ਉਦਪਾਨਾਃ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਥੈਵਾਪ੍ਯਮ੍ਬਰੀषਕਾਃ। ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਕਾਰਿਤਾ ਵਿषਮਾ ਚ ਭੂਃ। `ਸਂਕ੍ਰਮਾ ਭੇਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਸ਼੍ਚ ਨਵੀਕृਤਾਃ
ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੂਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਟਾਂਕੀਆਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਕੋਸ ਤੱਕ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਸਾਰੇ ਪੁਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਕੰਧਾਂ ਨਵੀਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਵਿषਮਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਚ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਕृਤ੍ਯਾ ਚਾਯੁਧੋਪੇਤਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤਦਾऽਨਘ
ਆਪਣੀ ਬਣਤਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਿਲਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਸੁਗੁਪ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨਂ ਤਥਾ
ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਾਂਗ।
ਨ ਚਾਮੁਦ੍ਰੋऽਭਿਨਿਰ੍ਯਾਤਿ ਨ ਚਾਮੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯਤੇ। ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਪੁਰੇ ਰਾਜਂਸ੍ਤਦਾ ਸੌਭਸਮਾਗਮੇ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸੌਭ ਦੇ ਆਉਣ ਸਮੇਂ, ਕੋਈ ਬਾਹਰਲਾ ਨਾਂ ਤਾਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਅੰਦਰ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ।
ਅਨੁਰਧ੍ਯਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਚਤ੍ਵਰੇषੁ ਚ ਕੌਰਵ। ਬਲਂ ਬਭੂਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਭੂਤਗਜਵਾਜਿਮਤ੍
ਕੌਰਵ, ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਚੌਰਾਹਿਆਂ 'ਤੇ ਫੌਜ ਖੜੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਨ।
ਦਤ੍ਤਵੇਤਨਭਕ੍ਤਂ ਚ ਦਤ੍ਤਾਯੁਧਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍। ਕृਤੋਪਧਾਨਂ ਚ ਤਦਾ ਬਲਮਾਸੀਦ੍ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਉਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਨਖਾਹ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸਾਮਾਨ ਮਿਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਵਿਛੋਣ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਨ ਕृਪ੍ਯਵੇਤਨੀ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਚਾਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵੇਤਨੀ। ਨਾਨੁਗ੍ਰਹਭृਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਚਾਦृष੍ਟਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਨਖਾਹ ਨਾ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਧੀਕ ਤਨਖਾਹ ਮਿਲੀ ਸੀ; ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਪੱਖਪਾਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਯੋਧਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਏਵਂ ਸੁਵਿਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਭੂਰਿਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ। ਆਹੁਕੇਨ ਸੁਗੁਪ੍ਤਾ ਚ ਰਾਜ੍ਞਾ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਦੁਆਰਕਾ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਹੁਕ ਰਾਜਾ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਾਂ ਤੂਪਯਾਤੋ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਲ੍ਵਃ ਸੌਭਪਤਿਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਭੂਤਨਰਨਾਗੇਨ ਬਲੇਨੋਪਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸਾਲਵ, ਸੌਭਾ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਹਾਥੀ ਬਹੁਤ ਸਨ, ਆ ਕੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਲਿਆ।
ਸਮੇ ਨਿਵਿष੍ਟਾਂ ਸਾ ਸੇਨਾ ਪ੍ਰਭੂਤਸਲਿਲਾਸ਼ਯੇ। ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲੋਪੇਤਾ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਾਭਿਪਾਲਿਤਾ
ਉਹ ਫੌਜ ਸਮਤ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਵਾਫ਼ਰ ਸੀ, ਚੌਕਸ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਲਵ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਖੜੀ ਸੀ।
ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਾਨਿ ਦੇਵਤਾਯਤਨਾਨਿ ਚ। ਵਲ੍ਮੀਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਚੈਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਨਿਵਿष੍ਟਮਭੂਦ੍ਬਲਮ੍
ਸਮਸ਼ਾਨ, ਮੰਦਰ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਟੇਕ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਈ ਗਈ।
ਅਨੀਕਾਨਾਂ ਵਿਭਾਗੇਨ ਪਨ੍ਥਾਨਃ ਸੁਕृਤਾਸ੍ਤਥਾ। ਪ੍ਰਥਮਾ ਨਵਮਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਸ਼ਿਬਿਰੇ ਨृਪ
ਯੂਥਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਰਾਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਆਖਰੀ, ਸਾਲਵ ਦੇ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਸਮੋਪੇਤਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍। ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਕਲਿਲਂ ਪਦਾਤਿਜਨਸਂਕੁਲਮ੍
ਉਹ ਫੌਜ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੀ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤੁष੍ਟਪੁष੍ਟਬਲੋਪੇਤਂ ਵੀਰਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਵਿਚਿਤ੍ਰਧ੍ਵਜਸਨ੍ਨਾਹਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰਰਥਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਉਹ ਫੌਜ ਰਾਜੀ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਝੰਡੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਥ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸਂਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਚ ਕੌਰਵ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਨਰਰ੍षਭ। ਅਭਿਸਾਰਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਵੇਗੈਨ ਪਤਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਤ੍
ਕੌਰਵ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤਦਾਪਤਨ੍ਤਂ ਸਂਦृਸ਼੍ਯ ਬਲਂ ਸਾਲ੍ਵਪਤੇਸ੍ਤਦਾ। ਨਿਰ੍ਯਾਯ ਯੋਧਯਾਮਾਸੁਃ ਕੁਮਾਰਾ ਵृष੍ਣਿਨਨ੍ਦਨਾਃ
ਸਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਦੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਅਸਹਨ੍ਤੋऽਭਿਯਾਨਂ ਤਤ੍ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਕੌਰਵ। ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਾਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼੍ਚ ਰਮਹਾਰਥਃ
ਕੌਰਵ, ਸਾਲਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਸਾਂਬਾ ਤੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥੀ ਸੀ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਤੇ ਰਥੈਰ੍ਦਂਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਰਣਧ੍ਵਜਾਃ। ਸਂਸਕ੍ਤਾਃ ਸਾਲ੍ਵਰਾਜਸ੍ਯ ਬਹੁਭਿਰ੍ਯੋਧਪੁਙ੍ਗਵੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਸਾਲਵ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਸਾਮ੍ਬਃ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਸਚਿਵਂ ਰਣੇ। ਯੀਧਯਾਮਾਸ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮਧੂਰ੍ਤਿਂ ਚਮੂਪਤਿਮ੍
ਸਾਂਬਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਲਵ ਦੇ ਫੌਜਪਤੀ, ਕਸ਼ੇਮਧੂਰਤੀ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯ ਬਾਣਮਯਂ ਵਰ੍षਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤੋ ਮਹਤ੍। ਮੁਮੋਚ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਯਥਾਵਰ੍षਂ ਸਹਸ੍ਰਦृਕ੍
ਜਾਂਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਸ਼ੇਮਧੂਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਵਰਖਾ ਵਰਸਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਬਾਣਵਰ੍षਂ ਤੁਮੁਲਂ ਵਿषੇਹੇ ਸ ਚਮੂਪਤਿਃ। ਕ੍ਸ਼ੇਮਧੂਰ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਹਿਮਵਾਨਿਵ ਨਿਸ਼੍ਚਲਃ
ਉਹ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਵਰਖਾ, ਫੌਜਪਤੀ ਨੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਹਿ ਲਿਆ।
ਤਤਃ ਸਾਮ੍ਬਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ੇਮਧੂਰ੍ਤਿਰਪਿ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਮੁਮੋਚ ਮਾਯਾਵਿਹਿਤਂ ਸ਼ਰਜਾਲਂ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਕਸ਼ੇਮਧੂਰਤੀ ਨੇ ਆਪ, ਸਾਂਬਾ 'ਤੇ, ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਵੱਡਾ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਛੱਡਿਆ।
ਤਤੋ ਮਾਯਾਮਯਂ ਜਾਲਂ ਮਾਯਯੈਵ ਵਿਦਾਰ੍ਯਸਃ। ਸਾਮ੍ਬਃ ਸ਼ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਰਥਮਸ੍ਯਾਭ੍ਯਵਰ੍षਤ
ਫਿਰ ਸਾਂਬ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ ਜਾਲ ਚੀਰ ਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ ਵਿਦ੍ਧਃ ਸਾਮ੍ਬੇਨ ਕ੍ਸ਼ੇਮਧੂਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚਮੂਪਤਿਃ। ਅਪਾਯਾਜ੍ਜਵਨੈਰਸ਼੍ਵੈਃ ਸਾਮ੍ਬਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਂਬ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਕਸ਼ੇਮਧੂਰਤੀ ਜੋ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਪ੍ਰਦ੍ਰੁਤੇ ਸ਼ਰੇ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯਾਥ ਚਮੂਪਤੌ। ਵੇਗਵਾਨ੍ਨਾਮ ਦੈਤੇਯਃ ਸੁਤਂ ਮੇऽਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਬਲੀ
ਜਦੋਂ ਸਾਲਵ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਭਜ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵੇਗਵਾਨ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਅਭਿਪਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਮ੍ਬੋ ਵृष੍ਣਿਕੁਲੋਦ੍ਵਹਃ। ਵੇਗਂ ਵੇਗਵਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵੀਰੋ ਵਿਧਾਰਯਨ੍
ਪਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ, ਸਾਂਬ, ਵੇਗਵਾਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਟ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ ਵੇਗਵਤਿ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਸਾਮ੍ਬੋ ਵੇਗਵਤੀਂ ਗਦਾਮ੍। ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਰਸਾ ਵੀਰੋ ਵ੍ਯਾਵਿਦ੍ਧ੍ਯਨ੍ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਫਿਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਨੇ, ਸੱਚੀ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੇਗਵਾਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ।
ਤਯਾ ਤ੍ਵਭਿਹਤੋ ਰਾਜਨ੍ਵੇਗਵਾਨ੍ਨ੍ਯਪਤਦ੍ਭੁਵਿ। ਵਾਤਰੁਗ੍ਣਂ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣੋ ਜੀਰ੍ਣਮੂਲੋਵਨਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਸ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਵੇਗਵਾਨ ਜੜ੍ਹਾ ਰੁੱਖ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਖੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਪਤਿਤੇ ਵੀਰੇ ਗਦਾਰੁਗ੍ਣੇ ਮਹਾਸੁਰੇ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਸੇਨਾਂ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਮੇ ਸੁਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਂਸੂਰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ ਤੇ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਚਾਰੁਦੇष੍ਣੇਨ ਸਂਸਕ੍ਤੋ ਵਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵਃ। ਮਹਾਰਥਃ ਸਮਾਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਾਧਨੁਃ
ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮਹਾਂਰਥੀ ਦਾਨਵ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਵਿੰਧਿਆ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਵੱਡੀ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।