ਅਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਤੁ ਕੌਰਵ੍ਯ ਮਮਾਨਰ੍ਤੇष੍ਵਭੂਤ੍ਤਦਾ। ਯੇਨੇਦਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਭਵਨ੍ਤੋ ਦ੍ਯੂਤਕਾਰਿਤਮ੍
ਪਰ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਮੇਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਹੋਣਾ ਹੀ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਜੂਏ ਦੀ ਲਾਈ ਮੁਸੀਬਤ ਭੋਗੀ।
ਸੋਹਮੇਤ੍ਯ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨ। ਅਸ਼੍ਰੌषਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵ੍ਯਸਨਿਨਂ ਯੁਯੁਧਾਨਾਦ੍ਯਥਾਤਥਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕੁਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਆਇਆ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਯੁਯੁਧਾਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚਾਹਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਰਮਾਨਸਃ। ਤੂਰ੍ਣਮਭ੍ਯਾਗਤੋਸ੍ਮਿਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਵਿਸ਼ਂਪਤੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਅਹੋ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਮ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸੋऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵ੍ਯਸਨੇ ਮਗ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਹ ਸੋਦਰੈਃ
ਹਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਕਥਂ ਕृष੍ਣ ਤਵਾਸੀਦ੍ਵृष੍ਣਿਨਨ੍ਦਨ। ਕ੍ਵ ਚਾਸੀਦ੍ਵਿਪ੍ਰਵਾਸਸ੍ਤੇ ਕਿਂਚਾਕਾਰ੍षੀਃ ਪ੍ਰਵਾਸਤਃ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਸੀ? ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ?
ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਨਗਰਂ ਸੌਭਂ ਗਤੋऽਹਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਕੌਰਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਕਾਰਣਮ੍
ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਸਾਲਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸੌਭਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ; ਇਹਦਾ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਂਵਾਹੁਰ੍ਯਃ ਸ ਰਾਜਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਦਮਘੋषਾਤ੍ਮਜੋ ਵੀਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਮਯਾ ਹਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਯਜ੍ਞੇ ਤੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਰਾਜਸੂਯੇऽਰ੍ਹਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸ ਰੋषਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਨਾਮृष੍ਯਤ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਤੇਰੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ 'ਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੰਦ-ਮਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨਿਹਤਂ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਤੀਵ੍ਰਰੋषਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਉਪਾਯਾਦ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਮਿਹਸ੍ਥੇ ਮਯਿ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਸਾਲਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਲ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਆਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਭਾਰਤ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮਕਰੋਦ੍ਬਾਲਕੈਰ੍ਵृष੍ਣਿਪੁਙ੍ਗਵੈਃ। ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਕਾਮਗਂ ਸੌਭਮਾਰੁਹ੍ਯੈਵ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਰਦਈ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੌਭਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਚਿਰਜੀਵੀ ਨृਪਃ ਸੋऽਪਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਤ੍ਪਦ੍ਮਜਨ੍ਮਨਃ।' ਤਤੋ ਵृष੍ਣਿਪ੍ਰਵੀਰਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਬਾਲਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾ ਬਹੂਂਸ੍ਤਦਾ। ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਭੇਦਯਾਮਾਸ ਦੁਰ੍ਭਤਿਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਦਮ-ਜਨਮ ਦੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਪਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਿਆ।
ਉਕ੍ਤਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕ੍ਵਾਸੌ ਵृष੍ਣਿਕੁਲਾਧਮਃ। ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸ ਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਾ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤੋ ਗਤਃ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਦਾ ਸੀ: 'ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕਟਾ, ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ — ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?'
ਤਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧਾਰ੍ਥਿਨੋ ਦਰ੍ਪਂ ਯੁਦ੍ਧੇਨਾਸ਼ਯਿਤਾऽਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍। ਆਨਰ੍ਤਾਃ ਸਤ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਤ ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਯਤ੍ਰ ਸਃ
'ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਠੰਡਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਆਨਰਤੋ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ — ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਤਂ ਹਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਕਂਸਕੇਸ਼ਿਨਿषੂਦਨਮ੍। ਅਹਤ੍ਵਾ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਿष੍ਯੇ ਸਤ੍ਯੇਨਾਯੁਧਮਾਲਭੇ
'ਕੰਸ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ; ਜੇ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗਾ — ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹਾਂ।'
ਕ੍ਵਾਸੌ ਕ੍ਵਾਸਾਵਿਤਿ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ। ਮਯਾ ਸਹ ਰਣੇ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ ਸ ਸੌਭਰਾਟ੍
ਸੌਭਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਦੌੜਦਾ, 'ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ? ਕਿੱਥੇ ਹੈ ਉਹ?' ਚੀਕਦਾ।
ਅਦ੍ਯਤਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਿਨਮ੍। ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਵਧਾਮਰ੍षਾਦ੍ਗਮਯਿष੍ਯੇ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
'ਅੱਜ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਪੀ, ਘਟੀਆ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਘਾਤੀ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਮਮ ਪਾਪਸ੍ਵਭਾਵੇਨ ਭ੍ਰਾਤਾ ਯੇਨ ਨਿਪਾਤਿਤਃ। ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਮਹੀਪਾਲਸ੍ਤਂ ਵਧਿष੍ਯੇ ਮਹੀਤਲੇ
'ਮੇਰੇ ਭਰਾ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਾਪੀ ਫ਼ਿਤਰਤ ਕਰਕੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਭ੍ਰਾਤਾ ਬਾਲਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਚ ਨ ਚ ਸਂਗ੍ਰਾਮਕੋਵਿਦਃ। ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਹਤੋ ਵੀਰਸ੍ਤਂ ਹਨਿष੍ਯੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
'ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੰਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਬੇਧਿਆਨ ਸੀ — ਉਹ ਵੀਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਏਕਮਾਦਿ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਲਪ੍ਯਦਿਵਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਕਾਮਗੇਨ ਸ ਸੌਭੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਲਾ ਰੋ-ਰੋ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੌਭਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਸ਼੍ਰੌषਮਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਮਯਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਮਾਰ੍ਤਿਕਾਵਤਕੋ ਨृਪਃ
ਕੌਰਵਿਆ, ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਦ ਮੈਂ ਦੂਰ ਸੀ, ਮਾਰਤਿਕਾਵਤ ਦਾ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਾ ਕਿਵੇਂ ਵਿਅਹਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਤੋऽਹਮਪਿ ਕੌਰਵ੍ਯ ਰੋषਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਃ। ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਰਾਜਨ੍ਵਧਾਯਾਸ੍ਯ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਵੀ, ਕੌਰਵਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਆਨਰ੍ਤੇषੁ ਵਿਮਰ੍ਦਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਚਾਤ੍ਮਨਿ ਕੌਰਵ। ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਮਵਲੇਪਂ ਚ ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਣਃ
ਕੌਰਵਾ, ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੇ ਆਨਰਤਾਂ ਵਿਚ ਕਿੰਨਾ ਉਤਪਾਤ ਕੀਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਧਦੀ ਹਠੀ।
ਤਤਃ ਸੌਭਵਧਾਯਾਹਂ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥੇ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ। ਸ ਮਯਾ ਸਾਗਰਾਵਰ੍ਤੇ ਦृष੍ਟ ਆਸੀਤ੍ਪਰੀਪ੍ਸਤਾ
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਸੌਭਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਕੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਧ੍ਮਾਪ੍ਯ ਜਲਜਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਮਹੇ ਨृਪ। ਆਹੂਯ ਸਾਲ੍ਵਂ ਸਮਰੇ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ, ਸਾਲਵ ਨੂੰ ਜੰਗ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਭੂਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਦਾਨਵੈਃ ਸਹ। ਸ਼ਵੀਭੂਤਾਸ਼੍ਚ ਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਤਲੇ ਚ ਨਿਪਾਤਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮੇਰੀ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯੇਨਾਹਂ ਨਾਗਮਂ ਤਦਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਹਾਸ੍ਤਿਨਪੁਰੇ ਦ੍ਯੂਤਂ ਚਾਵਿਨਯੋਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਦ੍ਰੁਤਮਾਗਤਵਾਨ੍ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਨ੍
ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਮਹਾਬਲੀ, ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿਚ ਜੂਏ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵੇਖਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਮਤੇ। ਸੌਭਸ੍ਯ ਵਧਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਨ ਹਿ ਤृष੍ਯਾਮਿ ਕਥ੍ਯਤਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵੀ ਹੋ। ਸੌਭ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਸੁਣ ਕੇ ਕਦੇ ਥੱਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੌ ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੌਤਸ਼੍ਰਵਂ ਨृਪ। ਉਪਾਯਾਦ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਾਲ੍ਵੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਲਵ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਅਰੁਣਤ੍ਤਾਂ ਸੁਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨ। ਸਾਲ੍ਵੋ ਵੈਹਾਯਸਂ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਪੁਰਂ ਵ੍ਯੂਹ੍ਯ ਧਿष੍ਠਿਤਃ
ਉਹ ਮੰਦ ਬੁੱਦੀ ਸਾਲਵ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਉਡਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਜੂਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਕੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਠਹਿਰ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋऽਥ ਮਹੀਪਾਲੋ ਯੋਧਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍। ਅਭਿਸਾਰੇਣ ਸਰ੍ਵੇਣ ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮਵਰ੍ਤਤ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।