ਨ ਹਯਾ ਨ ਰਥੋ ਵੀਰ ਨ ਧ੍ਵਜੋ ਨ ਚ ਦਾਰੁਕਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾਸ੍ਤਥਾऽਹਂ ਸੈਨਿਕਾਸ਼੍ਚ ਮੇ
ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਇੰਨੀ ਵੱਧ ਗਈਆਂ ਕਿ ਨਾ ਘੋੜੇ, ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਝੰਡਾ, ਨਾ ਦਾਰੂਕਾ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਸੈਨਿਕ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਹਮਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼ਰਾਣਾਮਯੁਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਨਾਂ ਧਨੁषਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਿਧਿਨਾऽਕ੍ਸ਼ਿਪਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੀ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁ ਨਾਲ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਸਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਨ ਤਤ੍ਰਵਿषਯਸ੍ਤ੍ਵਾਸੀਨ੍ਮਮ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਖੇ ਵਿषਕ੍ਤਂ ਹਿ ਤਤ੍ਸੌਭਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਉਥੇ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਭਾਰਤ; ਉਹ ਸੌਭਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੀਕ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਵੈ ਦਿਵਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਹਰ੍षਯਾਮਾਸੁਰੁਚ੍ਚੈਰ੍ਮਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦਤਲਸ੍ਵਨੈਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਹੌਸਲਾ-ਅਫ਼ਜ਼ਾਈ ਕੀਤੀ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਡੋਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ।
ਮਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਣੇ। ਅਙ੍ਗੇषੁ ਰੁਧਿਰਾਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ਲਭਾ ਇਵ
ਮੇਰੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਉਸ ਮਹਾਂ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਟिड਼ਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੌਭਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ। ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਤਤਾਂ ਚ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਫਿਰ, ਸੌਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜਦ sharp ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧੇ ਹੋਏ ਉਹ ਮਹਾਂ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਨਿਕृਤ੍ਤਭੁਜਸ੍ਕਨ੍ਧਾਃ ਕਬਨ੍ਧਾਕृਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਨਦਨ੍ਤੋ ਭੈਰਵਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦਾਨਵਾਃ। ਪਤਿਤਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਭੋਨਿਵਾਸਿਭਿਃ
ਉਹ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੇ ਮੋਢੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਧੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਡਿੱਗਦੇ-ਡਿੱਗਦੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਏ ਗਏ।
ਤਤੋ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਕੁਨ੍ਦੇਨ੍ਦੁਮृਣਾਲਰਜਤਪ੍ਰਭਮ੍। ਜਲਜਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣੇਨਾਹਮਪੂਰਯਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਪਾਂਚਜਨਯਾ ਸ਼ੰਖ, ਜੋ ਗਊ ਦੇ ਦੁੱਧ, ਚੰਬੇ, ਚੰਦ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡ, ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਭਰ ਲਿਆ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਾਲ੍ਵਃ ਸੌਭਪਤਿਸ੍ਤਤਃ। ਮਾਯਾਯੁਦ੍ਧੇਨ ਮਹਤਾ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਯੁਧਿ
ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਾਲਵ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਗਦਾ ਹਲਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਃ ਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤਿਪਰਸ਼੍ਚਥਾਃ। ਅਸਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਕੁਲਿਸ਼ਪਾਸ਼ਰ੍ष੍ਟਿਕਨਪਾਃ ਸ਼ਰਾਃ। ਪਟ੍ਟਸਾਸ਼੍ਚ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਮਯਿ
ਫਿਰ, ਗਦਾ, ਹਲ, ਭਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਜੈਵਲਿਨ, ਵਜਰ, ਫੰਨੀਆਂ, ਗੱਡ, ਤੀਰ, ਚੌੜੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਗੋਲੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਮਹਂ ਮਾਯਯੈਵਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਹਤਾਯਾਂ ਮਾਯਾਯਾਂ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਰਯੋਧਯਤ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰੋਕ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਉਹ ਮਾਇਆ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਵੜਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋऽਭਵਤ੍ਤਮ ਇਵ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਇਵ ਚਾਭਵਤ੍। ਦੁਰ੍ਦਿਨਂ ਸੁਦਿਨਂ ਚੈਵ ਸ਼ੀਤਮੁष੍ਣਂ ਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਉਥੇ ਕਦੇ ਹਨੇਰਾ, ਕਦੇ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਕਦੇ ਮਾੜਾ ਦਿਨ, ਕਦੇ ਚੰਗਾ ਦਿਨ, ਕਦੇ ਠੰਡ, ਕਦੇ ਗਰਮੀ ਹੋਈ, ਭਾਰਤ।
ਅਙ੍ਗਾਰਪਾਂਸੁਵਰ੍षਂ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਰ੍षਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਏਵਂ ਮਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਰਿਪੁਃ
ਅੰਗਾਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਭਾਰਤ; ਇੰਝ, ਵੈਰੀ ਮਾਇਆ ਵਰਤ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਦਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਯਯੈਵ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਮ੍। ਯਥਾਕਾਲਂ ਤੁ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਵ੍ਯਧਮਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤਤੋ ਹਤਾਯਾਂ ਚ ਮਯਾ ਮਾਯਾਯਾਂ ਯੁਧਿ ਦਾਨਵਃ। ਮਾਯਾਮਨ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਚਕਾਰ ਮਤਿਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਜਦ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਦਾਨਵ ਨੇ ਹੋਰ ਮਾਇਆ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯੋਮ ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਮਿਵਾਭਵਤ੍। ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਹਸ੍ਰਾਯੁਤਤਾਰਕਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਅਕਾਸ਼ ਇੰਝ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ ਜਿਵੇਂ ਉੱਤੇ ਸੌ ਸੂਰਜ, ਸੌ ਚੰਦ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਰੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ।
ਤਤੋ ਨਾਜ੍ਞਾਯਤ ਤਦਾ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਂ ਤਥਾ ਦਿਸ਼ਃ। ਤਤੋऽਹਂ ਮੋਹਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸਮਯੋਜਯਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਜਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ।
ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਵਿਧੂਤਂ ਸ਼ਰਤੂਲਵਤ੍। ਤਥਾ ਤਦਭਵਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍। ਲਬ੍ਧਾਲੋਕਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਯੋਧਯਮ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਦੂਜੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਐਵੇਂ ਉਡ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਰੂਈ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਲੜਾਈ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਹੋ ਗਈ। ਰੌਸ਼ਨੀ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਏਵਂ ਸ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸਾਲ੍ਵੋ ਰਾਜ੍ਞਂ ਮਹਾਰਿਪੁਃ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਮਯਾ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਵਿਯਦਭ੍ਯਗਮਤ੍ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਸਾਲਵ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਦਿਆਂ ਮੁੜ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਸ਼੍ਚ ਮਹਾਗਦਾਸ਼੍ਚ ਦੀਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲਾਨ੍ਮੁਸਲਾਨਸੀਂਸ਼੍ਚ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰੋषਾਨ੍ਮਯਿ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਾਲ੍ਵੋ ਮਹਾਰਾਜ ਜਯਾਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ
ਫਿਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਸਾਲਵ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਤਘਣੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਗਦਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਾਲੇ, ਮੁਸਲ ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗਾ।
ਤਾਨਾਸ਼ੁਗੈਰਾਪਤਤੋऽਹਮਾਸ਼ੁ ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਤੂਰ੍ਣਂ ਖਗਮਾਨ੍ਖ ਏਵ। ਦ੍ਵਿਧਾ ਤ੍ਰਿਤਾ ਚਾਚ੍ਛਿਨਮਾਸ਼ੁ ਮੁਕ੍ਤੈ- ਸ੍ਤਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਨਿਨਦੋ ਬਭੂਵ
ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਵੱਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਦੋ ਟੁਕੜੇ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍। ਦਾਰੁਕਂ ਵਾਜਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਰਥਂ ਚ ਸਮਵਾਕਿਰਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਵਕਰੀ ਨੋਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਾਰੁਕਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵੀਰ ਦਾਰੁਕੋ ਵਿਹ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ। ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਾਲ੍ਵਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ। ਅਵਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਅਙ੍ਗਂ ਮੇ ਵ੍ਯਵਸੀਦਤਿ
ਫਿਰ, ਵੀਰ, ਦਾਰੁਕਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਸਾਲਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਥੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ।'
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯਾਹਂ ਸਾਰਥੇਃ ਕਰੁਣਂ ਵਚਃ। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਯਨ੍ਤਾਰਮਪਸ਼੍ਯਂ ਸ਼ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੁਖੀ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਦੇਖਿਆ।
ਨ ਤਸ੍ਯੋਰਸਿ ਨੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਨ ਕਾਯੇ ਨ ਭੁਜਦ੍ਵਯੇ। ਅਨ੍ਤਰਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਨਿਚਿਤਂ ਸ਼ਰੈਃ
ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ, ਸਿਰ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਿੱਥੇ ਤੀਰ ਨਾ ਲੱਗੇ ਹੋਣ।
ਸ ਤੁ ਬਾਣਵਰੋਤ੍ਪੀਡਾਦ੍ਵਿਸ੍ਰਵਤ੍ਯਸृਗੁਲ੍ਬਣਮ੍। ਅਭਿਵृष੍ਟੋ ਯਥਾ ਮੇਘੈਰ੍ਗਿਰਿਰ੍ਗੈਰਿਕਧਾਤੁਮਾਨ੍
ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅਭੀਸ਼ੁਹਸ੍ਤਂ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੀਦਨ੍ਤਂ ਸਾਰਥਿਂ ਰਣੇ। ਅਸ੍ਤਮ੍ਭਯਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਾਲ੍ਵਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋੜਾ ਫੜੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਭਾਈ, ਸਾਲਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਅਥ ਮਾਂ ਪੁਰੁषਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਨਿਲਯੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸੌਹृਦਾਦਿਵ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਦਵਾਰਕਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਆਹੁਕਸ੍ਯ ਵਚੋ ਵੀਰ ਤਸ੍ਯੈਵ ਪਰਿਚਾਰਕਃ। ਵਿषਣ੍ਣਃ ਸਨ੍ਨਕਣ੍ਠੇਨ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ, ਸੁਣ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਕ ਦੇ ਨੌਕਰ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੁਖ ਨਾਲ ਰੁਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਧਿਪਤਿਰ੍ਵੀਰ ਆਹ ਤ੍ਵਾਮਾਹੁਕੋ ਵਚਃ। ਕੇਸ਼ਵੈਹਿ ਵਿਜਾਨੀष੍ਵ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪਿਤृਸਖੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਹੁਕ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਹੈ: 'ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ, ਉਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੈ ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਖੀ ਹੈ।'