ਅਮृष੍ਯਮਾਣੋਪਸਵ੍ਯਂ ਸਾਲ੍ਵਃ ਸਮਿਤਿਦਾਰੁਣਃ। ਯਨ੍ਤਾਰਮਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸਮਾਰ੍ਦਯਤ੍
ਉਹ ਖੱਬੀ ਚਾਲ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਲਵ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤਿੱਖਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਰਥੀਏ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਰੁਕਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਤਂ ਤੁ ਬਾਣਵੇਗਮਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਭੂਯ ਏਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਯਯਾਵਪਸਵ੍ਯਤਃ
ਦਾਰੁਕ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਤੋਂ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰਥ ਵਧਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ।
ਤਤੋ ਬਾਣਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ਪੁਨਰੇਵ ਸ ਸੌਭਰਾਟ੍। ਮੁਮੋਚ ਤਨਯੇ ਵੀਰ ਮਮ ਰੁਕ੍ਮਿਣਿਨਨ੍ਦਨੇ
ਫਿਰ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਉੱਤੇ, ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਾਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਞ੍ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬ੍ਰਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਃ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਹਸ੍ਤਲਾਘਵਂ
ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਛਿਨ੍ਨਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਚ ਸੌਭਰਾਟ੍। ਆਸੁਰੀਂ ਦਾਰੁਣੀਂ ਮਾਯਾਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਰਾਨ੍
ਜਦ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਵਰਤ ਕੇ ਫਿਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਮਾਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਦੈਤੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨ੍ਤਰਾ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾਮੁਮੋਚਾਨ੍ਯਨ੍ਪਤਸ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਹੋਰ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤੇ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਧੂਯਾਸ਼ੁ ਵਿਵ੍ਯਧੂ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨਾਃ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਰਸਿ ਵਕ੍ਰੇ ਚ ਸ ਮੁਮੋਹ ਪਪਾਤ ਚ
ਉਹ ਖੂਨ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਿਰ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਪਾਸੇ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇ ਸਾਲ੍ਵੇ ਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤੇ। ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯੋऽਪਰਂ ਬਾਣਂ ਸਂਦਧੇ ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਪਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਛੋਟਾ ਸਾਲਵ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਹੋਰ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਮਰ੍ਚਿਤਂ ਸਰ੍ਵਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਪੂਗੈ- ਰਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਰ੍ਕਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਂ ਜ੍ਯਾਮਭਿਨੀਯਮਾਨਂ ਬਭੂਵ ਹਾਹਾਕृਤਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਦ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਹਧਨੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਨਾਰਦਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸੁ- ਸ਼੍ਵਸਨਂ ਚ ਮਨੋਜਵਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਤੌ ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਮਾਗਮ੍ਯ ਵਚੋऽਬ੍ਰੂਤਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਨੈਵ ਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਃ ਕਥਂਚਨ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵाणी ਕਹੀ: 'ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਸਾਲਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ।'
ਸਂਹਰਸ੍ਵ ਪੁਨਰ੍ਬਾਣਮਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਣੇ। ਏਤਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਰਸ੍ਯਾਜੌ ਨਾਵਧ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਪੁਮਾਨ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
'ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਮृਤ੍ਯੁਰਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਣੇ ਦੇਵਕਿਨਨ੍ਦਨਃ। ਕृष੍ਣਃ ਸਂਕਲ੍ਪਿਤੋ ਧਾਤ੍ਰਾ ਤਨ੍ਮਿਥ੍ਯਾ ਨ ਭਵੇਦਿਤਿ
'ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਇਹ ਰਚਨਾ ਕਰਤਾ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।'
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸ਼ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਂਜਹਾਰ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਤ੍ਤੂਣੇ ਚੈਵ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਤੂਣੀ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਲ੍ਵਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਨਾਃ। ਵ੍ਯਪਾਯਾਤ੍ਸਬਲਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼ਰਪੀਡਿਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਲਵ, ਜੋ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਾਲ੍ਵੋ ਵृष੍ਣਿਭਿਰਾਰ੍ਦਿਤਃ। ਸੌਭਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਿਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਤਦਾ
ਸਾਲਵ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸੌਭਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਆਨਰ੍ਤਨਗਰਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਤਤੋऽਹਮਗਮਂ ਤਦਾ। ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ ਰਾਜਸੂਯੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਨृਪਤੇ ਤਵ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਅਨਰਟਾ ਨਗਰ ਗਿਆ, ਜਦ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਮੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚਾਹਂ ਮਹਾਰਾਜ ਹਤਤ੍ਵਿषਮ੍। ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਾਂ ਨਿਰ੍ਭੂषਣਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਮੈਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ ਸੀ, ਨਾ ਉਥੇ ਪਾਠ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ, ਨਾ ਯਜਨਾ ਦੇ ਉਚਾਰਣ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੀਆਂ ਸਨ।
ਅਨਭਿਜ੍ਞੇਯਰੂਪਾਣਿ ਦ੍ਵਾਰਕੋਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕੋਪਪਨ੍ਨੋऽਹਮਪृਚ੍ਛਂ ਹृਦਿਕਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਮੈਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਪਛਾਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਸਨ; ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਹ੍ਰਿਦਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਅਸ੍ਵਸ੍ਥਨਰਨਾਰੀਕਮਿਦਂ ਵृष੍ਣਿਕੁਲਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਕਿਮਿਦਂ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ; ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਮੈਂ ਸੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਮਯਾ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਰੋਧਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਾਲ੍ਵੇਨ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਹਾਰਦਿਕਿਆ ਨੇ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸਾਲਵ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਕੈਦ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤੋऽਹਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮਸ਼ੇषਤਃ। ਵਿਨਾਸ਼ੇ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਤਦੈਵਾਕਰਵਂ ਮਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਾਲਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਤੋऽਹਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਪੁਰੇ ਜਨਮ੍ ।। ਰਾਜਾਨਮਾਹੁਕਂ ਚੈਵ ਤਥੈਵਾਕਨਦੁਨ੍ਦੁਭਿਮ੍
ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਆਹੁਕ ਅਤੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵृष੍ਣਿਪ੍ਰਵੀਰਾਂਸ਼੍ਚ ਹਰ੍षਯਨ੍ਨਬ੍ਰੁਵਂ ਤਦਾ। ਅਪ੍ਰਮਾਦਃ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਨਗਰੇ ਯਾਦਵਰ੍षਭਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰੋ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ।'
ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪ੍ਰਯਾਤਂ ਮਾਂ ਨਿਬੋਧਤ। ਨਾਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਪੁਰੀਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਲਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੋ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਮੈਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗਾ।
ਸਸਾਲ੍ਵਂ ਸੌਭਨਗਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਵਃ ਪੁਨਃ। ਤ੍ਰਿਃਸਾਮਾ ਹਨ੍ਯਤਾਮੇषਾ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭੀषਣਾ
ਸਾਲਵ ਅਤੇ ਸੌਭਾ ਨਗਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮਿਲਾਂਗਾ; ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਦੀ ਡੁੰਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੈਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਵਜਾਈ ਜਾਵੇ।
ਤੇ ਮਯਾऽऽਸ਼੍ਵਾਸਿਤਾ ਵੀਰਾ ਯਥਾਵਦ੍ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਜਹਿਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਉਹ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਾਓ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ!'
ਤੈਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਤ੍ਮਭਿਰ੍ਵੀਰੈਰਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ। ਵਾਚਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਭਵਮ੍
ਉਹ ਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ; ਮੈਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਰ ਨਮਾਇਆ।
ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਰਥੇਨਾਨਾਦਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ। ਪ੍ਰਧ੍ਮਾਯ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਵਰਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਮਹਂ ਨृਪ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਚ, ਜੋ ਸ਼ੈਬਿਆ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ।
ਪ੍ਰਯਾਤੋਸ੍ਮਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ। ਕ੍ਲृਪ੍ਤੇਨ ਚਤੁਰਙ੍ਗੇਣ ਯਤ੍ਤੇਨ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਾ
ਮੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵਸਥਿਤ ਚਤੁਰੰਗੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ, ਜਿੱਤੂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।