ਤਾਨਾਸ਼ੁਗੈਰਾਪਤਤੋऽਹਮਾਸ਼ੁ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਂ ਖਗਮਾਨ੍ਖ ਏਵ। ਦ੍ਵਿਧਾ ਤ੍ਰਿਤਾ ਚਾਚ੍ਛਿਨਮਾਸ਼ੁ ਮੁਕ੍ਤੈ- ਸ੍ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਨਿਨਦੋ ਬਭੂਵ
ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਦੋ ਟੁਕੜੇ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍। ਦਾਰੁਕਂ ਵਾਜਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਰਥਂ ਚ ਸਮਵਾਕਿਰਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਵਕਰੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਰੁਕਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੀਰ ਦਾਰੁਕੋ ਵਿਹ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ। ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਾਲ੍ਵਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਵਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਅਙ੍ਗਂ ਮੇ ਵ੍ਯਵਸੀਦਤਿ
ਫਿਰ, ਵੀਰ, ਦਾਰੁਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਸਾਲਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਥੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।'
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਹਂ ਸਾਰਥੇਃ ਕਰੁਣਂ ਵਚਃ। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਯਨ੍ਤਾਰਮਪਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੁਖੀ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਦੇਖਿਆ।
ਨ ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਨੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਨ ਕਾਯੇ ਨ ਭੁਜਦ੍ਵਯੇ। ਅਨ੍ਤਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਨਿਚਿਤਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ, ਸਿਰ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਿੱਥੇ ਤੀਰ ਨਾ ਲੱਗੇ ਹੋਣ।
ਸ ਤੁ ਬਾਣਵਰੋਤ੍ਪੀਡਾਦ੍ਵਿਸ੍ਰਵਤ੍ਯਸृਗੁਲ੍ਬਣਮ੍। ਅਭਿਵृष੍ਟੋ ਯਥਾ ਮੇਘੈਰ੍ਗਿਰਿਰ੍ਗੈਰਿਕਧਾਤੁਮਾਨ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅਭੀਸ਼ੁਹਸ੍ਤਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੀਦਨ੍ਤਂ ਸਾਰਥਿਂ ਰਣੇ। ਅਸ੍ਤਮ੍ਭਯਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਾਲ੍ਵਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋੜਾ ਫੜੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਭਾਈ, ਸਾਲਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਅਥ ਮਾਂ ਪੁਰੁषਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਨਿਲਯੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸੌਹृਦਾਦਿਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਦਵਾਰਕਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਆਹੁਕਸ੍ਯ ਵਚੋ ਵੀਰ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਰਿਚਾਰਕਃ। ਵਿषਣ੍ਣਃ ਸਨ੍ਨਕਣ੍ਠੇਨ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਸੁਣ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਕ ਦੇ ਨੌਕਰ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੁਖ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਧਿਪਤਿਰ੍ਵੀਰ ਆਹ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਕੋ ਵਚਃ। ਕੇਸ਼ਵੈਹਿ ਵਿਜਾਨੀष੍ਵ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਿਤृਸਖੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਹੁਕ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਹੈ: 'ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਉਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਖੀ ਹੈ।'
ਉਪਯਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾਲ੍ਵੇਨ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਵृष੍ਣਿਨਨ੍ਦਨ। ਵਿषਕ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਇਤਃ ਸ਼ੂਰਸੁਤੋ ਬਲਾਤ੍
'ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸਾਲਵ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੂਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਦਵਾਰਕਾ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਤਦਲਂ ਸਾਧੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਹਤ੍ਤਵ
'ਹੁਣ ਇਹ ਚੰਗੀ ਜੰਗ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਰਜ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਨਾਃ। ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਯੇਤਰਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਨਿਰਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰੀਏ ਤੇ ਕੀ ਨਾ ਕਰੀਏ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਬਲਦੇਵਂ ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਮਹਾਂਰਥਮ੍। ਜਗਰ੍ਹੇ ਮਨਸਾ ਵੀਰ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਦਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਉਹ ਦੁੱਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਂ ਹਿ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਤੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸਮਾਧਾਯ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਸੌਭਯਾਤਨੇ
ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਸੌਭ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬਲਦੇਵੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਚ੍ਚਿਜ੍ਜੀਵਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ। ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਸ਼੍ਚ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਾਮ੍ਬਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚੈਵੇਤ੍ਯਹਮਾਸਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਕੀ ਬਲਦੇਵ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਤੇ ਸਾਂਬ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ? ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਏਤੇषੁ ਹਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਜੀਵਤ੍ਸੁ ਨ ਕਥਂਚਨ। ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸ਼ੂਰਸੁਤੋ ਹਨ੍ਤੁਮਪਿ ਵਜ੍ਰਭृਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਤੱਕ ਸੂਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਆਪ ਵੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਹਤਃ ਸ਼ੂਰਸੁਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚੈਤੇ ਪਰਾਸਵਃ। ਬਲਦੇਵਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵ ਇਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ
ਸੂਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ ਹਨ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਸੀ।
ਸੋਹਂ ਸਰ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਂ ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਅਵਿਹ੍ਵਲੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਨਃ ਸਾਲ੍ਵਮਯੋਧਯਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪੂਰੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਕੇ ਸੌਭ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਤਦੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਮਹਂ ਤਦਾ। ਸੌਭਾਚ੍ਛੂਰਸੁਤਂ ਵੀਰ ਤਤੋ ਮਾਂ ਮੋਹ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸੂਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੌਭ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭੁੱਲ ਭੁੱਲਾਵੇ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਪਤਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਮਮ ਨਰਾਧਿਪ। ਯਯਾਤੇਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦਿਵ ਭਹੀਤਲਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਡਿੱਗਦਾ ਰੂਪ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯਯਾਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਮਲਿਨੋष੍ਣੀਪਪ੍ਰਕੀਰ੍ਣਾਮ੍ਬਰਮੂਰ੍ਧਜਃ। ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਹ ਸ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪੁਣ੍ਯ ਇਵ ਗ੍ਰਹਃ
ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਫਟੇ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਗੰਦਲਾ, ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਡਿੱਗਦਾ ਹੋਇਆ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗ੍ਰਹਿ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਰਾਤ੍ਪ੍ਰਪਤਿਤਂ ਮਮ। ਮੋਹਾਪਨ੍ਨਸ਼੍ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਸ਼ਾਰੰਗ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਭੁੱਲ ਭੁੱਲਾਵੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਹਾਹਾਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਮੇ ਗਤਚੇਤਨਮ੍। ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਨੀਡਸ੍ਥਂ ਗਤਾਸੁਮਿਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠੀ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਬਾਹੂ ਪਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਰ੍ਯ ਚਰਣਾਵਪਿ। ਰੂਪਂ ਪਿਤੁਰ੍ਮੇ ਵਿਬਭੌ ਸ਼ਕੁਨੇ- ਪਤਤੋ ਯਥਾ
ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹ ਤੇ ਪੈਰ ਫੈਲਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪੰਛੀ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਂ ਪਤਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ੂਲਪਟ੍ਟਸਪਾਣਯਃ। ਅਭਿਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਭृਸ਼ਂ ਵੀਰ ਮਮ ਚੋਤੋਹ੍ਯਕਮ੍ਪਯਨ੍
ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਜਦ ਉਹ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੀਰ-ਤਲਵਾਰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਯੋਧੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਸਂਜ੍ਞਾ- ਮਹਂ ਤਦਾ ਵੀਰ ਮਹਾਵਿਮਰ੍ਦੇ। ਨ ਤਤ੍ਰਸੌਮਂ ਨ ਰਿਪੁਂ ਚ ਸਾਲ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵृਦ੍ਧਂ ਪਿਤਰਂ ਨ ਚਾਪਿ
ਫਿਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਵੀਰ, ਜਦ ਮੇਰੀ ਸੂਝ ਵਾਪਸ ਆਈ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਸੌਭ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਾਲਵ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ।
ਤਤੋ ਮਮਾਸੀਨ੍ਮਨਸਿ ਮਾਯੇਯਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋਸ੍ਮਿ ਤਤੋ ਭੂਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਵਾऽਕਿਰਂ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਜਦ ਮੈਂ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤਤੋऽਹਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਰੁਚਿਰਂ ਧਨੁਃ। ਸ਼ਰੈਰਪਾਤਯਂ ਸੌਭਾਚ੍ਛਿਰਾਂਸਿ ਵਿਬੁਧਦ੍ਵਿषਾਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸੋਹਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਸੌਭ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਸ਼ੀਵਿषਾਕਾਰਾਨੂਰ੍ਧ੍ਵਗਾਂਸ੍ਤਿਗ੍ਮਤੇਜਸਃ। ਪ੍ਰੈषਯਂ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਾਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸੁਵਾਸਸਃ
ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੀਰ, ਮੈਂ ਸ਼ਾਰੰਗ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸਾਲਵ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਚਲਾਏ।