ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਮਯਾ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਰੋਧਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਾਲ੍ਵੇਨ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸਾਲਵ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਕੈਦ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ। ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਤਦੈਵਾਕਰਵਂ ਮਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਾਲਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪੁਰੇ ਜਨਮ੍ ।। ਰਾਜਾਨਮਾਹੁਕਂ ਚੈਵ ਤਥੈਵਾਕਨਦੁਨ੍ਦੁਭਿਮ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਆਹੁਕ ਅਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵृष੍ਣਿਪ੍ਰਵੀਰਾਂਸ਼੍ਚ ਹਰ੍षਯਨ੍ਨਬ੍ਰੁਵਂ ਤਦਾ। ਅਪ੍ਰਮਾਦਃ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਨਗਰੇ ਯਾਦਵਰ੍षਭਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰੋ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ।'
ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਯਾਤਂ ਮਾਂ ਨਿਬੋਧਤ। ਨਾਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਪੁਰੀਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਲਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੋ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗਾ।
ਸਸਾਲ੍ਵਂ ਸੌਭਨਗਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਵਃ ਪੁਨਃ। ਤ੍ਰਿਃਸਾਮਾ ਹਨ੍ਯਤਾਮੇषਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭੀषਣਾ
ਸਾਲਵ ਅਤੇ ਸੌਭਾ ਨਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਾਂਗਾ; ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਦੀ ਡੁੰਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੈਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਵਜਾਈ ਜਾਵੇ।
ਤੇ ਮਯਾऽऽਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਵੀਰਾ ਯਥਾਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਜਹਿਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਾਓ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ!'
ਤੈਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਭਿਰ੍ਵੀਰੈਰਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ। ਵਾਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭਵਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ; ਮੈਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ।
ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨਾਨਾਦਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ। ਪ੍ਰਧ੍ਮਾਯ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਵਰਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਮਹਂ ਨृਪ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ, ਜੋ ਸ਼ੈਬਿਆ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਪ੍ਰਯਾਤੋਸ੍ਮਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਕ੍ਲृਪ੍ਤੇਨ ਚਤੁਰਙ੍ਗੇਣ ਯਤ੍ਤੇਨ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਾ
ਮੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵਸਥਿਤ ਚਤੁਰੰਗੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ, ਜਿੱਤੂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸਮਤੀਤ੍ਯ ਬਹੂਨ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਗਿਰੀਂਸ਼੍ਚ ਬਹੁਪਾਦਪਾਨ੍। ਸਰਾਂਸਿ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਰ੍ਤਿਕਾਵਤਮਾਸਦਮ੍
ਕਈ ਦੇਸ਼, ਪਹਾੜ, ਬਹੁਤ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਮਾਰਤਿਕਾਵਤ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰੌषਂ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸਾਲ੍ਵਂ ਸਾਗਰਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍। ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਸੌਭਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤਮਹਂ ਪृष੍ਠਤੋऽਨ੍ਵਗਾਮ੍
ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸਾਲਵ, ਸੌਭਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ।
ਦृष੍ਟਵਾਨਸ੍ਮਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਮਥਾਨ੍ਤਿਕੇ।' ਤਤਃ ਸਾਗਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੁਕ੍ਸ਼ੌ ਤਸ੍ਯ ਮਹੋਰ੍ਮਿਣਃ। ਸਮੁਦ੍ਰਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸਾਲ੍ਵੋऽਭੂਤ੍ਸੌਭਮਾਸ੍ਥਾਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍
ਮੈਂ, ਰਾਜਾ, ਸਾਲਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਦੇਖਿਆ; ਫਿਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਸ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਲਵ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਸੌਭਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਮਾਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਹਸਾ ਸੇਨਾਂ ਸ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਹਿਣੋਨ੍ਮृਧੇ। ਮਦ੍ਬਾਹੁਨਾ ਚ ਸੇਨਾਯਾਂ ਸ਼ਿष੍ਟਾਯਾਂ ਕਿਂਚਿਦੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਦੇਖ ਕੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਬਚਿਆ।
ਸ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸਹਸਾ ਸ੍ਮਯਨ੍ਨਿਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ। ਆਹ੍ਵਯਾਮਾਸ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯੈਵ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਜੰਗ ਲਈ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ। ਪੁਰਂ ਨਾਸਾਦ੍ਯਤ ਸ਼ਰੈਸ੍ਤਤੋ ਮਾਂ ਰੋष ਆਵਿਸ਼ਤ੍
ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਸਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ; ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਚਾਪਿ ਪਾਪਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਦੈਤੇਯਾਪਸ਼ਦੋ ਨृਪ। ਮਯ੍ਯਵਰ੍षਤ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਸ਼ਰਧਾਰਾਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਹ, ਮੰਦ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ, ਰਾਜਾ, ਅਜੈਯ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸੈਨਿਕਾਨ੍ਮਮ ਸੂਤਂ ਚ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸ ਸਮਾਕਿਰਤ੍। ਅਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰਾਨ੍ਵਯਂ ਯੁਧ੍ਯਾਮ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ, ਮੇਰੇ ਰਥੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤ, ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਰਾਣਾਂ ਨਤਪਰ੍ਵਣਾਮ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ ਸਮਰੇ ਵੀਰਾ ਮਯਿ ਸਾਲ੍ਵਪਦਾਨੁਗਾਃ
ਫਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਲਵ ਦੇ ਸਾਥੀ ਜੰਗੀਰਿਆਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਕਰੀਆਂ ਨੁਕੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਵੱਸਾ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇ ਹਯਾਂਸ਼੍ਚ ਰਥਂ ਚੈਵ ਧ੍ਵਜਂ ਦਾਰੁਕਮੇਵ ਚ। ਛਾਦਯਾਮਾਸੁਰਸੁਰਾਸ੍ਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਜ਼ੁਕ ਥਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਮੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥ, ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਦਾਰੂਕਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਨ ਹਯਾ ਨ ਰਥੋ ਵੀਰ ਨ ਧ੍ਵਜੋ ਨ ਚ ਦਾਰੁਕਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਛਨ੍ਨਾਸ੍ਤਥਾऽਹਂ ਸੈਨਿਕਾਸ਼੍ਚ ਮੇ
ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਇੰਨੀ ਵੱਧ ਗਈਆਂ ਕਿ ਨਾ ਘੋੜੇ, ਨਾ ਰਥ, ਨਾ ਝੰਡਾ, ਨਾ ਦਾਰੂਕਾ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਸੈਨਿਕ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤੋऽਹਮਪਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸ਼ਰਾਣਾਮਯੁਤਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਨਾਂ ਧਨੁषਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਿਧਿਨਾऽਕ੍ਸ਼ਿਪਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੀ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਧਨੁ ਨਾਲ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਸਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਨ ਤਤ੍ਰਵਿषਯਸ੍ਤ੍ਵਾਸੀਨ੍ਮਮ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਖੇ ਵਿषਕ੍ਤਂ ਹਿ ਤਤ੍ਸੌਭਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਉਥੇ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਭਾਰਤ; ਉਹ ਸੌਭਾ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਚੀਕ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਵੈ ਦਿਵਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਹਰ੍षਯਾਮਾਸੁਰੁਚ੍ਚੈਰ੍ਮਾਂ ਸਿਂਹਨਾਦਤਲਸ੍ਵਨੈਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਹੌਸਲਾ-ਅਫ਼ਜ਼ਾਈ ਕੀਤੀ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਡੋਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ।
ਮਤ੍ਕਾਰ੍ਮੁਕਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਣੇ। ਅਙ੍ਗੇषੁ ਰੁਧਿਰਾਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸ਼ਲਭਾ ਇਵ
ਮੇਰੇ ਧਨੁ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ, ਉਸ ਮਹਾਂ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗ ਕੇ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਟिड਼ਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਸੌਭਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ। ਵਧ੍ਯਤਾਂ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਪਤਤਾਂ ਚ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਫਿਰ, ਸੌਭਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਲਚਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜਦ sharp ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧੇ ਹੋਏ ਉਹ ਮਹਾਂ-ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਨਿਕृਤ੍ਤਭੁਜਸ੍ਕਨ੍ਧਾਃ ਕਬਨ੍ਧਾਕृਤਿਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ। ਨਦਨ੍ਤੋ ਭੈਰਵਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦਾਨਵਾਃ। ਪਤਿਤਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਮੁਦ੍ਰਾਂਭੋਨਿਵਾਸਿਭਿਃ
ਉਹ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ ਤੇ ਮੋਢੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ, ਧੜਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਡਿੱਗਦੇ-ਡਿੱਗਦੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਏ ਗਏ।
ਤਤੋ ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਕੁਨ੍ਦੇਨ੍ਦੁਮृਣਾਲਰਜਤਪ੍ਰਭਮ੍। ਜਲਜਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਵੈ ਪ੍ਰਾਣੇਨਾਹਮਪੂਰਯਮ੍
ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਪਾਂਚਜਨਯਾ ਸ਼ੰਖ, ਜੋ ਗਊ ਦੇ ਦੁੱਧ, ਚੰਬੇ, ਚੰਦ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡ, ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਭਰ ਲਿਆ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਤਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਾਲ੍ਵਃ ਸੌਭਪਤਿਸ੍ਤਤਃ। ਮਾਯਾਯੁਦ੍ਧੇਨ ਮਹਤਾ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਮਾਂ ਯੁਧਿ
ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਾਲਵ, ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤੋ ਗਦਾ ਹਲਾਃ ਪ੍ਰਾਸਾਃ ਸ਼ੂਲਸ਼ਕ੍ਤਿਪਰਸ਼੍ਚਥਾਃ। ਅਸਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਕੁਲਿਸ਼ਪਾਸ਼ਰ੍ष੍ਟਿਕਨਪਾਃ ਸ਼ਰਾਃ। ਪਟ੍ਟਸਾਸ਼੍ਚ ਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਪਤਨ੍ਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਮਯਿ
ਫਿਰ, ਗਦਾ, ਹਲ, ਭਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਸ਼ਕਤੀ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਜੈਵਲਿਨ, ਵਜਰ, ਫੰਨੀਆਂ, ਗੱਡ, ਤੀਰ, ਚੌੜੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਗੋਲੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ।