ਸਰੋषਮਹਮਤ੍ਤੋ ਵੈ ਕਾਮਗਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਸਾਲ੍ਵਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਕਾਮਗਾ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਸਾਲਵਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਾਲ੍ਵਵृष੍ਣਿਪ੍ਰਵੀਰਯੋਃ। ਸਮੇਤਾ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਲੋਕਾ ਬਲਿਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਸਾਲਵਾ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਲੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਯਾਮਯੋ ਵੀਰ ਰਥੋ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਃ। ਸਪਤਾਕਃ ਸਧ੍ਵਜਸ਼੍ਚ ਸਾਨੁਕਰ੍षਃ ਸ ਤੂਣਵਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਰਥ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਝੰਡੇ, ਪਤਾਕਾ, ਜੋੜ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਟਾਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਸੀ, ਬਹਾਦਰ।
ਸ ਤਂ ਰਥਵਰਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕਿਲ ਪ੍ਰਭੋ। ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਕੌਖ੍ਯ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸਾਲਵਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਉੱਤੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਵ੍ਯਸृਜਤ੍ਤਰਸਾ ਰਣੇ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਭੁਜਵੇਗੇਨ ਸਾਲ੍ਵਂ ਸਂਮੋਹਯਨ੍ਨਿਵ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ; ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਲਵਾ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੈਰਭਿਹਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਨਾਮਰ੍ਯਤ ਸੌਭਰਾਟ੍। ਸ਼ਰਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਤਨਯੇ ਮਮ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਬਾਣੌਧਂ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਤੇ ਮਮ
ਜਦ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਉਸ ਵੱਲ ਆਈ, ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ।
ਸ ਸਾਲ੍ਵਬਾਣੈ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਦ੍ਧੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣਿਨਨ੍ਦਨਃ। ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਨਮਾਹਵੇ
ਸਾਲਵਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਜੋ ਵੈਰੀ ਦੇ ਮਰਮ 'ਤੇ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਮ ਵਿਭਿਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ ਬਾਣੋ ਮਤ੍ਸੁਤੇਰਿਤਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਹृਦਯਂ ਪਤ੍ਰੀ ਸ ਪਪਾਤ ਭृਸ਼ਹਤਃ
ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜੋ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਉਹ ਸਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਾਰ੍ਹੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ; ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਵੀਰੇ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜੇ ਵਿਚੇਤਸਿ। ਸਂਪ੍ਰਦ੍ਰਬਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦਾਰਯਨ੍ਤੋ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਸਲਵਾ ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਹਾਹਾਕृਤਮਭੂਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੇ ਨਿਪਤਿਤੇ ਤਦਾ ਸੌਭਪਤੌ ਨृਪੇ
ਸਲਵਾ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜਦੋਂ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਚ ਚੇਤਨਾਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸੰਭਾਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਉੱਤੇ ਅਚਾਨਕ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਜਤ੍ਰੁਦੇਸ਼ੇ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ।
ਤਂ ਸ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸਾਲ੍ਵੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣਿਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਨਨਾਦ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਵੈ ਨਾਦੇਨਾਪੂਰਯਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵਿੱਧ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਲਵਾ ਨੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਮੋਹਂ ਸਮਾਪਨ੍ਨੇ ਤਨਯੇ ਮਮ ਭਾਰਤ। ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਾਨ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੰਦਬੁਧੀ ਸਲਵਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਸ ਤੈਰਭਿਹਤੋ ਬਾਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤੇਨ ਮੋਹਿਤਃ। ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਕੌਰਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਭੂਦ੍ਰਣਾਜਿਰੇ
ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਹੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਾਲ੍ਵਬਾਣਾਰ੍ਦਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇ ਬਲਿਨਾਂਵਰੇ। ਵृष੍ਣਯੋ ਭਗ੍ਨਸਂਕਲ੍ਪਾ ਵਿਵ੍ਯਥੁਃ ਪृਤਨਾਮੁਖੇ
ਜਦੋਂ ਸਲਵਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਵਿੱਧਿਆ ਗਿਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਤੇ ਕੰਬ ਗਏ।
ਹਾਹਾਕृਤਮਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਬਲਂ ਤਤਃ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇ ਮੋਹਿਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸਾਲ੍ਵਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਲਵਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਮੋਹਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਰਥਿਰ੍ਜਵਨੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਰਣਾਦਪਾਹਰਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਦਾਰੁਕਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਭਟਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਰੂਕਾ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਸਾਰਥੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਨਾਤਿਦੂਰਾਪਯਾਤੇ ਤੁ ਰਥੇ ਰਥਵਰਪ੍ਰਣੁਤ੍। ਧਨੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਨ੍ਤਾਰਂ ਲਬ੍ਧਸਜ੍ਞੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਜਦ ਰਥ ਵਧੇਰੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਸਾਰਥੀ ਵਲੋਂ ਸ਼ਲਾਘਾ ਮਿਲੀ, ਹੋਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉਹ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸੌਤੇ ਕਿਂ ਤੇ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਸਿ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ। ਨੈष ਵृष੍ਣਿਪ੍ਰਵੀਰਾਣਾਮਾਹਵੇ ਧਰ੍ਮ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਸਾਰਥੀ, ਤੇਰਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਮੁੜ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਠੀਕ ਚਲਣ ਨਹੀਂ।
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਸੌਤੇ ਨ ਤੇ ਮੋਹਃ ਸਾਲ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਹਵੇ। ਵਿषਾਦੋ ਵਾ ਰਣਁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਸਾਰਥੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਸਲਵਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ? ਜਾਂ ਜੰਗ ਦੇਖ ਕੇ ਤੂੰ ਹਤਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਜਾਨਾਰ੍ਦਨੇ ਨ ਮੇ ਮੋਹੋ ਨਾਪਿ ਮਾਂ ਭਯਮਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਅਤਿਭਾਰਂ ਤੁ ਤੇ ਮਨ੍ਯੇ ਸਾਲ੍ਵਂ ਕੇਸ਼ਵਨਨ੍ਦਨ
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਭਟਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਡਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਇਆ; ਪਰ, ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਮੈਂ ਸਲਵਾ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਸੋਭਿਯਾਤਿ ਸ਼ਨੈਰ੍ਵੀਰ ਬਲਵਾਨੇष ਪਾਪਕृਤ੍। ਮੋਹਿਤਸ਼੍ਚ ਰਣੇ ਸ਼ੂਰੋ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸਾਰਥਿਨਾ ਰਥੀ
ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਲਵਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੀਰ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁष੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਪ੍ਯਹਮ੍। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਵ੍ਯੋ ਰਣੇ ਨਿਤ੍ਯਮਿਤਿ ਕृਤ੍ਵਾऽਪਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ ਮੈਨੂੰ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੂਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਕਸ਼੍ਚਾਸਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਬਹਵਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਾਨਵਾਃ। ਨ ਸਮਂ ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਾਹਂ ਰਣਏ ਮਤ੍ਵਾऽਪਯਾਮਿ ਵਾ
ਤੂੰ ਇਕਲਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਬਹੁਤ ਹਨ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਣਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੂਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਸੂਤੇ ਤੁ ਤਦਾ ਮਕਰਕੇਤੁਮਾਨ੍। ਉਵਾਚ ਸੂਤਂ ਕੌਰਵ੍ਯ ਸਂਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਰਥਂ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਥੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਮੱਛਲੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਰਥ ਮੁੜ ਰੁਕਵਾ ਲਿਆ ਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ।
ਦਾਰੁਕਾਤ੍ਮਜ ਮੈਵਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍षੀਃ ਕਥਂਚਨ। ਨ੍ਯਪਯਾਨਂ ਰਣਾਤ੍ਸੌਤੇ ਜੀਵਤੋ ਮਮ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਹੇ ਦਾਰੁਕ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਜਿਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟੀਂ, ਹੇ ਰਥੀ।
ਨ ਸ ਵृष੍ਣਿਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਯੋ ਵੈ ਤ੍ਯਜਤਿ ਸਂਗਰਮ੍। ਯੋ ਵਾ ਨਿਪਤਿਤਂ ਹਨ੍ਤਿ ਤਵਾਸ੍ਮੀਤਿ ਚ ਵਾਦਿਨਮ੍
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਜੰਗ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ' ਆਖਣ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਚ ਯੋ ਹਨ੍ਤਿ ਬਾਲਂ ਵृਦ੍ਧਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਵਿਰਥਂ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ਂ ਚ ਭਗ੍ਨਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਯੁਧਂ ਤਥਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਔਰਤ, ਬੱਚੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਟੁੱਟੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ—