ਨ ਮੇ ਭਯਂ ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯਚ੍ਛਤੋ ਹਯਾਨ੍। ਯੁਦ੍ਧਜ੍ਞੋਸ੍ਮਿ ਚ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਦਤੋऽਨ੍ਯਥਾ
ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਦਾ ਜਾਣੂ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਆਯੁष੍ਮਨ੍ਨੁਪਦੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਵਰ੍ਤਤਾਂ ਸ੍ਮृਤਃ। ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥੇषੁ ਰਥੀ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਃ
ਹੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਯਾਦ ਰੱਖ ਕਿ ਰਥੀਏ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਲਾਹ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਰਥੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਾਲ੍ਵਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ਰੇਣਾਭਿਹਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਕਸ਼੍ਮਲਾਭਿਹਤੋ ਵੀਰ ਤਤੋऽਹਮਪਯਾਤਵਾਨ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਲਵ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਰਥ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਲਿਆ।
ਸਤ੍ਵਂ ਸਾਤ੍ਵਤਮੁਖ੍ਯਾਦ੍ਯ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਹਯਸਂਯਾਨੇ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੇਸ਼ਵਨਨ੍ਦਨ
ਹੁਣ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮੇਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵੇਖ।
ਦਾਰੁਕੇਣਾਹਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਯਥਾਵਚ੍ਚੈਵ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਵੀਤਭੀਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮ੍ਯੇਤਾਂ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਚਮੂਮ੍
ਮੈਂ ਦਾਰੁਕ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਲਵ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵੀਰੋ ਹਯਾਨ੍ਸਂਚੋਦ੍ਯ ਸਂਗਰੇ। ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ੍ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਜਵੇਨਾਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਰੱਸੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਯਮਕਾਨੀਤਰਾਣਿ ਚ। ਸਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੋਲ ਘੁੰਮਣ, ਅਜੀਬ ਮੋੜ, ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਵਧਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ।
ਪ੍ਰਤੋਦੇਨਾਹਤਾ ਰਾਜਨ੍ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ। ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤ ਇਵਾਕਾਸ਼ਂ ਵਿਬਭੁਸ੍ਤੇ ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਚਾਬੁਕ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਐਸੇ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤੇ ਹਸ੍ਤਲਾਘਵੋਪੇਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨृਪ ਦਾਰੁਕਿਮ੍। ਉਹ੍ਯਮਾਨਾ ਇਵ ਤਦਾ ਨਾਸ੍ਪृਸ਼ਂਸ਼੍ਚਰਣੈਰ੍ਮਹੀਮ੍
ਦਾਰੁਕ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਜਿਵੇਂ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਸੋਪਸਵ੍ਯਾਂ ਚਮੂਂ ਤਸ੍ਯ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਚਕਾਰ ਨਾਤਿਯਤ੍ਨੇਨ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਬੜੀ ਸਫਾਈ ਨਾਲ ਰਥ ਘੁਮਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਉਸ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਔਖੇ ਦੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਲੱਗਿਆ।
ਅਮृष੍ਯਮਾਣੋਪਸਵ੍ਯਂ ਸਾਲ੍ਵਃ ਸਮਿਤਿਦਾਰੁਣਃ। ਯਨ੍ਤਾਰਮਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸਮਾਰ੍ਦਯਤ੍
ਉਹ ਖੱਬੀ ਚਾਲ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਲਵ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤਿੱਖਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਰਥੀਏ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਰੁਕਸ੍ਯ ਸੁਤਸ੍ਤਂ ਤੁ ਬਾਣਵੇਗਮਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਭੂਯ ਏਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਪ੍ਰਯਯਾਵਪਸਵ੍ਯਤਃ
ਦਾਰੁਕ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਤੋਂ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਰਥ ਵਧਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ।
ਤਤੋ ਬਾਣਾਨ੍ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ਪੁਨਰੇਵ ਸ ਸੌਭਰਾਟ੍। ਮੁਮੋਚ ਤਨਯੇ ਵੀਰ ਮਮ ਰੁਕ੍ਮਿਣਿਨਨ੍ਦਨੇ
ਫਿਰ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਉੱਤੇ, ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਾਨਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਞ੍ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬ੍ਰਾਣੈਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਪਰਵੀਰਹਾ। ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਃ ਸ੍ਮਿਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਹਸ੍ਤਲਾਘਵਂ
ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੱਥ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਉਂਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਛਿਨ੍ਨਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਚ ਸੌਭਰਾਟ੍। ਆਸੁਰੀਂ ਦਾਰੁਣੀਂ ਮਾਯਾਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਰਾਨ੍
ਜਦ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਵਰਤ ਕੇ ਫਿਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਮਾਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਦੈਤੇਯਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨ੍ਤਰਾ ਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾਮੁਮੋਚਾਨ੍ਯਨ੍ਪਤਸ੍ਤ੍ਰਿਣਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਹੋਰ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤੇ ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਧੂਯਾਸ਼ੁ ਵਿਵ੍ਯਧੂ ਰੁਧਿਰਾਸ਼ਨਾਃ। ਸ਼ਿਰਸ੍ਯੁਰਸਿ ਵਕ੍ਰੇ ਚ ਸ ਮੁਮੋਹ ਪਪਾਤ ਚ
ਉਹ ਖੂਨ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਿਰ, ਛਾਤੀ ਤੇ ਪਾਸੇ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੇ ਸਾਲ੍ਵੇ ਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤੇ। ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯੋऽਪਰਂ ਬਾਣਂ ਸਂਦਧੇ ਸ਼ਤ੍ਰਤਾਪਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਛੋਟਾ ਸਾਲਵ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਹੋਰ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਤਮਰ੍ਚਿਤਂ ਸਰ੍ਵਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਪੂਗੈ- ਰਾਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰਰ੍ਕਜ੍ਵਲਨਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਰਂ ਜ੍ਯਾਮਭਿਨੀਯਮਾਨਂ ਬਭੂਵ ਹਾਹਾਕृਤਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਤੀਰ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਦ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਸਹਧਨੇਸ਼੍ਵਰਾਃ। ਨਾਰਦਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸੁ- ਸ਼੍ਵਸਨਂ ਚ ਮਨੋਜਵਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਤੌ ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਮਾਗਮ੍ਯ ਵਚੋऽਬ੍ਰੂਤਾਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍। ਨੈਵ ਵਧ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਃ ਕਥਂਚਨ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵाणी ਕਹੀ: 'ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਸਾਲਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ।'
ਸਂਹਰਸ੍ਵ ਪੁਨਰ੍ਬਾਣਮਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਣੇ। ਏਤਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਰਸ੍ਯਾਜੌ ਨਾਵਧ੍ਯੋਸ੍ਤਿ ਪੁਮਾਨ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
'ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।'
ਮृਤ੍ਯੁਰਸ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਣੇ ਦੇਵਕਿਨਨ੍ਦਨਃ। ਕृष੍ਣਃ ਸਂਕਲ੍ਪਿਤੋ ਧਾਤ੍ਰਾ ਤਨ੍ਮਿਥ੍ਯਾ ਨ ਭਵੇਦਿਤਿ
'ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਇਹ ਰਚਨਾ ਕਰਤਾ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।'
ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸ਼ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਸਂਜਹਾਰ ਧਨੁਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਤ੍ਤੂਣੇ ਚੈਵ ਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਤ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਧੀਆ ਧਨੁ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੀਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਤੂਣੀ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਲ੍ਵਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਮਨਾਃ। ਵ੍ਯਪਾਯਾਤ੍ਸਬਲਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼ਰਪੀਡਿਤਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਲਵ, ਜੋ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਾਲ੍ਵੋ ਵृष੍ਣਿਭਿਰਾਰ੍ਦਿਤਃ। ਸੌਭਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਿਵਮਾਚਕ੍ਰਮੇ ਤਦਾ
ਸਾਲਵ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸੌਭਾ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਆਨਰ੍ਤਨਗਰਂ ਮੁਕ੍ਤਂ ਤਤੋऽਹਮਗਮਂ ਤਦਾ। ਮਹਾਕ੍ਰਤੌ ਰਾਜਸੂਯੇ ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਨृਪਤੇ ਤਵ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਅਨਰਟਾ ਨਗਰ ਗਿਆ, ਜਦ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਮੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚਾਹਂ ਮਹਾਰਾਜ ਹਤਤ੍ਵਿषਮ੍। ਨਿਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰਾਂ ਨਿਰ੍ਭੂषਣਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਮ੍
ਮੈਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ ਸੀ, ਨਾ ਉਥੇ ਪਾਠ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ, ਨਾ ਯਜਨਾ ਦੇ ਉਚਾਰਣ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝੀਆਂ ਸਨ।
ਅਨਭਿਜ੍ਞੇਯਰੂਪਾਣਿ ਦ੍ਵਾਰਕੋਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕੋਪਪਨ੍ਨੋऽਹਮਪृਚ੍ਛਂ ਹृਦਿਕਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਮੈਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਪਛਾਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਸਨ; ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਹ੍ਰਿਦਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ।
ਅਸ੍ਵਸ੍ਥਨਰਨਾਰੀਕਮਿਦਂ ਵृष੍ਣਿਕੁਲਂ ਭृਸ਼ਮ੍। ਕਿਮਿਦਂ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਇਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਨ; ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ? ਮੈਂ ਸੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।