ਕਰ੍ਣਮ੍। ਅਨਰ੍ਥਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਪਾ ਯੇ ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਸਤਸ੍ਤਵੋਗ੍ਰਾਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਠੋਰ ਸੋਚ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ! ਸ਼ਕੁਨੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਕਰਣ ਤੇ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ! ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਮਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪੁਰਂ ਮਹਾਦੇਵਪੁਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਪ੍ਰਸ੍ਥਮਮੋਘਕਰ੍ਮਾ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਕ੍ਵਨੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਇਕ ਅਨੋਖਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ—ਧਰਮਰਾਜ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਚਕਾਰ ਯਾਮਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸਭਾਂ ਮਯੋ ਦੇਵਸਭਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਮ੍। ਤਾਂ ਦੇਵਗੁਪ੍ਤਾਮਿਵ ਦੇਵਮਾਯਾਂ ਹਿਤ੍ਵਾਪ੍ਰਯਾਤਃ ਕ੍ਵਨੁ ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਕ ਅਜੋਬੀ ਸਭਾ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਉਹ ਸਭਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰੱਖੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਦੇਵੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਮਰਾਜ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਵਿਦੁਤ੍ਤਮੌਜਾ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰੁਚ੍ਚੈਃ ਸਹਿਤਾਨੁਵਾਚ। ਆਦਾਸ੍ਯਤੇ ਵਾਸਮਿਮਂ ਨਿਰੁष੍ਯ ਰਵਨੇषੁ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਯਸ਼ਾਂਸਿ
ਫਿਰ ਬੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਅਰਜੁਨ ਸਮੇਤ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਰਾਜਾ ਇਹ ਮਕਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਣਾਵੇਗਾ।'
ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਪृਥਕ੍ਵ ਭਵਦ੍ਭਿਰਾਸਾਦ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਸ਼੍ਚ। ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਵਿਦਸ਼੍ਚ ਵਾਚ੍ਯਾ ਯਥਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਿਃ ਪਰਮਾ ਭਵੇਨ੍ਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਮੁੱਖ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿਲੋ। ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਅਸੀਸ ਲਵੋ ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤੇ ਵਚਨੇऽऽਰ੍ਜੁਨੇਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਨ੍। ਮੁਦਾऽਭ੍ਯਨਨ੍ਦਨ੍ਸਹਿਤਾਸ਼੍ਚ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂਵਰਿष੍ਠਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹਰ ਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਾਜਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਿਲ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਂ ਚ ਵृਕੋਦਰਂ ਚ ਧਨਂਜਯਂ ਯਾਜ੍ਞਸੇਨੀਂ ਯਮੌ ਚ। ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਰਪੇਤਹਾਰ੍षਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣਾਨੁਮਤਾ ਯਥਾਸ੍ਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਧਨੰਜਯ, ਯਾਜ਼ਨਸੇਨੀ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਯਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇषੁ ਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਤ੍ਯਸਂਗਰਃ। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਰਮਾਤਮਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇਮਾਃ ਸਮਾऽਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਨੇ। ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਦੇਸ਼ਂ ਬਹੁਮृਗਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਇਸ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਥਾਂ ਵੇਖੋ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵਾਫ਼ਰ ਹੋਣ।