ਹਾਹਾਕृਤਮਭੂਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੇ ਨਿਪਤਿਤੇ ਤਦਾ ਸੌਭਪਤੌ ਨृਪੇ
ਸਲਵਾ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜਦੋਂ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਚ ਚੇਤਨਾਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸੰਭਾਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਉੱਤੇ ਅਚਾਨਕ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਜਤ੍ਰੁਦੇਸ਼ੇ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ।
ਤਂ ਸ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸਾਲ੍ਵੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣਿਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਨਨਾਦ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਵੈ ਨਾਦੇਨਾਪੂਰਯਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵਿੱਧ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਲਵਾ ਨੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਮੋਹਂ ਸਮਾਪਨ੍ਨੇ ਤਨਯੇ ਮਮ ਭਾਰਤ। ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਾਨ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੰਦਬੁਧੀ ਸਲਵਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਸ ਤੈਰਭਿਹਤੋ ਬਾਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤੇਨ ਮੋਹਿਤਃ। ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਕੌਰਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਭੂਦ੍ਰਣਾਜਿਰੇ
ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਹੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਾਲ੍ਵਬਾਣਾਰ੍ਦਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇ ਬਲਿਨਾਂਵਰੇ। ਵृष੍ਣਯੋ ਭਗ੍ਨਸਂਕਲ੍ਪਾ ਵਿਵ੍ਯਥੁਃ ਪृਤਨਾਮੁਖੇ
ਜਦੋਂ ਸਲਵਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਵਿੱਧਿਆ ਗਿਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਤੇ ਕੰਬ ਗਏ।
ਹਾਹਾਕृਤਮਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਬਲਂ ਤਤਃ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇ ਮੋਹਿਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸਾਲ੍ਵਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਲਵਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਮੋਹਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਰਥਿਰ੍ਜਵਨੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਰਣਾਦਪਾਹਰਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਦਾਰੁਕਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਭਟਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਰੂਕਾ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਸਾਰਥੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਨਾਤਿਦੂਰਾਪਯਾਤੇ ਤੁ ਰਥੇ ਰਥਵਰਪ੍ਰਣੁਤ੍। ਧਨੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਨ੍ਤਾਰਂ ਲਬ੍ਧਸਜ੍ਞੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਜਦ ਰਥ ਵਧੇਰੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਸਾਰਥੀ ਵਲੋਂ ਸ਼ਲਾਘਾ ਮਿਲੀ, ਹੋਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉਹ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸੌਤੇ ਕਿਂ ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸਿ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ। ਨੈष ਵृष੍ਣਿਪ੍ਰਵੀਰਾਣਾਮਾਹਵੇ ਧਰ੍ਮ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਸਾਰਥੀ, ਤੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਮੁੜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਠੀਕ ਚਲਣ ਨਹੀਂ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸੌਤੇ ਨ ਤੇ ਮੋਹਃ ਸਾਲ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਹਵੇ। ਵਿषਾਦੋ ਵਾ ਰਣਁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਸਾਰਥੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਸਲਵਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ? ਜਾਂ ਜੰਗ ਦੇਖ ਕੇ ਤੂੰ ਹਤਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਜਾਨਾਰ੍ਦਨੇ ਨ ਮੇ ਮੋਹੋ ਨਾਪਿ ਮਾਂ ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਅਤਿਭਾਰਂ ਤੁ ਤੇ ਮਨ੍ਯੇ ਸਾਲ੍ਵਂ ਕੇਸ਼ਵਨਨ੍ਦਨ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਡਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਇਆ; ਪਰ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਸਲਵਾ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਸੋਭਿਯਾਤਿ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵੀਰ ਬਲਵਾਨੇष ਪਾਪਕृਤ੍। ਮੋਹਿਤਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸਾਰਥਿਨਾ ਰਥੀ
ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਲਵਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁष੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਪ੍ਯਹਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯੋ ਰਣੇ ਨਿਤ੍ਯਮਿਤਿ ਕृਤ੍ਵਾऽਪਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੂਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਕਸ਼੍ਚਾਸਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਬਹਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਾਨਵਾਃ। ਨ ਸਮਂ ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਾਹਂ ਰਣਏ ਮਤ੍ਵਾऽਪਯਾਮਿ ਵਾ
ਤੂੰ ਇਕਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਬਹੁਤ ਹਨ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਣਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੂਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਸੂਤੇ ਤੁ ਤਦਾ ਮਕਰਕੇਤੁਮਾਨ੍। ਉਵਾਚ ਸੂਤਂ ਕੌਰਵ੍ਯ ਸਂਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਰਥਂ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਥੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਮੱਛਲੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਰਥ ਮੁੜ ਰੁਕਵਾ ਲਿਆ ਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ।
ਦਾਰੁਕਾਤ੍ਮਜ ਮੈਵਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍षੀਃ ਕਥਂਚਨ। ਨ੍ਯਪਯਾਨਂ ਰਣਾਤ੍ਸੌਤੇ ਜੀਵਤੋ ਮਮ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਹੇ ਦਾਰੁਕ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜਿਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟੀਂ, ਹੇ ਰਥੀ।
ਨ ਸ ਵृष੍ਣਿਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਯੋ ਵੈ ਤ੍ਯਜਤਿ ਸਂਗਰਮ੍। ਯੋ ਵਾ ਨਿਪਤਿਤਂ ਹਨ੍ਤਿ ਤਵਾਸ੍ਮੀਤਿ ਚ ਵਾਦਿਨਮ੍
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਜੰਗ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ' ਆਖਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਚ ਯੋ ਹਨ੍ਤਿ ਬਾਲਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਵਿਰਥਂ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਂ ਚ ਭਗ੍ਨਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਯੁਧਂ ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਔਰਤ, ਬੱਚੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਟੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—
ਤ੍ਵਂ ਚ ਸੂਤਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਵਿਦਿਤਃ ਸੂਤਕਰ੍ਮਣਿ। ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਸਿ ਵृष੍ਣੀਨਾਮਾਹਵੇष੍ਵਪਿ ਦਾਰੁਕੇ
ਤੂੰ ਰਥੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਰਥੀ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਦਾਰੁਕ।
ਸ ਜਾਨਂਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਪृਤਨਾਮੁਖੇ। ਅਪਯਾਨਂ ਪੁਨ ਸੌਤੇ ਮੈਵਂ ਕਾਰ੍षੀਃ ਕਥਂਚਨ
ਜਦ ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਚਲਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟੀਂ, ਹੇ ਰਥੀ।
ਅਪਯਾਤਂ ਹਤਂ ਪृष੍ਠੇ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਰਣਪਲਾਯਿਤਮ੍। ਗਦਾਗ੍ਰਜੋ ਦੁਰਾਧਰ੍षਃ ਕਿਂ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਾਧਵਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਤੇ ਵਾਰ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖੇਗਾ, ਹੇ ਮਾਧਵ?
ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯਾਗ੍ਰਜੋ ਵਾऽਪਿ ਨੀਲਵਾਸਾ ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ। ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਲਦੇਵਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਨੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਬਲਦੇਵ, ਜਦ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖੇਗਾ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ?
ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿਸ਼ਿਨੇਰ੍ਨਪ੍ਤਾ ਰਣਸਿਂਹੋ ਮਹਾਰਥਃ। ਅਪਯਾਤਂ ਰਣਾਤ੍ਸੂਤ ਸਾਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਸਮਿਤਿਂਜਯਃ
ਜੰਗ ਦਾ ਸਿੰਘ, ਸ਼ਿਨੀ ਦਾ ਪੋਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸਾਂਬ, ਜੇ ਮੈਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖੇਗਾ, ਹੇ ਰਥੀ?
ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਸ੍ਤਥੈਵ ਗਦਸਾਰਣੌ। ਅਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕਿਂ ਮਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਸਾਰਥੇ
ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਦਾ, ਸਾਰਣ, ਅਤੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਅਕਰੂਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਣਗੇ, ਹੇ ਰਥੀ?
ਸ਼ੂਰਂ ਸਂਭਾਵਿਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰੁषਮਾਨਿਨਮ੍। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਵृष੍ਣਿਵੀਰਾਣਾਂ ਕਿਂ ਮਾਂਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਂਗਤਾਃ
ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਆਦਰਯੋਗ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਣੀ ਮਰਦ ਹਨ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਦ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਆਖਣਗੀਆਂ?
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਯਮੁਪਾਯਾਤਿ ਭੀਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਹਵਮ੍। ਧਿਗੇਨਮਿਤਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਤੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਧ੍ਵਿਤਿ
ਉਹ ਆਖਣਗੇ, 'ਇਹ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਡਰ ਕੇ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਛੱਡ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇਸ ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ!' ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਆਖਣਗੇ।
ਧਿਗ੍ਵਾਚਾ ਪਰਿਹਾਸੋਪਿ ਮਮ ਵਾ ਮਦ੍ਵਿਧਸ੍ਯ ਵਾ। ਮृਤ੍ਯੁਨਾऽਭ੍ਯਧਿਕਃ ਸੌਤੇ ਸ ਤ੍ਵਂ ਮਾਵ੍ਯਪਯਾਃ ਪੁਨਃ
ਲਾਂਤ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਮਜ਼ਾਕ, ਚਾਹੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਲਈ, ਹੇ ਰਥੀ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦੁਖਦਾਈ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮੁੜ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟੀਂ।
ਭਾਰਂ ਹਿ ਮਯਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਯਾਤੋ ਮਧੁਨਿਹਾ ਹਰਿਃ। ਯਜ੍ਞਂ ਬਾਰਤਸਿਂਹਸ੍ਯ ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯੋऽਦ੍ਯਮਰ੍षਿਤੁਮ੍
ਮਧੁ ਦਾ ਵਧਿਆ ਹਰੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਰੱਖ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਘ ਦਾ ਯਜਨ ਅੱਜ ਸਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।