ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਸਂਹृष੍ਟੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨ। ਧਿष੍ਟਿਤਂ ਤਦ੍ਬਲਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਯੁਯੁਧੇ ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਫੌਜ ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਲੜੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯੋ ਯਾਦਵਾਨ੍ਯਾਦਵਰ੍षਭ। ਦਂਸ਼ਿਤੈਰ੍ਹਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਕਰਂ ਕੇਤੁਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਲਙ੍ਕृਤਮ੍। ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਰਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਤੈਰ੍ਹਯੈਰਨ੍ਵਯਾਤ੍ਪਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਕਰ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਾਦਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਨੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਹਾਬਲੈਃ। ਤੂਣਖਙ੍ਗਧਰਃ ਸ਼ੂਰੋ ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਤੀਰ-ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਗੋਧਾ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਅੰਗੂਠੀ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਸੀ।
ਸਵਿਦ੍ਯੁਚ੍ਛੁਰਿਤਂ ਚਾਪਂ ਵਿਹਰਨ੍ਵੈ ਤਲਾਤ੍ਤਲਮ੍। ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਦੈਤੇਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੌਭਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੌਭਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤਸ਼੍ਚਾਪਂ ਸਂਦਧਾਨਸ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍। ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਘ੍ਨਿਤਃ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍ਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਮੁਖਸ੍ਯ ਵਰ੍ਣੋ ਨ ਵਿਕਲ੍ਪਤੇऽਸ੍ਯ ਚੇਲੁਸ਼੍ਚ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਯ। ਸਿਂਹੋਨ੍ਨਤਂ ਚਾਪ੍ਯਭਿਗਰ੍ਜਤੋऽਸ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਲੋਕੋऽਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯਮਗ੍ਰ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ, ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕੰਪੇ; ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗرجਿਆ, ਦੁਨੀਆ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣੀ।
ਜਲੇਚਰਃ ਕਾਞ੍ਚਨਯष੍ਟਿਸਂਸ੍ਥੋ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਬਲਪ੍ਰਮਾਥੀ। ਵਿਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਰਾਜਤਿ ਵਾਹਮੁਖ੍ਯੇ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਸੇਨਾਪ੍ਰਮੁਖੇ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰ੍ਯਃ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੱਕੜ 'ਤੇ ਲੱਗਾ, ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਹਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚਮਕਿਆ, ਸਾਲਵਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਿਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਸਾਲ੍ਵਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵਿਧਿਤ੍ਸੁਃ ਕਲਹਂ ਨृਪ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਲਵਾ ਵੱਲ ਲੜਾਈ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਕੇ ਦੌੜਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਅਭਿਯਾਨਂ ਤੁ ਵੀਰੇਣ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਮਹਾਰਣੇ। ਨਾਮਰ੍षਯਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਵਃ ਸਾਲ੍ਵਃ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹ
ਪਰ ਸਾਲਵਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਬਹਾਦਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਆਉਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸਰੋषਮਹਮਤ੍ਤੋ ਵੈ ਕਾਮਗਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਸਾਲ੍ਵਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਕਾਮਗਾ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਸਾਲਵਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਾਲ੍ਵਵृष੍ਣਿਪ੍ਰਵੀਰਯੋਃ। ਸਮੇਤਾ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਲੋਕਾ ਬਲਿਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਸਾਲਵਾ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਲੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਯਾਮਯੋ ਵੀਰ ਰਥੋ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਃ। ਸਪਤਾਕਃ ਸਧ੍ਵਜਸ਼੍ਚ ਸਾਨੁਕਰ੍षਃ ਸ ਤੂਣਵਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਰਥ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਝੰਡੇ, ਪਤਾਕਾ, ਜੋੜ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਟਾਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਸੀ, ਬਹਾਦਰ।
ਸ ਤਂ ਰਥਵਰਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕਿਲ ਪ੍ਰਭੋ। ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਕੌਖ੍ਯ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸਾਲਵਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਉੱਤੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਵ੍ਯਸृਜਤ੍ਤਰਸਾ ਰਣੇ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਭੁਜਵੇਗੇਨ ਸਾਲ੍ਵਂ ਸਂਮੋਹਯਨ੍ਨਿਵ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ; ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਲਵਾ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੈਰਭਿਹਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਨਾਮਰ੍ਯਤ ਸੌਭਰਾਟ੍। ਸ਼ਰਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਤਨਯੇ ਮਮ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਬਾਣੌਧਂ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਤੇ ਮਮ
ਜਦ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਉਸ ਵੱਲ ਆਈ, ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ।
ਸ ਸਾਲ੍ਵਬਾਣੈ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਦ੍ਧੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣਿਨਨ੍ਦਨਃ। ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਨਮਾਹਵੇ
ਸਾਲਵਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਜੋ ਵੈਰੀ ਦੇ ਮਰਮ 'ਤੇ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਮ ਵਿਭਿਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ ਬਾਣੋ ਮਤ੍ਸੁਤੇਰਿਤਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਹृਦਯਂ ਪਤ੍ਰੀ ਸ ਪਪਾਤ ਭृਸ਼ਹਤਃ
ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜੋ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਉਹ ਸਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਾਰ੍ਹੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ; ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਵੀਰੇ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜੇ ਵਿਚੇਤਸਿ। ਸਂਪ੍ਰਦ੍ਰਬਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦਾਰਯਨ੍ਤੋ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਸਲਵਾ ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਹਾਹਾਕृਤਮਭੂਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਨष੍ਟਸਂਜ੍ਞੇ ਨਿਪਤਿਤੇ ਤਦਾ ਸੌਭਪਤੌ ਨृਪੇ
ਸਲਵਾ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜਦੋਂ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਚ ਚੇਤਨਾਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸੰਭਾਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਉੱਤੇ ਅਚਾਨਕ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਤੇਨ ਬਾਣੇਨ ਮਹਤਾ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸਮਰੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਜਤ੍ਰੁਦੇਸ਼ੇ ਭृਸ਼ਂ ਵਿਦ੍ਧੋ ਵ੍ਯਥਿਤੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਤਦਾ
ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ।
ਤਂ ਸ ਵਿਦ੍ਧ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸਾਲ੍ਵੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣਿਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਨਨਾਦ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਵੈ ਨਾਦੇਨਾਪੂਰਯਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵਿੱਧ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਲਵਾ ਨੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਮੋਹਂ ਸਮਾਪਨ੍ਨੇ ਤਨਯੇ ਮਮ ਭਾਰਤ। ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਪੁਨਰਨ੍ਯਾਨ੍ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਭਟਕਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮੰਦਬੁਧੀ ਸਲਵਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚਲਾਏ।
ਸ ਤੈਰਭਿਹਤੋ ਬਾਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤੇਨ ਮੋਹਿਤਃ। ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਃ ਕੌਰਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋऽਭੂਦ੍ਰਣਾਜਿਰੇ
ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਹੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਾਲ੍ਵਬਾਣਾਰ੍ਦਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇ ਬਲਿਨਾਂਵਰੇ। ਵृष੍ਣਯੋ ਭਗ੍ਨਸਂਕਲ੍ਪਾ ਵਿਵ੍ਯਥੁਃ ਪृਤਨਾਮੁਖੇ
ਜਦੋਂ ਸਲਵਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਵਿੱਧਿਆ ਗਿਆ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੋਹਰੇ ਤੇ ਕੰਬ ਗਏ।
ਹਾਹਾਕृਤਮਭੂਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਬਲਂ ਤਤਃ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇ ਮੋਹਿਤੇ ਰਾਜਨ੍ਸਾਲ੍ਵਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਾਹਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਦ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਲਵਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਮੋਹਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਰਥਿਰ੍ਜਵਨੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਰਣਾਦਪਾਹਰਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਦਾਰੁਕਿਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਭਟਕਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਾਰੂਕਾ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਸਾਰਥੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਨਾਤਿਦੂਰਾਪਯਾਤੇ ਤੁ ਰਥੇ ਰਥਵਰਪ੍ਰਣੁਤ੍। ਧਨੁਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਨ੍ਤਾਰਂ ਲਬ੍ਧਸਜ੍ਞੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਜਦ ਰਥ ਵਧੇਰੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਸਾਰਥੀ ਵਲੋਂ ਸ਼ਲਾਘਾ ਮਿਲੀ, ਹੋਸ਼ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉਹ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।