ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਨਿ ਦੇਵਤਾਯਤਨਾਨਿ ਚ। ਵਲ੍ਮੀਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚੈਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਮਭੂਦ੍ਬਲਮ੍
ਸਮਸ਼ਾਨ, ਮੰਦਰ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਟੇਕ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਈ ਗਈ।
ਅਨੀਕਾਨਾਂ ਵਿਭਾਗੇਨ ਪਨ੍ਥਾਨਃ ਸੁਕृਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਥਮਾ ਨਵਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਰੇ ਨृਪ
ਯੂਥਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਰਾਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਆਖਰੀ, ਸਾਲਵ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਮੋਪੇਤਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍। ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਕਲਿਲਂ ਪਦਾਤਿਜਨਸਂਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਫੌਜ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੀ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤੁष੍ਟਪੁष੍ਟਬਲੋਪੇਤਂ ਵੀਰਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਵਿਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਸਨ੍ਨਾਹਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਰਥਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਉਹ ਫੌਜ ਰਾਜੀ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਥ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਂਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ ਕੌਰਵ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਨਰਰ੍षਭ। ਅਭਿਸਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਵੇਗੈਨ ਪਤਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਤ੍
ਕੌਰਵ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਦਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਬਲਂ ਸਾਲ੍ਵਪਤੇਸ੍ਤਦਾ। ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਯੋਧਯਾਮਾਸੁਃ ਕੁਮਾਰਾ ਵृष੍ਣਿਨਨ੍ਦਨਾਃ
ਸਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਅਸਹਨ੍ਤੋऽਭਿਯਾਨਂ ਤਤ੍ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਕੌਰਵ। ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਾਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਰਮਹਾਰਥਃ
ਕੌਰਵ, ਸਾਲਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਸਾਂਬਾ ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥੀ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤੇ ਰਥੈਰ੍ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਧ੍ਵਜਾਃ। ਸਂਸਕ੍ਤਾਃ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਬਹੁਭਿਰ੍ਯੋਧਪੁਙ੍ਗਵੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਸਾਲਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਸਾਮ੍ਬਃ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਸਚਿਵਂ ਰਣੇ। ਯੀਧਯਾਮਾਸ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਧੂਰ੍ਤਿਂ ਚਮੂਪਤਿਮ੍
ਸਾਂਬਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਲਵ ਦੇ ਫੌਜਪਤੀ, ਕਸ਼ੇਮਧੂਰਤੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤੋ ਮਹਤ੍। ਮੁਮੋਚ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਥਾਵਰ੍षਂ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍
ਜਾਂਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਸ਼ੇਮਧੂਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਵਰਖਾ ਵਰਸਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਤੁਮੁਲਂ ਵਿषੇਹੇ ਸ ਚਮੂਪਤਿਃ। ਕ੍ਸ਼ੇਮਧੂਰ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਹਿਮਵਾਨਿਵ ਨਿਸ਼੍ਚਲਃ
ਉਹ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਵਰਖਾ, ਫੌਜਪਤੀ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾਮ੍ਬਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੇਮਧੂਰ੍ਤਿਰਪਿ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਮਾਯਾਵਿਹਿਤਂ ਸ਼ਰਜਾਲਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਕਸ਼ੇਮਧੂਰਤੀ ਨੇ ਆਪ, ਸਾਂਬਾ 'ਤੇ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਵੱਡਾ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਯਾਮਯਂ ਜਾਲਂ ਮਾਯਯੈਵ ਵਿਦਾਰ੍ਯਸਃ। ਸਾਮ੍ਬਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰਥਮਸ੍ਯਾਭ੍ਯਵਰ੍षਤ
ਫਿਰ ਸਾਂਬ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਜਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ ਵਿਦ੍ਧਃ ਸਾਮ੍ਬੇਨ ਕ੍ਸ਼ੇਮਧੂਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚਮੂਪਤਿਃ। ਅਪਾਯਾਜ੍ਜਵਨੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਸਾਮ੍ਬਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਂਬ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਕਸ਼ੇਮਧੂਰਤੀ ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤੇ ਸ਼ਰੇ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯਾਥ ਚਮੂਪਤੌ। ਵੇਗਵਾਨ੍ਨਾਮ ਦੈਤੇਯਃ ਸੁਤਂ ਮੇऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਬਲੀ
ਜਦੋਂ ਸਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਭਜ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੇਗਵਾਨ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਅਭਿਪਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਮ੍ਬੋ ਵृष੍ਣਿਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ। ਵੇਗਂ ਵੇਗਵਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵੀਰੋ ਵਿਧਾਰਯਨ੍
ਪਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ, ਸਾਂਬ, ਵੇਗਵਾਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਟ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਵੇਗਵਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਾਮ੍ਬੋ ਵੇਗਵਤੀਂ ਗਦਾਮ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਰਸਾ ਵੀਰੋ ਵ੍ਯਾਵਿਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਨੇ, ਸੱਚੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਗਵਾਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਤਯਾ ਤ੍ਵਭਿਹਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵੇਗਵਾਨ੍ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੁਵਿ। ਵਾਤਰੁਗ੍ਣਂ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣੋ ਜੀਰ੍ਣਮੂਲੋਵਨਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਸ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਵੇਗਵਾਨ ਜੜ੍ਹਾ ਰੁੱਖ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਖੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਵੀਰੇ ਗਦਾਰੁਗ੍ਣੇ ਮਹਾਸੁਰੇ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਮੇ ਸੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਂਸੂਰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ ਤੇ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਚਾਰੁਦੇष੍ਣੇਨ ਸਂਸਕ੍ਤੋ ਵਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ। ਮਹਾਰਥਃ ਸਮਾਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਾਧਨੁਃ
ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮਹਾਂਰਥੀ ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਵਿੰਧਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਵੱਡੀ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਤਤਃ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਵਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਯੋਃ। ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਂ ਤਥਾऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਤੇ ਵਿਵਿੰਧਿਆ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਿਚ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯਾਭਿਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਵਿਨਦਨ੍ਤੌ ਮਹਾਰਾਜ ਸਿਂਹਾਵਿਵ ਮਹਾਬਲੌ
ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ੇਰ।
ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਸ੍ਤਤੋ ਬਾਣਮਗ੍ਨ੍ਯਰ੍ਕੋਪਮਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਅਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਦਧੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਸਤਰ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਵਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਯ ਸਕ੍ਰੋਧਃ ਸਮਾਹੂਯ ਮਹਾਰਥਃ। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਮੇ ਸੁਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸ ਗਤਾਸੁਰਥਾਪਤਤ੍
ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਂਰਥੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਵਿਵਿੰਧਿਆ ਵੱਲ ਉਹ ਤੀਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਵਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਨਿਹृਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਚ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਚਮੂਮ੍। ਕਾਮਗੇਨ ਸ ਸੌਭੇਨ ਸਾਲ੍ਵਃ ਪੁਨਰੁਪਾਗਮਤ੍
ਵਿਵਿੰਧਿਆ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਘਬਰਾਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਲਵ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੌਭਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸਿ ਤਦ੍ਬਲਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾਲ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੌਭਸ੍ਥਂ ਪृਥਿਵੀਗਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਸਾਲਵ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੌਭਾ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਪੈ ਗਈ।
ਤਤੋ ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਕੌਰਵ੍ਯ ਅਵਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਤਦ੍ਬਲਮ੍। ਆਨਰ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਅਨਰਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਲਾ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਮਾਂ ਯੁਧਿ। ਨਿਵਾਰਯਨ੍ਤਂ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਬਲਾਤ੍ਸੌਭਂ ਸਰਾਜਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਠੀਕ ਠੀਕ ਖੜੇ ਰਹੋ, ਤੇ ਸਭ ਮੇਰੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂਗਾ।
ਅਯਂ ਸੌਭਪਤੇਃ ਸੇਨਾਮਾਯਸੈਰ੍ਭੁਜਗੈਰਿਵ। ਧਨੁਰ੍ਭੁਜਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੈਰ੍ਨਾਸ਼ਯਮ੍ਯਦ੍ਯ ਯਾਦਵਾਃ
ਅੱਜ, ਹੇ ਯਾਦਵੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।
ਆਸ਼੍ਵਸਧ੍ਵਂ ਨ ਭੀਃ ਕਾਰ੍ਯਾ ਸੌਭਰਾਡਦ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਤਿ। ਮਯਾऽਭਿਪਨ੍ਨੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਸੌਭੋ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ
ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ, ਡਰੋ ਨਾ; ਅੱਜ ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸੌਭਾ ਸਮੇਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।