ਤ੍ਵਂ ਚ ਸੂਤਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਵਿਦਿਤਃ ਸੂਤਕਰ੍ਮਣਿ। ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਸਿ ਵृष੍ਣੀਨਾਮਾਹਵੇष੍ਵਪਿ ਦਾਰੁਕੇ
ਤੂੰ ਰਥੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥੀ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦਾਰੁਕ।
ਸ ਜਾਨਂਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਪृਤਨਾਮੁਖੇ। ਅਪਯਾਨਂ ਪੁਨ ਸੌਤੇ ਮੈਵਂ ਕਾਰ੍षੀਃ ਕਥਂਚਨ
ਜਦ ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਚਲਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟੀਂ, ਹੇ ਰਥੀ।
ਅਪਯਾਤਂ ਹਤਂ ਪृष੍ਠੇ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਰਣਪਲਾਯਿਤਮ੍। ਗਦਾਗ੍ਰਜੋ ਦੁਰਾਧਰ੍षਃ ਕਿਂ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਧਵਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਤੇ ਵਾਰ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖੇਗਾ, ਹੇ ਮਾਧਵ?
ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਗ੍ਰਜੋ ਵਾऽਪਿ ਨੀਲਵਾਸਾ ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ। ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਲਦੇਵਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਨੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬਲਦੇਵ, ਜਦ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖੇਗਾ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ?
ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿਸ਼ਿਨੇਰ੍ਨਪ੍ਤਾ ਰਣਸਿਂਹੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਅਪਯਾਤਂ ਰਣਾਤ੍ਸੂਤ ਸਾਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਜੰਗ ਦਾ ਸਿੰਘ, ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਪੋਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸਾਂਬ, ਜੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖੇਗਾ, ਹੇ ਰਥੀ?
ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤਥੈਵ ਗਦਸਾਰਣੌ। ਅਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਿਂ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸਾਰਥੇ
ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਦਾ, ਸਾਰਣ, ਅਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਅਕਰੂਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਣਗੇ, ਹੇ ਰਥੀ?
ਸ਼ੂਰਂ ਸਂਭਾਵਿਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਮਾਨਿਨਮ੍। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਵृष੍ਣਿਵੀਰਾਣਾਂ ਕਿਂ ਮਾਂਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਗਤਾਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਆਦਰਯੋਗ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਣੀ ਮਰਦ ਹਨ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਦ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਣਗੀਆਂ?
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਯਮੁਪਾਯਾਤਿ ਭੀਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਹਵਮ੍। ਧਿਗੇਨਮਿਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ
ਉਹ ਆਖਣਗੇ, 'ਇਹ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਡਰ ਕੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਛੱਡ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ!' ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਆਖਣਗੇ।
ਧਿਗ੍ਵਾਚਾ ਪਰਿਹਾਸੋਪਿ ਮਮ ਵਾ ਮਦ੍ਵਿਧਸ੍ਯ ਵਾ। ਮृਤ੍ਯੁਨਾऽਭ੍ਯਧਿਕਃ ਸੌਤੇ ਸ ਤ੍ਵਂ ਮਾਵ੍ਯਪਯਾਃ ਪੁਨਃ
ਲਾਂਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਮਜ਼ਾਕ, ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲਈ, ਹੇ ਰਥੀ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੁਖਦਾਈ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮੁੜ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟੀਂ।
ਭਾਰਂ ਹਿ ਮਯਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਯਾਤੋ ਮਧੁਨਿਹਾ ਹਰਿਃ। ਯਜ੍ਞਂ ਬਾਰਤਸਿਂਹਸ੍ਯ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯੋऽਦ੍ਯਮਰ੍षਿਤੁਮ੍
ਮਧੁ ਦਾ ਵਧਿਆ ਹਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਰੱਖ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦਾ ਯਜਨ ਅੱਜ ਸਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਮਯਾ ਵੀਰੋ ਨਿਰ੍ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਨੇਵ ਵਾਰਿਤਃ। ਸਾਲ੍ਵਂ ਨਿਵਾਰਯਿष੍ਯੇऽਹਂ ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਮਿਤਿ ਸੂਤਜ
ਮੈਂ ਹੀਰੋ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਨੂੰ ਜਦ ਉਹ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਾਲਵ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਡਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿ, ਹੇ ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤ।
ਸ ਚ ਸਂਭਾਵਯਨ੍ਮਾਂ ਵੈ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਹृਦਿਕਾਤ੍ਮਜਃ। ਤਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਰਣਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਰਥਂ
ਹ੍ਰਿਦਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕੀ ਆਖਾਂਗਾ?
ਉਪਯਾਨ੍ਤਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍। ਪੁਰੁषਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਭੁਜਮ੍
ਜੋ ਅਟੱਲ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਪੁਰਖ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਾਂਗਾ?
ਸਾਤ੍ਯਕਿਂ ਬਲਦੇਵਂ ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇऽਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ। ਮਯਾ ਸ੍ਪਰ੍ਧਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਕਿਂ ਨੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਾਨਹਂ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਬਲਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਾਂਗਾ?
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਣਮਿਮਂ ਸੌਤੇ ਪृष੍ਠਤੋऽਭ੍ਯਾਹਤਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਤ੍ਵਯਾऽਪਨੀਤੀ ਵਿਵਸ਼ੋ ਨ ਜੀਵੇਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਜੇ ਮੈਂ ਇਹ ਜੰਗ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਸੌਤੇ, ਤੇ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੋਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਇੱਥੋਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਸਂਨਿਵਰ੍ਤ ਰਥੇਨਾਸ਼ੁ ਪੁਨਰ੍ਦਾਰੁਕਨਨ੍ਦਨ। ਨ ਚੈਤਦੇਵਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਥਾਪਤ੍ਸੁ ਕਥਂਚਨ
ਰਥ ਨੂੰ ਫੌਰਨ ਵਾਪਸ ਮੋੜ, ਦਾਰੁਕ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ; ਮੁਸੀਬਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨ ਜੀਵਿਤਮਹਂ ਸੌਤੇ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯੇ ਕਥਂਚਨ। ਅਪਯਾਤੋ ਰਣਾਦ੍ਭੀਤਃ ਪृष੍ਠਤੋऽਭ੍ਯਾਹਤਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਸੌਤੇ, ਜੇ ਮੈਂ ਡਰ ਕੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਵਾਂ ਤੇ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੋਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗ ਜਾਵਾਂ।
ਕਦਾऽਪਿ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਜਾਨੀषੇ ਮਾਂ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਮ੍। ਅਪਯਾਤਂ ਰਣਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਕਾਪੁਰੁषਂ ਤਥਾ
ਕਦੇ ਵੀ, ਰਥੀਏ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜਦਾ, ਕਾਇਰ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਂਗਾ।
ਅਯੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਦਾਰੁਕਾਤ੍ਮਜ। ਮਯਿ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਿਨਿ ਭृਸ਼ਂ ਸ ਤ੍ਵਂ ਯਾਹਿ ਯਤੋ ਰਣਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਜੰਗ ਛੱਡਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਦਾਰੁਕ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਜਿੱਥੇ ਜੰਗ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਚੱਲ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਮृਧੇ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਬ੍ਰਵੀਚ੍ਛ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਞ੍ਜਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਥੀਏ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਰਮੀ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਨ ਮੇ ਭਯਂ ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯਚ੍ਛਤੋ ਹਯਾਨ੍। ਯੁਦ੍ਧਜ੍ਞੋਸ੍ਮਿ ਚ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਦਤੋऽਨ੍ਯਥਾ
ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਦਾ ਜਾਣੂ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਆਯੁष੍ਮਨ੍ਨੁਪਦੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਵਰ੍ਤਤਾਂ ਸ੍ਮृਤਃ। ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥੇषੁ ਰਥੀ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਪਿ ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਃ
ਹੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਯਾਦ ਰੱਖ ਕਿ ਰਥੀਏ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸਲਾਹ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਰਥੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸਾਲ੍ਵਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸ਼ਰੇਣਾਭਿਹਤੋ ਭृਸ਼ਮ੍। ਕਸ਼੍ਮਲਾਭਿਹਤੋ ਵੀਰ ਤਤੋऽਹਮਪਯਾਤਵਾਨ੍
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਲਵ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਰਥ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਲਿਆ।
ਸਤ੍ਵਂ ਸਾਤ੍ਵਤਮੁਖ੍ਯਾਦ੍ਯ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਹਯਸਂਯਾਨੇ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੇਸ਼ਵਨਨ੍ਦਨ
ਹੁਣ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਅਚਾਨਕ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਮੇਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵੇਖ।
ਦਾਰੁਕੇਣਾਹਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਯਥਾਵਚ੍ਚੈਵ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਵੀਤਭੀਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮ੍ਯੇਤਾਂ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਚਮੂਮ੍
ਮੈਂ ਦਾਰੁਕ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਿੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਸਾਲਵ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵੀਰੋ ਹਯਾਨ੍ਸਂਚੋਦ੍ਯ ਸਂਗਰੇ। ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ੍ਤੁ ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਜਵੇਨਾਭ੍ਯਪਤਤ੍ਤਦਾ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਵੀਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਰੱਸੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।
ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਯਮਕਾਨੀਤਰਾਣਿ ਚ। ਸਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਨਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੋਲ ਘੁੰਮਣ, ਅਜੀਬ ਮੋੜ, ਖੱਬੇ ਤੇ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਵਧਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਂ ਦਿਖਾਈਆਂ।
ਪ੍ਰਤੋਦੇਨਾਹਤਾ ਰਾਜਨ੍ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮੁਦ੍ਯਤਾਃ। ਉਤ੍ਪਤਨ੍ਤ ਇਵਾਕਾਸ਼ਂ ਵਿਬਭੁਸ੍ਤੇ ਹਯੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਚਾਬੁਕ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਰੱਸੇ ਨਾਲ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ ਐਸੇ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਤੇ ਹਸ੍ਤਲਾਘਵੋਪੇਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨृਪ ਦਾਰੁਕਿਮ੍। ਉਹ੍ਯਮਾਨਾ ਇਵ ਤਦਾ ਨਾਸ੍ਪृਸ਼ਂਸ਼੍ਚਰਣੈਰ੍ਮਹੀਮ੍
ਦਾਰੁਕ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਜਿਵੇਂ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਸੋਪਸਵ੍ਯਾਂ ਚਮੂਂ ਤਸ੍ਯ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਚਕਾਰ ਨਾਤਿਯਤ੍ਨੇਨ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਬੜੀ ਸਫਾਈ ਨਾਲ ਰਥ ਘੁਮਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਇਹ ਕੰਮ ਉਸ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਔਖੇ ਦੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਲੱਗਿਆ।