ਤਤੋ ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਸੌਭਂ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਮਾਯਯਾऽਭੂਤ੍ਤਤੋऽਹਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋऽਭਵਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਸੌਭ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦਾਨਵਸਙ੍ਘਾਸ੍ਤੇ ਵਿਕृਤਾਨਨਮੂਰ੍ਧਜਾਃ। ਉਦਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਧਿष੍ਠਿਤੇ ਮਯਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਵਾਲ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਦ ਮੈਂ ਥਿਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਬ੍ਦਸਾਹਂ ਵੈ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹਾਰਣੇ। ਅਯੋਜਯਂ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਤਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦ ਉਪਾਰਮਤ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋ ਬਾਅਦ ਧੁਨੀ ਰੁਕ ਗਈ।
ਹਤਾਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੈਃ ਸ ਸ਼ਬ੍ਦ ਉਦੀਰਿਤਃ। ਸ਼ਰੈਰਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਸ਼ੈਰ੍ਜ੍ਵਲਿਤੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦਸਾਧਨੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਧੁਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਧੁਨੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਰਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਪੁਨਰੇਵਾਨ੍ਯਤੋऽਭਵਤ੍। ਸ਼ਬ੍ਦੋऽਪਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਪ੍ਰਾਹਰਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਧੁਨੀ ਰੁਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਇਕ ਹੋਰ ਧੁਨੀ ਉੱਠੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਦਸ਼ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਨਾਦਯਾਮਾਸੁਰਸੁਰਾਸ੍ਤੇ ਚਾਪਿ ਨਿਹਤਾ ਮਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੱਸਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਪਰ ਤੇ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਸੌਭਂ ਕਾਮਗਮਂ ਵੀਰ ਮੋਹਯਨ੍ਮਮ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਾਮਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸੌਭਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੀਰ ਜੀ।
ਤਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ਤਕਰਣੋ ਦਾਨਵੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ। ਸ਼ਿਲਾਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਸਹਸਾ ਮਾਂ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍
ਫਿਰ, ਇਕ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ, ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸੋਹਂ ਪਰ੍ਵਤਵਰ੍षੇਣ ਵਧ੍ਯਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਵਲ੍ਮੀਕ ਇਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤੋਪਚਿਤੋऽਭਵਮ੍
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿਟਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋऽਹਂ ਪਰ੍ਵਤਚਿਤਃ ਸਹਯਃ ਸਹਸਾਰਥਿਃ। ਅਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਿਮਿਯਾਂ ਰਾਜਨ੍ਸਧ੍ਵਜਃ ਪਰ੍ਵਤੈਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਫਿਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਛਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਤੋ ਵृष੍ਣਿਪ੍ਰਵੀਰਾ ਯੇ ਮਮਾਸਨ੍ਸੈਨਿਕਾਸ੍ਤਦਾ। ਤੇ ਭਯਰ੍ਤਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਸਾ ਵਿਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਿਪਾਹੀ ਸਨ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਦਮ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਮਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਲ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚ ਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਖਂ ਚੈਵਾਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੇ ਤਥਾ ਮਯਿ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਹਰ ਥਾਂ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਵਿषਣ੍ਣਮਨਸੋ ਮਮ ਰਾਜਨ੍ਸੁਹृਜ੍ਜਨਾਃ। ਰੁਰੁਦੁਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚੈਵ ਦੁਃਖਸ਼ੋਕਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਰੋਣ ਤੇ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਚ ਪ੍ਰਹਰ੍षੋऽਭੂਦਾਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸੁਹृਦਾਮਪਿ। ਏਵਂ ਵਿਜਿਤਵਾਨ੍ਵੀਰ ਪਸ਼੍ਚਾਦਸ਼੍ਰੌषਮਚ੍ਯੁਤ
ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਦੁੱਖ ਸੀ; ਐਸਾ, ਵੀਰ, ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ, ਅਚੁਤ।
ਤਤੋऽਹਮਿਨ੍ਦ੍ਰਦਯਿਤਂ ਸਰ੍ਵਪਾषਾਣਭੇਦਨਮ੍। ਵਜ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ਸਮਸ਼ਾਤਯਮ੍
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਚਿਰਣ ਵਾਲਾ ਵਜਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਭਾਰਾਰ੍ਤਾ ਮਨ੍ਦਪ੍ਰਾਣਵਿਚੇष੍ਟਿਤਾਃ। ਹਯਾ ਮਮ ਮਹਾਰਾਜ ਵੇਪਮਾਨਾ ਇਵਾਭਵਨ੍
ਫਿਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰੇ ਘੋੜੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਡਰ ਗਏ ਹੋਣ।
ਮੇਘਜਾਲ ਇਵਾਕਾਸ਼ੇ ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਭ੍ਯੁਦਿਤਂ ਰਵਿਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਰ੍षਮਾਹਾਰਯਨ੍ਪੁਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪਰ੍ਵਤਭਾਰਾਰ੍ਤਾਨ੍ਮਨ੍ਦਪ੍ਰਾਣਵਿਚੇष੍ਟਿਤਾਨ੍। ਹਯਾਨ੍ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਮਾਂ ਸੂਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਾਤ੍ਕਾਲਿਕਂ ਵਚਃ
ਫਿਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਰਥੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਾਧੁ ਸਂਪਸ਼੍ਯ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਸਾਲ੍ਵਂ ਸੌਭਪਤਿਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਅਲਂ ਕृष੍ਣਾਵਮਨ੍ਯੈਨਂ ਸਾਧੁ ਯਤ੍ਨਂ ਸਮਾਚਰ
"ਵਧੀਆ ਕੀਤਾ! ਵੇਖੋ ਵਾਰਸ਼ਣੇਯ, ਸਾਲਵ, ਸੌਭਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉੱਥੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਇਸਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਲੈ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ!"
ਮਾਰ੍ਦਵਂ ਸਖਿਤਾਂ ਚੈਵ ਸਾਲ੍ਵਾਦਦ੍ਯ ਵ੍ਯਪਾਹਰ। ਜਹਿ ਸਾਲ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮੈਨਂ ਜੀਵਯ ਕੇਸ਼ਵ
"ਅੱਜ ਸਾਲਵ ਨਾਲ ਨਰਮੀ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਛੱਡ ਦੇ। ਸਾਲਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਬਲਵਾਨ ਭੁਜਾਂ ਵਾਲੇ! ਕੇਸ਼ਵ, ਇਸਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਨਾ ਛੱਡ।"
ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੈਰ੍ਵੀਰ ਵਧ੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਮਿਤ੍ਰਹਨ੍। ਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਬਲੀਯਸਾ। ਯੋਪਿਸ੍ਯਾਤ੍ਪੀਠਗਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਨਾ ਸਮਝੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਛੋਟਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਡਰਾਉਣਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁषਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੈਰਿਮਂ ਪ੍ਰਭੋ। ਜਹਿ ਵृष੍ਣਿਕੁਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਲੋऽਤ੍ਯਗਾਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਮਾਂ ਮੁੜ ਨਾ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ।
ਜਿਤਵਾਞ੍ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਂ ਯਃ ਕੋਟਿਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਸ ਏष ਨਾਨ੍ਯੈਰ੍ਵਧ੍ਯੋ ਹਿ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜਿਸ ਨੇ ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਕਈ ਕਾਲਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ—ਇਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਨੈष ਮਾਰ੍ਦਵਸਾਧ੍ਯੋ ਵੈ ਮਤੋ ਨਾਪਿ ਸਖਾ ਤਵ। ਯੇਨ ਤ੍ਵਂ ਯੋਧਿਤੋ ਵੀਰ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਚਾਵਮਰ੍ਦਿਤਾ
ਇਹ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ; ਹੇ ਵੀਰ, ਇਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ।
ਏਵਮਾਦਿ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਹਂ ਸਾਰਥੇਰ੍ਵਚਃ। ਤਤ੍ਵਮੇਤਦਿਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਤਿਮਧਾਰਯਮ੍
ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਰਥੀ ਦੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਧਾਯ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਸੌਭਸ੍ਯ ਚ ਨਿਪਾਤਨੇ। ਦਾਰੁਕਂ ਚਾਬ੍ਰੁਵਂ ਵੀਰ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਸਾਲਵ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਸੌਭਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਦਰੂਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਵੀਰ, ਇਕ ਪਲ ਰੁਕੋ।'
ਤਤੋऽਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਦਿਵ੍ਯਮਭੋਦ੍ਯਮਤਿਵੀਰ੍ਯਵਤ੍। ਆਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਯਿਤਂ ਸਰ੍ਵਸਾਹਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍। ਯੋਜਯਂ ਤਤ੍ਰਧਨੁषਾ ਦਾਨਵਾਨ੍ਤਕਰਂ ਰਣੇ
ਫਿਰ, ਬੇਰੋਕ ਟਾਕਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧਨੁ ਤੇ ਦਿਵਿਆ, ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ Agneyastra ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨਾਂ ਚ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਚ ਪ੍ਰਤਿਲੋਮਾਨਾਂ ਭਸ੍ਮਾਨ੍ਤਕਰਣਂ ਮਹਤ੍
ਯਕਸ਼ਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਖ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰਾਨ੍ਤਮਮਲਂ ਚਕ੍ਰਂ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮਮ੍। ਅਨੁਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਹਮਤੁਲਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਵਿਨਿਬਰ੍ਹਣਮ੍
ਮੈਂ ਸ਼ੁੱਧ, ਧਾਰਦਾਰ Sudarshan ਚੱਕਰ, ਜੋ ਸਮਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਬੇਮਿਸਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉੱਚਾਰਨ ਕਰਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਜਹਿ ਸੌਭਂ ਸ੍ਵਵੀਰ੍ਯੇਣ ਯੇ ਚਾਤ੍ਰ ਰਿਪਵੋ ਮਮ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੁਜਵੀਰ੍ਯੇਣ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਾਹਿਣਵਂ ਰੁषਾ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ; ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।