ਤਾਮਹਂ ਮਾਯਯੈਵਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਹਤਾਯਾਂ ਮਾਯਾਯਾਂ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਰਯੋਧਯਤ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰੋਕ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਮਾਇਆ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਵੜਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋऽਭਵਤ੍ਤਮ ਇਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਇਵ ਚਾਭਵਤ੍। ਦੁਰ੍ਦਿਨਂ ਸੁਦਿਨਂ ਚੈਵ ਸ਼ੀਤਮੁष੍ਣਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਉਥੇ ਕਦੇ ਹਨੇਰਾ, ਕਦੇ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਕਦੇ ਮਾੜਾ ਦਿਨ, ਕਦੇ ਚੰਗਾ ਦਿਨ, ਕਦੇ ਠੰਡ, ਕਦੇ ਗਰਮੀ ਹੋਈ, ਭਾਰਤ।
ਅਙ੍ਗਾਰਪਾਂਸੁਵਰ੍षਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਏਵਂ ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਰਿਪੁਃ
ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਭਾਰਤ; ਇੰਝ, ਵੈਰੀ ਮਾਇਆ ਵਰਤ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਦਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਯਯੈਵ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਮ੍। ਯਥਾਕਾਲਂ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਵ੍ਯਧਮਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤਤੋ ਹਤਾਯਾਂ ਚ ਮਯਾ ਮਾਯਾਯਾਂ ਯੁਧਿ ਦਾਨਵਃ। ਮਾਯਾਮਨ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਚਕਾਰ ਮਤਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਹੋਰ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯੋਮ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਤਤਾਰਕਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਅਕਾਸ਼ ਇੰਝ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉੱਤੇ ਸੌ ਸੂਰਜ, ਸੌ ਚੰਦ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਰੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਤਤੋ ਨਾਜ੍ਞਾਯਤ ਤਦਾ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਦਿਸ਼ਃ। ਤਤੋऽਹਂ ਮੋਹਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਯੋਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧੂਤਂ ਸ਼ਰਤੂਲਵਤ੍। ਤਥਾ ਤਦਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਲਬ੍ਧਾਲੋਕਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਯੋਧਯਮ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਦੂਜੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਐਵੇਂ ਉਡ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਰੂਈ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਹੋ ਗਈ। ਰੌਸ਼ਨੀ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਸ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸਾਲ੍ਵੋ ਰਾਜ੍ਞਂ ਮਹਾਰਿਪੁਃ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮਯਾ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵਿਯਦਭ੍ਯਗਮਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਸਾਲਵ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਦਿਆਂ ਮੁੜ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗਦਾਸ਼੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲਾਨ੍ਮੁਸਲਾਨਸੀਂਸ਼੍ਚ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰੋषਾਨ੍ਮਯਿ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਾਲ੍ਵੋ ਮਹਾਰਾਜ ਜਯਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ
ਫਿਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਸਾਲਵ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਤਘਣੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਗਦਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਲੇ, ਮੁਸਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗਾ।
ਤਾਨਾਸ਼ੁਗੈਰਾਪਤਤੋऽਹਮਾਸ਼ੁ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਂ ਖਗਮਾਨ੍ਖ ਏਵ। ਦ੍ਵਿਧਾ ਤ੍ਰਿਤਾ ਚਾਚ੍ਛਿਨਮਾਸ਼ੁ ਮੁਕ੍ਤੈ- ਸ੍ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਨਿਨਦੋ ਬਭੂਵ
ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਦੋ ਟੁਕੜੇ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍। ਦਾਰੁਕਂ ਵਾਜਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਰਥਂ ਚ ਸਮਵਾਕਿਰਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਵਕਰੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਰੁਕਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੀਰ ਦਾਰੁਕੋ ਵਿਹ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ। ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਾਲ੍ਵਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਵਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਅਙ੍ਗਂ ਮੇ ਵ੍ਯਵਸੀਦਤਿ
ਫਿਰ, ਵੀਰ, ਦਾਰੁਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਸਾਲਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਥੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।'
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਹਂ ਸਾਰਥੇਃ ਕਰੁਣਂ ਵਚਃ। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਯਨ੍ਤਾਰਮਪਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੁਖੀ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਦੇਖਿਆ।
ਨ ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਨੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਨ ਕਾਯੇ ਨ ਭੁਜਦ੍ਵਯੇ। ਅਨ੍ਤਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਨਿਚਿਤਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ, ਸਿਰ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਿੱਥੇ ਤੀਰ ਨਾ ਲੱਗੇ ਹੋਣ।
ਸ ਤੁ ਬਾਣਵਰੋਤ੍ਪੀਡਾਦ੍ਵਿਸ੍ਰਵਤ੍ਯਸृਗੁਲ੍ਬਣਮ੍। ਅਭਿਵृष੍ਟੋ ਯਥਾ ਮੇਘੈਰ੍ਗਿਰਿਰ੍ਗੈਰਿਕਧਾਤੁਮਾਨ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅਭੀਸ਼ੁਹਸ੍ਤਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੀਦਨ੍ਤਂ ਸਾਰਥਿਂ ਰਣੇ। ਅਸ੍ਤਮ੍ਭਯਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਾਲ੍ਵਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋੜਾ ਫੜੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਭਾਈ, ਸਾਲਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਅਥ ਮਾਂ ਪੁਰੁषਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਨਿਲਯੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸੌਹृਦਾਦਿਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਦਵਾਰਕਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਆਹੁਕਸ੍ਯ ਵਚੋ ਵੀਰ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਰਿਚਾਰਕਃ। ਵਿषਣ੍ਣਃ ਸਨ੍ਨਕਣ੍ਠੇਨ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਸੁਣ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਕ ਦੇ ਨੌਕਰ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੁਖ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਧਿਪਤਿਰ੍ਵੀਰ ਆਹ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਕੋ ਵਚਃ। ਕੇਸ਼ਵੈਹਿ ਵਿਜਾਨੀष੍ਵ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਿਤृਸਖੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਹੁਕ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਹੈ: 'ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਉਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਖੀ ਹੈ।'
ਉਪਯਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾਲ੍ਵੇਨ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਵृष੍ਣਿਨਨ੍ਦਨ। ਵਿषਕ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਇਤਃ ਸ਼ੂਰਸੁਤੋ ਬਲਾਤ੍
'ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸਾਲਵ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੂਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਦਵਾਰਕਾ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਤਦਲਂ ਸਾਧੁਯੁਦ੍ਧੇਨ ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਮੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਨ੍ਮਹਤ੍ਤਵ
'ਹੁਣ ਇਹ ਚੰਗੀ ਜੰਗ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇਹ ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫਰਜ ਹੈ।'
ਇਤ੍ਯਹਂ ਤਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਨਾਃ। ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਨਾਧਿਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਯੇਤਰਸ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਇਹ ਨਿਰਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰੀਏ ਤੇ ਕੀ ਨਾ ਕਰੀਏ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਬਲਦੇਵਂ ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਮਹਾਂਰਥਮ੍। ਜਗਰ੍ਹੇ ਮਨਸਾ ਵੀਰ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਦਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਉਹ ਦੁੱਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹਂ ਹਿ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਤੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸਮਾਧਾਯ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਸੌਭਯਾਤਨੇ
ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਸੌਭ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਬਲਦੇਵੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਚ੍ਚਿਜ੍ਜੀਵਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ। ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਸ਼੍ਚ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸਾਮ੍ਬਪ੍ਰਭृਤਯਸ਼੍ਚੈਵੇਤ੍ਯਹਮਾਸਂ ਸੁਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਕੀ ਬਲਦੇਵ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਤੇ ਸਾਂਬ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ? ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਏਤੇषੁ ਹਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਜੀਵਤ੍ਸੁ ਨ ਕਥਂਚਨ। ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਸ਼ੂਰਸੁਤੋ ਹਨ੍ਤੁਮਪਿ ਵਜ੍ਰਭृਤਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਤੱਕ ਸੂਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਆਪ ਵੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਹਤਃ ਸ਼ੂਰਸੁਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚੈਤੇ ਪਰਾਸਵਃ। ਬਲਦੇਵਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵ ਇਤਿ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਮਤਿਃ
ਸੂਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਏ ਗਏ ਹਨ—ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਸੀ।
ਸੋਹਂ ਸਰ੍ਵਵਿਨਾਸ਼ਂ ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਅਵਿਹ੍ਵਲੋ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਨਃ ਸਾਲ੍ਵਮਯੋਧਯਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਪੂਰੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਕੇ ਸੌਭ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ।
ਤਦੋऽਪਸ਼੍ਯਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤਮਹਂ ਤਦਾ। ਸੌਭਾਚ੍ਛੂਰਸੁਤਂ ਵੀਰ ਤਤੋ ਮਾਂ ਮੋਹ ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸੂਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੌਭ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭੁੱਲ ਭੁੱਲਾਵੇ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ।