ਤਤੋ ਵृष੍ਣਿਪ੍ਰਵੀਰਾ ਯੇ ਮਮਾਸਨ੍ਸੈਨਿਕਾਸ੍ਤਦਾ। ਤੇ ਭਯਰ੍ਤਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਸਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਸਨ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਦਮ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਮਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਲ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਖਂ ਚੈਵਾਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੇ ਤਥਾ ਮਯਿ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਰ ਥਾਂ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਵਿषਣ੍ਣਮਨਸੋ ਮਮ ਰਾਜਨ੍ਸੁਹृਜ੍ਜਨਾਃ। ਰੁਰੁਦੁਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਰੋਣ ਤੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਚ ਪ੍ਰਹਰ੍षੋऽਭੂਦਾਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦਾਮਪਿ। ਏਵਂ ਵਿਜਿਤਵਾਨ੍ਵੀਰ ਪਸ਼੍ਚਾਦਸ਼੍ਰੌषਮਚ੍ਯੁਤ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਦੁੱਖ ਸੀ; ਐਸਾ, ਵੀਰ, ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ, ਅਚੁਤ।
ਤਤੋऽਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਦਯਿਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾषਾਣਭੇਦਨਮ੍। ਵਜ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਸਮਸ਼ਾਤਯਮ੍
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਚਿਰਣ ਵਾਲਾ ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਭਾਰਾਰ੍ਤਾ ਮਨ੍ਦਪ੍ਰਾਣਵਿਚੇष੍ਟਿਤਾਃ। ਹਯਾ ਮਮ ਮਹਾਰਾਜ ਵੇਪਮਾਨਾ ਇਵਾਭਵਨ੍
ਫਿਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਗਏ ਹੋਣ।
ਮੇਘਜਾਲ ਇਵਾਕਾਸ਼ੇ ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਭ੍ਯੁਦਿਤਂ ਰਵਿਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षਮਾਹਾਰਯਨ੍ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਭਾਰਾਰ੍ਤਾਨ੍ਮਨ੍ਦਪ੍ਰਾਣਵਿਚੇष੍ਟਿਤਾਨ੍। ਹਯਾਨ੍ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਸੂਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਤ੍ਕਾਲਿਕਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਰਥੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਾਧੁ ਸਂਪਸ਼੍ਯ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਸਾਲ੍ਵਂ ਸੌਭਪਤਿਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਲਂ ਕृष੍ਣਾਵਮਨ੍ਯੈਨਂ ਸਾਧੁ ਯਤ੍ਨਂ ਸਮਾਚਰ
"ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ! ਵੇਖੋ ਵਾਰਸ਼ਣੇਯ, ਸਾਲਵ, ਸੌਭਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਸਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਲੈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ!"
ਮਾਰ੍ਦਵਂ ਸਖਿਤਾਂ ਚੈਵ ਸਾਲ੍ਵਾਦਦ੍ਯ ਵ੍ਯਪਾਹਰ। ਜਹਿ ਸਾਲ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮੈਨਂ ਜੀਵਯ ਕੇਸ਼ਵ
"ਅੱਜ ਸਾਲਵ ਨਾਲ ਨਰਮੀ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਸਾਲਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਬਲਵਾਨ ਭੁਜਾਂ ਵਾਲੇ! ਕੇਸ਼ਵ, ਇਸਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਨਾ ਛੱਡ।"
ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੈਰ੍ਵੀਰ ਵਧ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਮਿਤ੍ਰਹਨ੍। ਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਬਲੀਯਸਾ। ਯੋਪਿਸ੍ਯਾਤ੍ਪੀਠਗਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਸਮਝੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਛੋਟਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਡਰਾਉਣਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੈਰਿਮਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਜਹਿ ਵृष੍ਣਿਕੁਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਲੋऽਤ੍ਯਗਾਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਮਾਂ ਮੁੜ ਨਾ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ।
ਜਿਤਵਾਞ੍ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਯਃ ਕੋਟਿਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਸ ਏष ਨਾਨ੍ਯੈਰ੍ਵਧ੍ਯੋ ਹਿ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜਿਸ ਨੇ ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਕਈ ਕਾਲਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ—ਇਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਨੈष ਮਾਰ੍ਦਵਸਾਧ੍ਯੋ ਵੈ ਮਤੋ ਨਾਪਿ ਸਖਾ ਤਵ। ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਯੋਧਿਤੋ ਵੀਰ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਚਾਵਮਰ੍ਦਿਤਾ
ਇਹ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ; ਹੇ ਵੀਰ, ਇਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।
ਏਵਮਾਦਿ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਹਂ ਸਾਰਥੇਰ੍ਵਚਃ। ਤਤ੍ਵਮੇਤਦਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਤਿਮਧਾਰਯਮ੍
ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਰਥੀ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਧਾਯ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸੌਭਸ੍ਯ ਚ ਨਿਪਾਤਨੇ। ਦਾਰੁਕਂ ਚਾਬ੍ਰੁਵਂ ਵੀਰ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਸਾਲਵ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਵੀਰ, ਇਕ ਪਲ ਰੁਕੋ।'
ਤਤੋऽਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਭੋਦ੍ਯਮਤਿਵੀਰ੍ਯਵਤ੍। ਆਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਯਿਤਂ ਸਰ੍ਵਸਾਹਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍। ਯੋਜਯਂ ਤਤ੍ਰਧਨੁषਾ ਦਾਨਵਾਨ੍ਤਕਰਂ ਰਣੇ
ਫਿਰ, ਬੇਰੋਕ ਟਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਤੇ ਦਿਵਿਆ, ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ Agneyastra ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਾਨਾਂ ਭਸ੍ਮਾਨ੍ਤਕਰਣਂ ਮਹਤ੍
ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤਮਮਲਂ ਚਕ੍ਰਂ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਮ੍। ਅਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਹਮਤੁਲਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵਿਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍
ਮੈਂ ਸ਼ੁੱਧ, ਧਾਰਦਾਰ Sudarshan ਚੱਕਰ, ਜੋ ਸਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਬੇਮਿਸਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਜਹਿ ਸੌਭਂ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯੇਣ ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਰਿਪਵੋ ਮਮ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਜਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਹਿਣਵਂ ਰੁषਾ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ; ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਰੂਪਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਸ੍ਯਾਸੀਦਾਕਾਸ਼ੇ ਪਤਤਸ੍ਤਦਾ। ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਯੇਵ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ ਯੁਗਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਤਪਿष੍ਯਤਃ
Sudarsan ਦਾ ਰੂਪ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦੂਜਾ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਗਰਂ ਸੌਭਂ ਵ੍ਯਪਗਤਤ੍ਵਿषਮ੍। ਮਧ੍ਯੇਨ ਪਾਟਯਾਮਾਸ ਕ੍ਰਕਚੋ ਦਾਰ੍ਵਿਵੋਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਵੱਧ ਕੇ, ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਰੇ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਧਾ ਕृਤਂ ਤਤਃ ਸੌਭਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਬਲਾਦ੍ਧਤਮ੍। ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ਼ਰੋਦ੍ਧੂਤਂ ਪਪਾਤ ਤ੍ਰਿਪੁਰਂ ਯਥਾ
Sudarsan ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਢ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਸੌਭੇ ਚਕ੍ਰਮਾਗਾਤ੍ਕਰਂ ਮਮ। ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਦਾਯ ਵੇਗੇਨ ਸਾਲ੍ਵਾਯੇਤ੍ਯਹਮਬ੍ਰੁਵਮ੍
ਜਦ ਸੌਭਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, Sudarsan ਚੱਕਰ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਸਾਲਵ ਲਈ!'
ਤਤਃ ਸਾਲ੍ਵਂ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਮਾਵਿਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਹਾਹਵੇ। ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਕਾਰ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਜਜ੍ਵਾਲ ਚ ਤੇਜਸਾ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਸਾਲਵ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਹਤੇ ਵੀਰੇ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਚੇਤਸਃ। ਹਾਹਾਭੂਤਾ ਦਿਸ਼ੋ ਜਗ੍ਮੁਰਰ੍ਦਿਤਾ ਮਮ ਸਾਯਕੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਵੀਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਦਾਨਵ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦਿਲ ਨਾਲ ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਤਤੋऽਹਂਸਮਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯਰਥਂ ਸੌਭਸਮੀਪਤਃ। ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਪ੍ਰਧ੍ਮਾਪ੍ਯ ਹਰ੍षੇਣ ਸੁਹृਦਃ ਪਰ੍ਯਹਰ੍षਯਮ੍
ਫਿਰ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਥ ਸੌਭਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਨ੍ਮੇਰੁਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰਂ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਟ੍ਟਾਲਗੋਪੁਰਮ੍। ਦਹ੍ਯਮਾਨਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਾਃ ਸਂਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਸੌਭਾ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਹਿਲ ਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਈਆਂ।
ਏਵਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਮਰੇ ਸੌਭਂ ਸਾਲ੍ਵਂ ਨਿਪਾਤ੍ਯ ਚ। ਆਨਰ੍ਤਾਤ੍ਪੁਨਰਾਗਮ੍ਯ ਸੁਹृਦਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਵਹਮ੍
ਸੌਭ ਅਤੇ ਸਾਲਵ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਨਰਤ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦੇਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਰਾਜਨ੍ਨਾਗਮਂ ਨਾਗਸਾਹ੍ਵਯਮ੍। ਯਦ੍ਯਾਗਾਂ ਪਰਵੀਰਘ੍ਨ ਨ ਹਿ ਜੀਵੇਤ੍ਸੁਯੋਧਨਃ
ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਣ ਦਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸੁਯੋਧਨ ਜੀਵਤ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।