ਚਿਰਜੀਵੀ ਨृਪਃ ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਨਃ।' ਤਤੋ ਵृष੍ਣਿਪ੍ਰਵੀਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਬਾਲਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਬਹੂਂਸ੍ਤਦਾ। ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੇਦਯਾਮਾਸ ਦੁਰ੍ਭਤਿਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਦਮ-ਜਨਮ ਦੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਪਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਿਆ।
ਉਕ੍ਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਵਾਸੌ ਵृष੍ਣਿਕੁਲਾਧਮਃ। ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੋ ਗਤਃ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਦਾ ਸੀ: 'ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟਾ, ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ — ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?'
ਤਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਿਨੋ ਦਰ੍ਪਂ ਯੁਦ੍ਧੇਨਾਸ਼ਯਿਤਾऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍। ਆਨਰ੍ਤਾਃ ਸਤ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਤ ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਯਤ੍ਰ ਸਃ
'ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਠੰਡਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਆਨਰਤੋ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ — ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਕਂਸਕੇਸ਼ਿਨਿषੂਦਨਮ੍। ਅਹਤ੍ਵਾ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਸਤ੍ਯੇਨਾਯੁਧਮਾਲਭੇ
'ਕੰਸ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗਾ — ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ।'
ਕ੍ਵਾਸੌ ਕ੍ਵਾਸਾਵਿਤਿ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ। ਮਯਾ ਸਹ ਰਣੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸ ਸੌਭਰਾਟ੍
ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਦੌੜਦਾ, 'ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ? ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ?' ਚੀਕਦਾ।
ਅਦ੍ਯਤਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਿਨਮ੍। ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਵਧਾਮਰ੍षਾਦ੍ਗਮਯਿष੍ਯੇ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
'ਅੱਜ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਪੀ, ਘਟੀਆ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤੀ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਮਮ ਪਾਪਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਭ੍ਰਾਤਾ ਯੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਮਹੀਪਾਲਸ੍ਤਂ ਵਧਿष੍ਯੇ ਮਹੀਤਲੇ
'ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਾਪੀ ਫ਼ਿਤਰਤ ਕਰਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਭ੍ਰਾਤਾ ਬਾਲਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਚ ਨ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮਕੋਵਿਦਃ। ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਹਤੋ ਵੀਰਸ੍ਤਂ ਹਨਿष੍ਯੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
'ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਬੇਧਿਆਨ ਸੀ — ਉਹ ਵੀਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਏਕਮਾਦਿ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਲਪ੍ਯਦਿਵਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਕਾਮਗੇਨ ਸ ਸੌਭੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਲਾ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਸ਼੍ਰੌषਮਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਮਯਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮਾਰ੍ਤਿਕਾਵਤਕੋ ਨृਪਃ
ਕੌਰਵਿਆ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਦ ਮੈਂ ਦੂਰ ਸੀ, ਮਾਰਤਿਕਾਵਤ ਦਾ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਵਿਅਹਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋऽਹਮਪਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਰੋषਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ। ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਰਾਜਨ੍ਵਧਾਯਾਸ੍ਯ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੀ, ਕੌਰਵਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਆਨਰ੍ਤੇषੁ ਵਿਮਰ੍ਦਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਚਾਤ੍ਮਨਿ ਕੌਰਵ। ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਮਵਲੇਪਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਣਃ
ਕੌਰਵਾ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਆਨਰਤਾਂ ਵਿਚ ਕਿੰਨਾ ਉਤਪਾਤ ਕੀਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਧਦੀ ਹਠੀ।
ਤਤਃ ਸੌਭਵਧਾਯਾਹਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਸ ਮਯਾ ਸਾਗਰਾਵਰ੍ਤੇ ਦृष੍ਟ ਆਸੀਤ੍ਪਰੀਪ੍ਸਤਾ
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਸੌਭਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਕੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਧ੍ਮਾਪ੍ਯ ਜਲਜਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਮਹੇ ਨृਪ। ਆਹੂਯ ਸਾਲ੍ਵਂ ਸਮਰੇ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ, ਸਾਲਵ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭੂਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ। ਸ਼ਵੀਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਤਲੇ ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੇਰੀ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯੇਨਾਹਂ ਨਾਗਮਂ ਤਦਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰੇ ਦ੍ਯੂਤਂ ਚਾਵਿਨਯੋਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਦ੍ਰੁਤਮਾਗਤਵਾਨ੍ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਨ੍
ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਮਹਾਬਲੀ, ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿਚ ਜੂਏ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਮਤੇ। ਸੌਭਸ੍ਯ ਵਧਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਨ ਹਿ ਤृष੍ਯਾਮਿ ਕਥ੍ਯਤਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵੀ ਹੋ। ਸੌਭ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੌ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੌਤਸ਼੍ਰਵਂ ਨृਪ। ਉਪਾਯਾਦ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਾਲ੍ਵੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਲਵ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਅਰੁਣਤ੍ਤਾਂ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨ। ਸਾਲ੍ਵੋ ਵੈਹਾਯਸਂ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਧਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਹ ਮੰਦ ਬੁੱਦੀ ਸਾਲਵ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਉਡਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋऽਥ ਮਹੀਪਾਲੋ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍। ਅਭਿਸਾਰੇਣ ਸਰ੍ਵੇਣ ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪੁਰੀ ਸਮਨ੍ਤਾਦ੍ਵਿਹਿਤਾ ਸਪਤਾਕਾ ਸਤੋਰਣਾ। ਸਚਕ੍ਰਾ ਸਹੁਡਾ ਚੈਵ ਸਯਨ੍ਤ੍ਰਖਨਕਾ ਤਥਾ
ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਝੰਡਿਆਂ, ਦਰਵਾਜਿਆਂ, ਪਹੀਿਆਂ, ਕਿਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਜੰਗੀ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਤੇ ਖੱਡਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸੋਪਸ਼ਲ੍ਯਪ੍ਰਤੋਲੀਕਾ ਸਾਟ੍ਟਾਟ੍ਟਾਲਕਗੋਪੁਰਾ। ਸਚਕ੍ਰਗ੍ਰਹਿਣੀ ਚੈਵ ਸੋਲ੍ਕਾਲਾਤਾਵਪੋਥਿਕਾ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਿਲੇ, ਮੁੱਖ ਗਲੀਆਂ, ਮੀਨਾਰਾਂ, ਗੁੰਬਦ, ਪਹੀਏ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਹਮਲੇ ਰੋਕਣ ਵਾਲੇ ਉਪਕਰਨ ਵੀ ਸਨ।
ਸੋष੍ਟਿਕਾ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਭੇਰੀਪਣਵਾਨਕਾ। ਸਤੋਮਰਾਙ੍ਕੁਸ਼ਾ ਰਾਜਨ੍ਸਸ਼ਤਘ੍ਨੀਕਲਾਙ੍ਗਲਾ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੋਸਟਾਂ, ਡੰਗਰ, ਡੋਲ, ਬੀਟ, ਭਾਲੇ, ਅੰਕੁਸ਼, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਹਲ ਵੀ ਸਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸਭੁਸ਼ੁਣ੍ਡ੍ਯਸ਼੍ਮਗੁਡਕਾ ਸਾਯੁਧਾ ਸਪਰਸ਼੍ਵਧਾ। ਲੋਹਚਰ੍ਮਵਤੀ ਚਾਪਿ ਸਾਗ੍ਨਿਃ ਸਗੁਡਸ਼ृਙ੍ਗਿਕਾ। ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸੁਯੁਕ੍ਤਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਿਲਾ ਤੋੜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ, ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਉਪਕਰਨ, ਹਥਿਆਰ, ਕੁਹਾਡੀਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਚਾਦਰ, ਅੱਗ, ਸਿੰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁੰਡੀਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਰਥੈਰਨੇਕੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਗਦਸਾਮ੍ਬੋਦ੍ਧਵਾਦਿਭਿਃ। ਪੁਰੁषੈਃ ਕੁਰੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸਮਰ੍ਥੈਃ ਪ੍ਰਤਿਵਾਰਣੇ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਥ, ਗਦਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ, ਅਤੇ ਐਸੇ ਯੋਧੇ ਸਨ ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸਨ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਅਤਿਖ੍ਯਾਤਕੁਲੈਰ੍ਵੀਰੈਰ੍ਦृष੍ਟਵੀਰ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਗੇ। ਮਧ੍ਯਮੇਨ ਚ ਗੁਲ੍ਮੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਸਾ ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ। ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਗੁਲ੍ਮੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਹਯੈਸ਼੍ਚ ਸਪਤਾਕਿਭਿਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਘਰਾਂ ਦੇ ਯੋਧੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਬਤ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੱਧਮ ਫੌਜੀ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਉਚੀ ਟੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸੀ।
ਆਘੋषਿਤਂ ਚ ਨਗਰੇ ਨ ਪਾਤਵ੍ਯਾ ਸੁਰੇਤਿ ਵੈ। ਪ੍ਰਮਾਦਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਦ੍ਭਿਰੁਗ੍ਰਸੇਨੋਦ੍ਧਵਾਦਿਭਿਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ 'ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ!' ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਉਦਧਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੇष੍ਵਭਿਘਾਤਂ ਹਿ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਾਲ੍ਵੋ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾऽਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਸਾਲਵ ਰਾਜਾ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ।
ਆਨਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਨਟਨਰ੍ਤਕਗਾਯਕਾਃ। ਬਹਿਰ੍ਨਿਰ੍ਵਾਸਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਤ੍ਤਸਂਚਯਮ੍
ਸਾਰੇ ਆਨਰਤ, ਨਾਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਦਾਕਾਰ ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਖਜਾਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।
ਸਂਕ੍ਰਮਾ ਭੇਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਵਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿषੇਧਿਤਾਃ। ਪਰਿਖਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਕੀਲੈਃ ਸੁਨਿਚਿਤਾਃ ਕृਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਪੁਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਖੱਡਾਂ ਨੂੰ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ।