ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇਣ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਜਸੂਯੋ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਸੁਨਯਾਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭੀਮਾਰ੍ਜੁਨਬਲੇਨ ਚ। ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਚੈਦ੍ਯਂ ਚ ਬਲਗਰ੍ਵਿਤਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਸਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਨਰ੍ਹਣਾਨਿ ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਰਤ੍ਨਾਨਿ ਗੋਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਧਨਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੋਹਫੇ—ਮੋਤੀ, ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਧਨ—ਵੇਖੇ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਪ੍ਰਾਵਾਰਾਵਰਣਾਨਿ ਚ। ਕਮ੍ਬਲਾਜਿਨਰਤ੍ਨਾਨਿ ਰਾਙ੍ਕਵਾਸ੍ਤਰਣਾਨਿ ਚ
ਉਸਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਚਾਦਰਾਂ, ਓੜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਉੱਨ ਦੇ ਕੰਬਲ, ਹਿਰਨ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਚਟਾਈਆਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਲਿਚੇ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਸਮृਦ੍ਧਾਂ ਤਾਂ ਤਥਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਈਰ੍ष੍ਯਾਸਮੁਤ੍ਥਃ ਸੁਮਹਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਰਜਾਯਤ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਈਰਖਾ ਤੇ ਜਲਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਵਿਮਾਨਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯੇਨ ਸੁਕृਤਾਂ ਸਭਾਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਮੁਪਹृਤਾਂ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ
ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਵਿਮਾਨ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰ ਸਭਾ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਵਹਸਿਤਸ਼੍ਚਾਸੀਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਦਨ੍ਨਿਵ ਸਂਭ੍ਰਮਾਤ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਭੀਮੇਨਾਨਭਿਜਾਤਵਤ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਸੀ ਬਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਘਰ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸ ਭੋਗਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨ੍ਭੁਞ੍ਜਨ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਕਥਿਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਣੋ ਹਰਿਣਃ ਕृਸ਼ਃ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰੌਣਕਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਿਆਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਪੀਲਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕਾ ਵੇਰਵਾ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਵਜਾਨਾਤ੍ਤਤੋ ਦ੍ਯੂਤਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸੁਤਪ੍ਰਿਯਃ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕੋਪਃ ਸਮਭਵਨ੍ਮਹਾਨ੍
ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਜੂਏ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ।
ਨਾਤਿਪ੍ਰੀਤਮਨਾਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ਵਿਵਾਦਾਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਵਮੋਦਤ। ਦ੍ਯੂਤਾਦੀਨਨਯਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਪੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਝਗੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ; ਜੂਏ ਕਰਕੇ ਹੋਈਆਂ ਭਿਆਨਕ ਬੇਇਨਸਾਫੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਗਿਆ।
ਨਿਰਸ੍ਯ ਵਿਦੁਰਂ ਭੀष੍ਮਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤਂ ਕृਪਮ੍। ਵਿਗ੍ਰਹੇ ਤੁਮੁਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦਹਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿਦੁਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਭਾਰੀ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਵਿਚ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਜਯਤ੍ਸੁ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਮਹਦਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸ਼ਕੁਨੇਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਈ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਮਨਸੂਬੇ ਜਾਣ ਕੇ—
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ਼੍ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸਂਜਯਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਸ਼ृਣੁ ਸਂਜਯ ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਨਚਾਸੂਯਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਲੰਮਾ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੰਜਯ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਮੰਨ ਨਾ ਕਰੀਂ।"
ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਸਿ ਮੇਧਾਵੀ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸਂਮਤਃ। ਨ ਵਿਗ੍ਰਹੇ ਮਮ ਮਤਿਰ੍ਨ ਚ ਪ੍ਰੀਯੇ ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਬੁੱਧੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿਚ ਸਿਆਣਪ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਨਾਂ ਤਾਂ ਲੜਾਈ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਮੇ ਵਿਸ਼ੇषਃ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਸ੍ਵੇषੁ ਪਾਮ੍ਡੁਸੁਤੇषੁ ਵਾ। ਵृਦ੍ਧਂ ਮਾਮਭ੍ਯਸੂਯਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮਨ੍ਯੁਪਰਾਯਣਾਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਅਹਂ ਤ੍ਵਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਸਹਾਮਿ ਤਤ੍। ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਂ ਚਾਨੁਮੁਹ੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਚੇਤਨਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੰਨਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਭ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਤੇ ਭਟਕਣ ਵਿਚ ਮੈਂ ਵੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਰਾਜਸੂਯੇ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਮਹੌਜਸਃ। ਤਚ੍ਚਾਵਹਸਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਭਾਰੋਹਣਦਰ੍ਸ਼ਨੇ
ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੜੀ ਬੇਇੱੱਜਤੀ ਹੋਈ।
ਅਮਰ੍षਿਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਜੇਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਰਣੇ। ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਂ ਸੁਸ਼੍ਰਿਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੋऽਪਿ ਸਨ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਖ਼ਾਨਦਾਨੀ ਜੰਗੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਿਆ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰਰਾਜਸਹਿਤਸ਼੍ਛਦ੍ਮਦ੍ਯੂਤਮਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍। ਤਤ੍ਰ ਯਦ੍ਯਦ੍ਯਥਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਮਯਾਂ ਸਂਜਯ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਉਸ ਨੇ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਛਲ ਨਾਲ ਜੂਆ ਖੇਡਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਉਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਇਆ, ਜਿੰਨਾ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸੁਣ, ਸੰਜਯ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਬੁਦ੍ਧਿਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਤਤੋ ਜ੍ਞਾਸ੍ਯਸਿ ਮਾਂ ਸੌਤੇ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਟਚਕ੍ਸ਼ੁषਮਿਤ੍ਯੁਤ
ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਅਸਲ ਤੇ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਕਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੇਂਗਾ, ਤਦ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਏਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਵੀ ਸਿਆਣੀ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਸੂਤਪੁੱਤਰ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਧਨੁਰਾਯਮ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਂ ਵਿਦ੍ਧਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪਾਤਿਤਂ ਵੈ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮ੍। ਕृष੍ਣਾਂ ਹृਤਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਸਰ੍ਵਰਾਜ੍ਞਾਂ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤਾਂ, ਸੰਜਯ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯੋਢਾਂ ਮਾਧਵੀਮਰ੍ਜੁਨੇਨ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਵृष੍ਣਿਵੀਰੌ ਚ ਯਾਤੌ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੁਆਰਕਾ ਦੀ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਿੱਤ ਕੇ ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ, ਸੰਜਯ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਦੇਵਰਾਜਂ ਪ੍ਰਵृष੍ਟਂ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਵਾਰਿਤਂ ਚਾਰ੍ਜੁਨੇਨ। ਅਗ੍ਨਿਂ ਤਥਾ ਤਰ੍ਪਿਤਂ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਚ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਖਾਂਡਵਨ ਵਿਚ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ, ਸੰਜਯ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਜਾਤੁषਾਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮਨਸ੍ਤਾ- ਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮੇਤਾਨ੍। ਯੁਕ੍ਤਂ ਚੈषਾਂ ਵਿਦੁਰਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੰਜੇ ਪੁੱਤਰ ਲੱਕੜਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਆਏ, ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ, ਸੰਜਯ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਰਙ੍ਗਮਧ੍ਯੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਮਰ੍ਜੁਨੇਨ। ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਪਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਯੁਕ੍ਤਾਂ- ਸ੍ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰੰਗ ਮੰਚ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਭੇਦ ਕੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਾਂਚਾਲੇ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵੀਰ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ, ਸੰਜਯ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਮਾਗਧਾਨਾਂ ਵਰਿष੍ਠਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਂ ਕ੍ਸ਼੍ਵਮਧ੍ਯੇ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮ੍। ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਹਤਂ ਭੀਮਸੇਨੇਨ ਗਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਮਗਧ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਲੜ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ, ਸੰਜਯ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਦਿਗ੍ਜਯੇ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੈ- ਰ੍ਵਸ਼ੀਕृਤਾਨ੍ਭੂਮਿਪਾਲਾਨ੍ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ। ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਕृਤਂ ਚ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ, ਸੰਜਯ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਸ਼੍ਰੁਕਣ੍ਠੀਂ ਸਭਾਂ ਨੀਤਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਮੇਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾਮ੍। ਰਜਸ੍ਵਲਾਂ ਨਾਥਵਤੀਮਨਾਥਵ- ਤ੍ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਰੋਣੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਇਕੋ ਕੱਪੜੇ ਵਿਚ, ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ ਵਾਲੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਘਸੀਟਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ ਅਸਹਾਇ ਰਹੀ, ਤਾਂ, ਸੰਜਯ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਵਾਸਸਾਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਸ਼ਿਂ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਕਿਤਵੋ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਃ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਗਤਵਾਨ੍ਨੈਵਂ ਚਾਨ੍ਤਂ ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮੂਰਖ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਉਥੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲਾ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਇਹ ਘਟਨਾ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ, ਸੰਜਯ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।
ਯਦਾऽਸ਼੍ਰੌषਂ ਹृਤਰਾਜ੍ਯਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪਰਾਜਿਤਂ ਸੌਬਲੇਨਾਕ੍ਸ਼ਵਤ੍ਯਾਮ੍। ਅਨ੍ਵਾਗਤਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰਪ੍ਰਮੇਯੈ- ਸ੍ਤਦਾ ਨਾਸ਼ਂਸੇ ਵਿਜਯਾਯ ਸਂਜਯ
ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਜੂਏ ਵਿਚ ਹਰਾ ਕੇ ਰਾਜ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਅਣਮੁੱਲੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਦਾ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ, ਸੰਜਯ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।