ਯਤ੍ਸਮਰ੍ਥਂ ਪਾਣ੍ਡਵਨਾਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ। ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਰਾਜ੍ਞੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਂਡਵ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਦੇ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਰਾਣੀ ਬਣੇਂਗੀ।
ਪਤੇਦ੍ਦ੍ਯੌਰ੍ਹਿਮਵਾਞ੍ਸ਼ੀਰ੍ਯੇਤ੍ਪृਥਿਵੀ ਸ਼ਕਲੀ ਭਵੇਤ੍। ਸ਼ੁष੍ਯੇਤ੍ਤੋਯਨਿਧਿਃ ਕृष੍ਣੇ ਨ ਮੇ ਮੋਘਂ ਵਚੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਅਸਮਾਨ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਧਰਤੀ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੇਰਾ ਕਿਹਾ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਵਾਕ੍ਯਮਥਾਚ੍ਯੁਤਾਤ੍। ਸਾਚੀਕृਤਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ੍ਸਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਤਿਮ੍
ਅਚੂਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਲੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਆਬਭਾषੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਮਾ ਰੋਦੀਃ ਸ਼ੁਭਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਯਦਾਹ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਤਥਾ ਤਦ੍ਭਵਿਤਾ ਦੇਵਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸੋਹਣੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਰੋ ਨਾ; ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਜੋ ਆਖਿਆ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ।
ਅਹਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਭੀਮਸੇਨਃ ਕਰ੍ਣਂ ਹਨ੍ਤਾ ਧਨਿਜਯਃ
ਮੈਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਭੀਮਸੇਨ ਦੁਰੀਓਧਨ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਧਨੰਜਯ ਕਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।
ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਅਜੇਯਾਃ ਸ੍ਮ ਰਣਏ ਸ੍ਵਸਃ। ਅਪਿ ਵृਤ੍ਰਹਣਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜੈਃ
ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਭੈਣ, ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੇਤ ਹਾਂ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤਾਂ ਕੀ ਗੱਲ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇऽਭਿਮੁਖਾ ਵੀਰਾ ਵਾਸੁਦੇਵਮੁਪਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕੇਸ਼ਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਈ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੱਲ ਮੁੜੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਲਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨੈਤਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਵਾਨ੍ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਸੁਧਾਧਿਪ। ਯਦ੍ਯਹਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਸ੍ਯਾਂ ਰਾਜਨ੍ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਃ ਪੁਰਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰਾਜ ਖੋਣਾ ਪੈਂਦਾ।
ਆਗਚ੍ਛੇਯਮਹਂ ਦ੍ਯੂਤਮਨਾਹੂਤੋऽਪਿ ਕੌਰਵੈਃ। ਆਮ੍ਬਿਕੇਯੇਨ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਰਾਜ੍ਞਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਚ। ਵਾਰਯੇਯਮਹਂ ਦ੍ਯੂਤਂ ਬਹੂਨ੍ਦੋਪਾਨ੍ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਮੈਂ ਕੌਰਵਾਂ ਵਲੋਂ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਦੁਰੀਓਧਨ ਵਲੋਂ ਨਾ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਜੂਏ ਵਾਲੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ; ਮੈਂ ਕਈ ਵਜ੍ਹੇ ਦੱਸ ਕੇ, ਜੂਆ ਰੁਕਵਾ ਦਿੰਦਾ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਸਮਾਨਾਯ੍ਯ ਕृਪਂ ਬਾਹ੍ਲੀਕਮੇਵ ਚ। ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਮਲਂ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਕੌਰਵ
ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਤੇ ਬਾਹਲੀਕ, ਤੇ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ; ਕੌਰਵ, ਤੈਨੂੰ ਜੂਆ ਨਹੀਂ ਖੇਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ। ਤਤ੍ਰਾਚਕ੍ਸ਼ਮਹਂ ਦੋषਾਨ੍ਯੈਰ੍ਭਵਾਨ੍ਵ੍ਯਤਿਰੋਪਿਤਃ
ਰਾਜੇ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ, ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਏ ਹਨ, ਇਹ ਮੈਂ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵੀਰਸੇਨਸੁਤੋ ਯੈਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭ੍ਰਂਸ਼ਿਤਃ ਪੁਰਾ। ਅਤਰ੍ਕਿਤਵਿਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚ ਦੇਵਨੇਨ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀਰਸੇਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਚਾਨਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਾਤਤ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਸ੍ਯ ਵਰ੍ਣਯੇਯਂ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਗੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋऽਕ੍ਸ਼ਾ ਮृਗਯਾ ਪਾਨਮੇਤਤ੍ਕਾਮਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਦੁਃਖਂ ਚਤੁष੍ਟਯ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਯੈਰ੍ਨਰੋ ਭ੍ਰਸ਼੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਇਸਤਰੀਆਂ, ਜੂਆ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ—ਇਹ ਚਾਰੋਂ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਗਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਸਰ੍ਵਤ੍ਰਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦਾਃ। ਵਿਸ਼ੇषਤਸ਼੍ਚ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦ੍ਯੂਤੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ਵਿਦਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ 'ਤੇ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੂਏ ਬਾਰੇ, ਜਾਣੂ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।
ਏਕਾਹਾਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਨਾਸ਼ੋऽਤ੍ਰ ਧ੍ਰੁਵਂ ਵ੍ਯਸਨਮੇਵ ਚ। ਅਭੁਕ੍ਤਨਾਸ਼ਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਾਕ੍ਪਾਰੁष੍ਯਂ ਚ ਕੇਵਲਮ੍
ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਨਿਸਚਿਤ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੁਸੀਬਤ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਖਰਚ ਨਾ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਵੀ ਗਵਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਕੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤਚ੍ਚਾਨ੍ਯਚ੍ਚ ਕੌਰਵ੍ਯ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਿਕਟੁਕੋਦਯਮ੍। ਦ੍ਯੂਤੇ ਬ੍ਰੂਯਾਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯਾਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਮ੍
ਹੇ ਕੌਰਵ, ਮੈਂ ਜੂਏ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਕੜੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਯਦਿ ਮਯਾ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਵਚਨਂ ਮਮ। ਅਨਾਮਯਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਕੁਰੂਣਾਂ ਕੁਰੁਵਰ੍ਦਨ
ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਕੁਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਧਰਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਕੁਰਵਾਂ ਦੀ ਵਧਾਈ।
ਨ ਚੇਤ੍ਸ ਮਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ। ਪਥ੍ਯਂ ਚ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਨਿਗृਹ੍ਣੀਯਾਂ ਬਲੇਨ ਤਮ੍
ਪਰ ਜੇ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਸਹੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਰੋਕਾਂਗਾ।
ਅਥੈਨਮਵਿਨੀਤੇਨ ਸੁਹृਦੋ ਨਾਮ ਦੁਰ੍ਹृਦਃ। ਸਭਾਸਦੋऽਨੁਵਰ੍ਤੇਰਂਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਇਨ੍ਯਾਂ ਦੁਰੋਦਰਾਨ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹਨ; ਮੈਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਅਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਤੁ ਕੌਰਵ੍ਯ ਮਮਾਨਰ੍ਤੇष੍ਵਭੂਤ੍ਤਦਾ। ਯੇਨੇਦਂ ਵ੍ਯਸਨਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਾ ਭਵਨ੍ਤੋ ਦ੍ਯੂਤਕਾਰਿਤਮ੍
ਪਰ, ਹੇ ਕੌਰਵ, ਮੇਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਨਾ ਹੋਣਾ ਹੀ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਜੂਏ ਦੀ ਲਾਈ ਮੁਸੀਬਤ ਭੋਗੀ।
ਸੋਹਮੇਤ੍ਯ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨ। ਅਸ਼੍ਰੌषਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵ੍ਯਸਨਿਨਂ ਯੁਯੁਧਾਨਾਦ੍ਯਥਾਤਥਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕੁਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਆਇਆ, ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਯੁਯੁਧਾਨ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚਾਹਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਮੋਦ੍ਵਿਗ੍ਰਮਾਨਸਃ। ਤੂਰ੍ਣਮਭ੍ਯਾਗਤੋਸ੍ਮਿਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਵਿਸ਼ਂਪਤੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।
ਅਹੋ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਮ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਸੋऽਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵ੍ਯਸਨੇ ਮਗ੍ਨਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਹ ਸੋਦਰੈਃ
ਹਾ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਅਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਕਥਂ ਕृष੍ਣ ਤਵਾਸੀਦ੍ਵृष੍ਣਿਨਨ੍ਦਨ। ਕ੍ਵ ਚਾਸੀਦ੍ਵਿਪ੍ਰਵਾਸਸ੍ਤੇ ਕਿਂਚਾਕਾਰ੍षੀਃ ਪ੍ਰਵਾਸਤਃ
ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਸੀ? ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ ਸੀ?
ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਨਗਰਂ ਸੌਭਂ ਗਤੋऽਹਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਨਿਹਨ੍ਤੁਂ ਕੌਰਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ ਕਾਰਣਮ੍
ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਸਾਲਵ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸੌਭਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ; ਇਹਦਾ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਂਵਾਹੁਰ੍ਯਃ ਸ ਰਾਜਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਦਮਘੋषਾਤ੍ਮਜੋ ਵੀਰਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਮਯਾ ਹਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਦਮਘੋਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਯਜ੍ਞੇ ਤੇ ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਰਾਜਸੂਯੇऽਰ੍ਹਣਾਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸ ਰੋषਵਸ਼ਮਾਪਨ੍ਨੋ ਨਾਮृष੍ਯਤ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍
ਤੇਰੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ 'ਤੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੰਦ-ਮਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਨਿਹਤਂ ਸਾਲ੍ਵਸ੍ਤੀਵ੍ਰਰੋषਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਉਪਾਯਾਦ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਮਿਹਸ੍ਥੇ ਮਯਿ ਭਾਰਤ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਸਾਲਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਲ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਆਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਭਾਰਤ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮਕਰੋਦ੍ਬਾਲਕੈਰ੍ਵृष੍ਣਿਪੁਙ੍ਗਵੈਃ। ਨਿਵृਤ੍ਤਃ ਕਾਮਗਂ ਸੌਭਮਾਰੁਹ੍ਯੈਵ ਨृਸ਼ਂਸਵਤ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਘਰ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਿਰਦਈ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੌਭਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।