ਤਦ੍ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਤੁਮੁਲਂ ਵਿषੇਹੇ ਸ ਚਮੂਪਤਿਃ। ਕ੍ਸ਼ੇਮਧੂਰ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਹਿਮਵਾਨਿਵ ਨਿਸ਼੍ਚਲਃ
ਉਹ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਵਰਖਾ, ਫੌਜਪਤੀ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾਮ੍ਬਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੇਮਧੂਰ੍ਤਿਰਪਿ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਮਾਯਾਵਿਹਿਤਂ ਸ਼ਰਜਾਲਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਕਸ਼ੇਮਧੂਰਤੀ ਨੇ ਆਪ, ਸਾਂਬਾ 'ਤੇ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਵੱਡਾ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਯਾਮਯਂ ਜਾਲਂ ਮਾਯਯੈਵ ਵਿਦਾਰ੍ਯਸਃ। ਸਾਮ੍ਬਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰਥਮਸ੍ਯਾਭ੍ਯਵਰ੍षਤ
ਫਿਰ ਸਾਂਬ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਜਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ ਵਿਦ੍ਧਃ ਸਾਮ੍ਬੇਨ ਕ੍ਸ਼ੇਮਧੂਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚਮੂਪਤਿਃ। ਅਪਾਯਾਜ੍ਜਵਨੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਸਾਮ੍ਬਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਂਬ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਕਸ਼ੇਮਧੂਰਤੀ ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤੇ ਸ਼ਰੇ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯਾਥ ਚਮੂਪਤੌ। ਵੇਗਵਾਨ੍ਨਾਮ ਦੈਤੇਯਃ ਸੁਤਂ ਮੇऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਬਲੀ
ਜਦੋਂ ਸਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਭਜ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੇਗਵਾਨ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਅਭਿਪਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਮ੍ਬੋ ਵृष੍ਣਿਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ। ਵੇਗਂ ਵੇਗਵਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵੀਰੋ ਵਿਧਾਰਯਨ੍
ਪਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ, ਸਾਂਬ, ਵੇਗਵਾਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਟ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਵੇਗਵਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਾਮ੍ਬੋ ਵੇਗਵਤੀਂ ਗਦਾਮ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਰਸਾ ਵੀਰੋ ਵ੍ਯਾਵਿਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਨੇ, ਸੱਚੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਗਵਾਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਤਯਾ ਤ੍ਵਭਿਹਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵੇਗਵਾਨ੍ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੁਵਿ। ਵਾਤਰੁਗ੍ਣਂ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣੋ ਜੀਰ੍ਣਮੂਲੋਵਨਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਸ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਵੇਗਵਾਨ ਜੜ੍ਹਾ ਰੁੱਖ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਖੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਵੀਰੇ ਗਦਾਰੁਗ੍ਣੇ ਮਹਾਸੁਰੇ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਮੇ ਸੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਂਸੂਰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ ਤੇ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਚਾਰੁਦੇष੍ਣੇਨ ਸਂਸਕ੍ਤੋ ਵਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ। ਮਹਾਰਥਃ ਸਮਾਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਾਧਨੁਃ
ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮਹਾਂਰਥੀ ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਵਿੰਧਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਵੱਡੀ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤਃ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਵਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਯੋਃ। ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥਾऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਤੇ ਵਿਵਿੰਧਿਆ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਿਚ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯਾਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਵਿਨਦਨ੍ਤੌ ਮਹਾਰਾਜ ਸਿਂਹਾਵਿਵ ਮਹਾਬਲੌ
ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ੇਰ।
ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਸ੍ਤਤੋ ਬਾਣਮਗ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕੋਪਮਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਅਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਦਧੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਸਤਰ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਵਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਯ ਸਕ੍ਰੋਧਃ ਸਮਾਹੂਯ ਮਹਾਰਥਃ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੇ ਸੁਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸ ਗਤਾਸੁਰਥਾਪਤਤ੍
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਂਰਥੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਿਵਿੰਧਿਆ ਵੱਲ ਉਹ ਤੀਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਨਿਹृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਚਮੂਮ੍। ਕਾਮਗੇਨ ਸ ਸੌਭੇਨ ਸਾਲ੍ਵਃ ਪੁਨਰੁਪਾਗਮਤ੍
ਵਿਵਿੰਧਿਆ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਘਬਰਾਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਲਵ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੌਭਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸਿ ਤਦ੍ਬਲਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਲ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੌਭਸ੍ਥਂ ਪृਥਿਵੀਗਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸਾਲਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਭਾ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਪੈ ਗਈ।
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਅਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਤਦ੍ਬਲਮ੍। ਆਨਰ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਅਨਰਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਲਾ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਮਾਂ ਯੁਧਿ। ਨਿਵਾਰਯਨ੍ਤਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਬਲਾਤ੍ਸੌਭਂ ਸਰਾਜਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਠੀਕ ਠੀਕ ਖੜੇ ਰਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਮੇਰੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂਗਾ।
ਅਯਂ ਸੌਭਪਤੇਃ ਸੇਨਾਮਾਯਸੈਰ੍ਭੁਜਗੈਰਿਵ। ਧਨੁਰ੍ਭੁਜਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਨਾਸ਼ਯਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯਾਦਵਾਃ
ਅੱਜ, ਹੇ ਯਾਦਵੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।
ਆਸ਼੍ਵਸਧ੍ਵਂ ਨ ਭੀਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸੌਭਰਾਡਦ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ। ਮਯਾऽਭਿਪਨ੍ਨੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਸੌਭੋ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ
ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ, ਡਰੋ ਨਾ; ਅੱਜ ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸੌਭਾ ਸਮੇਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਸਂਹृष੍ਟੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨ। ਧਿष੍ਟਿਤਂ ਤਦ੍ਬਲਂ ਦ੍ਵਾਰਿ ਯੁਯੁਧੇ ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਫੌਜ ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਮੁਤਾਬਕ ਲੜੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯੋ ਯਾਦਵਾਨ੍ਯਾਦਵਰ੍षਭ। ਦਂਸ਼ਿਤੈਰ੍ਹਰਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕਾਞ੍ਚਨਮ੍
ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤ੍ਯ ਮਕਰਂ ਕੇਤੁਂ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਮਲਙ੍ਕृਤਮ੍। ਉਤ੍ਪਤਦ੍ਭਿਰਿਵਾਕਾਸ਼ਂ ਤੈਰ੍ਹਯੈਰਨ੍ਵਯਾਤ੍ਪਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਕਰ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਾਦਯਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਨੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਹਾਬਲੈਃ। ਤੂਣਖਙ੍ਗਧਰਃ ਸ਼ੂਰੋ ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ, ਤੀਰ-ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਗੋਧਾ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਅੰਗੂਠੀ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਸੀ।
ਸਵਿਦ੍ਯੁਚ੍ਛੁਰਿਤਂ ਚਾਪਂ ਵਿਹਰਨ੍ਵੈ ਤਲਾਤ੍ਤਲਮ੍। ਮੋਹਯਾਮਾਸ ਦੈਤੇਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੌਭਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੌਭਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤਸ਼੍ਚਾਪਂ ਸਂਦਧਾਨਸ੍ਯ ਚਾਸਕृਤ੍। ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਘ੍ਨਿਤਃ ਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍ਰਣੇ
ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਮੁਖਸ੍ਯ ਵਰ੍ਣੋ ਨ ਵਿਕਲ੍ਪਤੇऽਸ੍ਯ ਚੇਲੁਸ਼੍ਚ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਯ। ਸਿਂਹੋਨ੍ਨਤਂ ਚਾਪ੍ਯਭਿਗਰ੍ਜਤੋऽਸ੍ਯ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਲੋਕੋऽਦ੍ਭੁਤਵੀਰ੍ਯਮਗ੍ਰ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ, ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਕੰਪੇ; ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗرجਿਆ, ਦੁਨੀਆ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁਣੀ।
ਜਲੇਚਰਃ ਕਾਞ੍ਚਨਯष੍ਟਿਸਂਸ੍ਥੋ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਬਲਪ੍ਰਮਾਥੀ। ਵਿਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਰਾਜਤਿ ਵਾਹਮੁਖ੍ਯੇ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਸੇਨਾਪ੍ਰਮੁਖੇ ਧ੍ਵਜਾਗ੍ਰ੍ਯਃ
ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੱਕੜ 'ਤੇ ਲੱਗਾ, ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਹਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚਮਕਿਆ, ਸਾਲਵਾ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਿਨਿष੍ਪਤ੍ਯ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਕਰ੍ਸ਼ਨਃ। ਸਾਲ੍ਵਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵਿਧਿਤ੍ਸੁਃ ਕਲਹਂ ਨृਪ
ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਲਵਾ ਵੱਲ ਲੜਾਈ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰ ਕੇ ਦੌੜਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਅਭਿਯਾਨਂ ਤੁ ਵੀਰੇਣ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਮਹਾਰਣੇ। ਨਾਮਰ੍षਯਤ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਵਃ ਸਾਲ੍ਵਃ ਕੁਰੁਕੁਲੋਦ੍ਵਹ
ਪਰ ਸਾਲਵਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਬਹਾਦਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੀ ਆਉਣ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।