ਉਪਯਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾਲ੍ਵੇਨ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਵृष੍ਣਿਨਨ੍ਦਨ। ਵਿषਕ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਇਤਃ ਸ਼ੂਰਸੁਤੋ ਬਲਾਤ੍
'ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸਾਲਵ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੂਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਦਵਾਰਕਾ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਤਦਲਂ ਸਾਧੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਹਤ੍ਤਵ
'ਹੁਣ ਇਹ ਚੰਗੀ ਜੰਗ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਰਜ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਨਾਃ। ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਯੇਤਰਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਨਿਰਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰੀਏ ਤੇ ਕੀ ਨਾ ਕਰੀਏ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਬਲਦੇਵਂ ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਮਹਾਂਰਥਮ੍। ਜਗਰ੍ਹੇ ਮਨਸਾ ਵੀਰ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਦਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਉਹ ਦੁੱਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਂ ਹਿ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਤੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸਮਾਧਾਯ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਸੌਭਯਾਤਨੇ
ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਸੌਭ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬਲਦੇਵੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਚ੍ਚਿਜ੍ਜੀਵਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ। ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਸ਼੍ਚ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਾਮ੍ਬਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚੈਵੇਤ੍ਯਹਮਾਸਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਕੀ ਬਲਦੇਵ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਤੇ ਸਾਂਬ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ? ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਏਤੇषੁ ਹਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਜੀਵਤ੍ਸੁ ਨ ਕਥਂਚਨ। ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸ਼ੂਰਸੁਤੋ ਹਨ੍ਤੁਮਪਿ ਵਜ੍ਰਭृਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਤੱਕ ਸੂਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਆਪ ਵੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਹਤਃ ਸ਼ੂਰਸੁਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚੈਤੇ ਪਰਾਸਵਃ। ਬਲਦੇਵਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵ ਇਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ
ਸੂਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ ਹਨ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਸੀ।
ਸੋਹਂ ਸਰ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਂ ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਅਵਿਹ੍ਵਲੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਨਃ ਸਾਲ੍ਵਮਯੋਧਯਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪੂਰੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਕੇ ਸੌਭ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਤਦੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਮਹਂ ਤਦਾ। ਸੌਭਾਚ੍ਛੂਰਸੁਤਂ ਵੀਰ ਤਤੋ ਮਾਂ ਮੋਹ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸੂਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੌਭ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭੁੱਲ ਭੁੱਲਾਵੇ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਪਤਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਮਮ ਨਰਾਧਿਪ। ਯਯਾਤੇਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਵ ਭਹੀਤਲਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਡਿੱਗਦਾ ਰੂਪ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯਯਾਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਮਲਿਨੋष੍ਣੀਪਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਾਮ੍ਬਰਮੂਰ੍ਧਜਃ। ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਹ ਸ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯ ਇਵ ਗ੍ਰਹਃ
ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਫਟੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਗੰਦਲਾ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਇਆ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਰਾਤ੍ਪ੍ਰਪਤਿਤਂ ਮਮ। ਮੋਹਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਸ਼ਾਰੰਗ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਭੁੱਲ ਭੁੱਲਾਵੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮੇ ਗਤਚੇਤਨਮ੍। ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਨੀਡਸ੍ਥਂ ਗਤਾਸੁਮਿਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠੀ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਬਾਹੂ ਪਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਚਰਣਾਵਪਿ। ਰੂਪਂ ਪਿਤੁਰ੍ਮੇ ਵਿਬਭੌ ਸ਼ਕੁਨੇ- ਪਤਤੋ ਯਥਾ
ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਤੇ ਪੈਰ ਫੈਲਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੰਛੀ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਸਪਾਣਯਃ। ਅਭਿਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਵੀਰ ਮਮ ਚੋਤੋਹ੍ਯਕਮ੍ਪਯਨ੍
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੀਰ-ਤਲਵਾਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਯੋਧੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਸਂਜ੍ਞਾ- ਮਹਂ ਤਦਾ ਵੀਰ ਮਹਾਵਿਮਰ੍ਦੇ। ਨ ਤਤ੍ਰਸੌਮਂ ਨ ਰਿਪੁਂ ਚ ਸਾਲ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵृਦ੍ਧਂ ਪਿਤਰਂ ਨ ਚਾਪਿ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਵੀਰ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਸੂਝ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਸੌਭ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਲਵ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ।
ਤਤੋ ਮਮਾਸੀਨ੍ਮਨਸਿ ਮਾਯੇਯਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋਸ੍ਮਿ ਤਤੋ ਭੂਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵਾऽਕਿਰਂ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤਤੋऽਹਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਰੁਚਿਰਂ ਧਨੁਃ। ਸ਼ਰੈਰਪਾਤਯਂ ਸੌਭਾਚ੍ਛਿਰਾਂਸਿ ਵਿਬੁਧਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਸੌਭ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰਾਨੂਰ੍ਧ੍ਵਗਾਂਸ੍ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਸਃ। ਪ੍ਰੈषਯਂ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਾਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸੁਵਾਸਸਃ
ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੀਰ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਰੰਗ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਾਲਵ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਚਲਾਏ।
ਤਤੋ ਨਾਦृਸ਼੍ਯਤ ਤਦਾ ਸੌਭਂ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਮਾਯਯਾऽਭੂਤ੍ਤਤੋऽਹਂ ਵਿਸ੍ਮਿਤੋऽਭਵਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਸੌਭ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦਾਨਵਸਙ੍ਘਾਸ੍ਤੇ ਵਿਕृਤਾਨਨਮੂਰ੍ਧਜਾਃ। ਉਦਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਧਿष੍ਠਿਤੇ ਮਯਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਵਾਲ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਦ ਮੈਂ ਥਿਰ ਖੜਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤੋऽਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਬ੍ਦਸਾਹਂ ਵੈ ਤ੍ਵਰਮਾਣੋ ਮਹਾਰਣੇ। ਅਯੋਜਯਂ ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਤਤਃ ਸ਼ਬ੍ਦ ਉਪਾਰਮਤ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋ ਬਾਅਦ ਧੁਨੀ ਰੁਕ ਗਈ।
ਹਤਾਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੈਃ ਸ ਸ਼ਬ੍ਦ ਉਦੀਰਿਤਃ। ਸ਼ਰੈਰਾਦਿਤ੍ਯਸਂਕਸ਼ੈਰ੍ਜ੍ਵਲਿਤੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦਸਾਧਨੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਧੁਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਧੁਨੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਰਤੇ ਸ਼ਬ੍ਦੇ ਪੁਨਰੇਵਾਨ੍ਯਤੋऽਭਵਤ੍। ਸ਼ਬ੍ਦੋऽਪਰੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਪ੍ਰਾਹਰਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਜਦ ਉਹ ਧੁਨੀ ਰੁਕ ਗਈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਇਕ ਹੋਰ ਧੁਨੀ ਉੱਠੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੇ ਉੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਦਸ਼ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਨਾਦਯਾਮਾਸੁਰਸੁਰਾਸ੍ਤੇ ਚਾਪਿ ਨਿਹਤਾ ਮਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੱਸਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚ, ਉਪਰ ਤੇ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਗਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰੇਵ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਸੌਭਂ ਕਾਮਗਮਂ ਵੀਰ ਮੋਹਯਨ੍ਮਮ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਾਮਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਸੌਭਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੀਰ ਜੀ।
ਤਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ਤਕਰਣੋ ਦਾਨਵੋ ਦਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ। ਸ਼ਿਲਾਵਰ੍षੇਣ ਮਹਤਾ ਸਹਸਾ ਮਾਂ ਸਮਾਵृਣੋਤ੍
ਫਿਰ, ਇਕ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦਾਨਵ, ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸੋਹਂ ਪਰ੍ਵਤਵਰ੍षੇਣ ਵਧ੍ਯਮਾਨਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਵਲ੍ਮੀਕ ਇਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤੋਪਚਿਤੋऽਭਵਮ੍
ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਿਟਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤੋऽਹਂ ਪਰ੍ਵਤਚਿਤਃ ਸਹਯਃ ਸਹਸਾਰਥਿਃ। ਅਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਿਮਿਯਾਂ ਰਾਜਨ੍ਸਧ੍ਵਜਃ ਪਰ੍ਵਤੈਸ਼੍ਚਿਤਃ
ਫਿਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਥੀ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਛਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।