ਤਤਃ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਵਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਯੋਃ। ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥਾऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਤੇ ਵਿਵਿੰਧਿਆ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਿਚ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯਾਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਵਿਨਦਨ੍ਤੌ ਮਹਾਰਾਜ ਸਿਂਹਾਵਿਵ ਮਹਾਬਲੌ
ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ੇਰ।
ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਸ੍ਤਤੋ ਬਾਣਮਗ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕੋਪਮਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਅਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਦਧੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਸਤਰ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਵਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਯ ਸਕ੍ਰੋਧਃ ਸਮਾਹੂਯ ਮਹਾਰਥਃ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੇ ਸੁਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸ ਗਤਾਸੁਰਥਾਪਤਤ੍
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਂਰਥੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਿਵਿੰਧਿਆ ਵੱਲ ਉਹ ਤੀਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਨਿਹृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਚਮੂਮ੍। ਕਾਮਗੇਨ ਸ ਸੌਭੇਨ ਸਾਲ੍ਵਃ ਪੁਨਰੁਪਾਗਮਤ੍
ਵਿਵਿੰਧਿਆ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਘਬਰਾਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਲਵ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੌਭਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸਿ ਤਦ੍ਬਲਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਲ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੌਭਸ੍ਥਂ ਪृਥਿਵੀਗਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸਾਲਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਭਾ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਪੈ ਗਈ।
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਅਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਤਦ੍ਬਲਮ੍। ਆਨਰ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਅਨਰਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਲਾ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਮਾਂ ਯੁਧਿ। ਨਿਵਾਰਯਨ੍ਤਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਬਲਾਤ੍ਸੌਭਂ ਸਰਾਜਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਠੀਕ ਠੀਕ ਖੜੇ ਰਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਮੇਰੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂਗਾ।
ਅਯਂ ਸੌਭਪਤੇਃ ਸੇਨਾਮਾਯਸੈਰ੍ਭੁਜਗੈਰਿਵ। ਧਨੁਰ੍ਭੁਜਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਨਾਸ਼ਯਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯਾਦਵਾਃ
ਅੱਜ, ਹੇ ਯਾਦਵੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।
ਆਸ਼੍ਵਸਧ੍ਵਂ ਨ ਭੀਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸੌਭਰਾਡਦ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ। ਮਯਾऽਭਿਪਨ੍ਨੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਸੌਭੋ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ
ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ, ਡਰੋ ਨਾ; ਅੱਜ ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸੌਭਾ ਸਮੇਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਸਂਹृष੍ਟੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨ। ਧਿष੍ਟਿਤਂ ਤਦ੍ਬਲਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਯੁਯੁਧੇ ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਫੌਜ ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਲੜੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯੋ ਯਾਦਵਾਨ੍ਯਾਦਵਰ੍षਭ। ਦਂਸ਼ਿਤੈਰ੍ਹਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਕਰਂ ਕੇਤੁਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਲਙ੍ਕृਤਮ੍। ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਰਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਤੈਰ੍ਹਯੈਰਨ੍ਵਯਾਤ੍ਪਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਕਰ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਾਦਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਨੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਹਾਬਲੈਃ। ਤੂਣਖਙ੍ਗਧਰਃ ਸ਼ੂਰੋ ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਤੀਰ-ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਗੋਧਾ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਅੰਗੂਠੀ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਸੀ।
ਸਵਿਦ੍ਯੁਚ੍ਛੁਰਿਤਂ ਚਾਪਂ ਵਿਹਰਨ੍ਵੈ ਤਲਾਤ੍ਤਲਮ੍। ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਦੈਤੇਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੌਭਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੌਭਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤਸ਼੍ਚਾਪਂ ਸਂਦਧਾਨਸ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍। ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਘ੍ਨਿਤਃ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍ਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਮੁਖਸ੍ਯ ਵਰ੍ਣੋ ਨ ਵਿਕਲ੍ਪਤੇऽਸ੍ਯ ਚੇਲੁਸ਼੍ਚ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਯ। ਸਿਂਹੋਨ੍ਨਤਂ ਚਾਪ੍ਯਭਿਗਰ੍ਜਤੋऽਸ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਲੋਕੋऽਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯਮਗ੍ਰ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ, ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕੰਪੇ; ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗرجਿਆ, ਦੁਨੀਆ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣੀ।
ਜਲੇਚਰਃ ਕਾਞ੍ਚਨਯष੍ਟਿਸਂਸ੍ਥੋ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਬਲਪ੍ਰਮਾਥੀ। ਵਿਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਰਾਜਤਿ ਵਾਹਮੁਖ੍ਯੇ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਸੇਨਾਪ੍ਰਮੁਖੇ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰ੍ਯਃ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੱਕੜ 'ਤੇ ਲੱਗਾ, ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਹਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚਮਕਿਆ, ਸਾਲਵਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਿਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਸਾਲ੍ਵਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵਿਧਿਤ੍ਸੁਃ ਕਲਹਂ ਨृਪ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਲਵਾ ਵੱਲ ਲੜਾਈ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਕੇ ਦੌੜਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਅਭਿਯਾਨਂ ਤੁ ਵੀਰੇਣ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਮਹਾਰਣੇ। ਨਾਮਰ੍षਯਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਵਃ ਸਾਲ੍ਵਃ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹ
ਪਰ ਸਾਲਵਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਬਹਾਦਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਆਉਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸਰੋषਮਹਮਤ੍ਤੋ ਵੈ ਕਾਮਗਾਦਵਰੁਹ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਸਾਲ੍ਵਃ ਪਰਪੁਰਂਜਯਃ
ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਕਾਮਗਾ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਸਾਲਵਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਯੋਃ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਾਲ੍ਵਵृष੍ਣਿਪ੍ਰਵੀਰਯੋਃ। ਸਮੇਤਾ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਲੋਕਾ ਬਲਿਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਸਾਲਵਾ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਲੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਲੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਯਾਮਯੋ ਵੀਰ ਰਥੋ ਹੇਮਪਰਿष੍ਕृਤਃ। ਸਪਤਾਕਃ ਸਧ੍ਵਜਸ਼੍ਚ ਸਾਨੁਕਰ੍षਃ ਸ ਤੂਣਵਾਨ੍
ਉਸ ਦਾ ਰਥ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਝੰਡੇ, ਪਤਾਕਾ, ਜੋੜ ਤੇ ਤੀਰ-ਕਟਾਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਸੀ, ਬਹਾਦਰ।
ਸ ਤਂ ਰਥਵਰਂ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਕਿਲ ਪ੍ਰਭੋ। ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਾਨ੍ਕੌਖ੍ਯ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸਾਲਵਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਉੱਤੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋ ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਵ੍ਯਸृਜਤ੍ਤਰਸਾ ਰਣੇ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਭੁਜਵੇਗੇਨ ਸਾਲ੍ਵਂ ਸਂਮੋਹਯਨ੍ਨਿਵ
ਫਿਰ, ਜੰਗ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ; ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਲਵਾ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤੈਰਭਿਹਤਃ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਨਾਮਰ੍ਯਤ ਸੌਭਰਾਟ੍। ਸ਼ਰਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਗ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਤਨਯੇ ਮਮ
ਉਸ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਬਾਣੌਧਂ ਸ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮਹਾਬਲਃ। ਤਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾਞ੍ਸ਼ਰਾਨ੍ਦੀਪ੍ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਤੇ ਮਮ
ਜਦ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਉਸ ਵੱਲ ਆਈ, ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ ਉੱਤੇ ਛੱਡੇ।
ਸ ਸਾਲ੍ਵਬਾਣੈ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਦ੍ਧੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣਿਨਨ੍ਦਨਃ। ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਨਮਾਹਵੇ
ਸਾਲਵਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ ਜੋ ਵੈਰੀ ਦੇ ਮਰਮ 'ਤੇ ਲੱਗਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਮ ਵਿਭਿਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਸ ਬਾਣੋ ਮਤ੍ਸੁਤੇਰਿਤਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਹृਦਯਂ ਪਤ੍ਰੀ ਸ ਪਪਾਤ ਭृਸ਼ਹਤਃ
ਮਤਸਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਜੋ ਤੀਰ ਚਲਾਇਆ, ਉਹ ਸਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਾਰ੍ਹੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ; ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਵੀਰੇ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜੇ ਵਿਚੇਤਸਿ। ਸਂਪ੍ਰਦ੍ਰਬਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦਾਰਯਨ੍ਤੋ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਸਲਵਾ ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।