ਹਤ੍ਵਾ ਹਿਡਿਮ੍ਬਂ ਭੀਮੋऽਥ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਹਿਡਿਮ੍ਬਾਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤੋ ਘਟੋਤ੍ਕਟਃ
ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਭੀਮ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਘਟੋਤਕਚ ਜੰਮਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਂਤਪਾਃ। ਏਕਚਕ੍ਰਾਮਭਿਮੁਖਾਃ ਸਂਵृਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵ੍ਰਜੈਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਏਕਚਕਰਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨੇ ਵ੍ਯਾਸ ਏषਾਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਤਤੋऽਗਚ੍ਛਨ੍ਨੇਕਚਕ੍ਰਾਂ ਪਾਣਅਡਵਾਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿ ਕੇ, ਏਕਚਕਰਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਾਸਾਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬਕਂ ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਪੁਰੁषਾਦਂ ਪ੍ਰਤਿਭਯਂ ਹਿਡਿਮ੍ਬੇਨੈਵ ਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਕਾ ਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਹਿਡਿੰਬਾ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੀ।
ਤਂ ਚਾਪਿ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯੋਗ੍ਰਂ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਸਹਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਭੀਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਬਾਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਲਬ੍ਧਾऽਹਮਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਸਤਾ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ। ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾ ਕृष੍ਣਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਭੀष੍ਮਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਥੇ, ਸਵਯਸਾਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ-ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸੁਯੁਦ੍ਧੇ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਜਿਤਾऽਹਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਸੁਕਰਂ ਪਰੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਏਵਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ੈਃ ਸੁਬਹੁਭਿਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ। ਨਿਵਸਾਮ੍ਯਾਰ੍ਯਯਾ ਹੀਨਾ ਕृष੍ਣ ਧੌਮ੍ਯਪੁਰਃਸੁਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਧੌਮਯਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਤ ਇਮੇ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣਾਭ੍ਯਧਿਕਾਃ ਪਰੈਃ। ਨਿਹੀਨੈਃ ਪਰਿਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਕਥਂ
ਇਹ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਨੀਵਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਤਾਦृਸ਼ਾਨਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਮਹਨ੍ਤੀ ਦੁਰ੍ਬਲੀਯਸਾਮ੍। ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਪਾਪਾਨਾਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਇਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ, ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਪਾਪੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਤੜਫੀ ਹਾਂ।
ਕੁਲੇ ਮਹਤਿਜਾਤਾऽਸ੍ਮਿ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਕਿਲ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਨੁषਾ ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਰੱਬੀ ਭਾਗ ਨਾਲ ਜੰਮੀ ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਪੂਤਰੀਵਧੂ ਹਾਂ।
ਕੇਸ਼ਗ੍ਰਹਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਾ ਨੁ ਜੀਵੇਤ ਮਾਦृਸ਼ੀ। ਪਞ੍ਚਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਪੰਜ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਪਤੀ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਰੁਦਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਮੁਖਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ। ਪਦ੍ਮਕੋਸ਼ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਮृਦੁਨਾ ਮृਦੁਭਾषਿਣੀ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਹੱਥ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲਦਿਆਂ ਰੋ ਪਈ।
ਸ੍ਤਨਾਵਪਤਿਤੌ ਪੀਨੌ ਸੁਜਾਤੌ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੌ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਤ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਦੁਃਖਜੈਰਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਹੰਝੂ ਉਸਦੇ ਗੋਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਨ੍ਤੀ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੀ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਬਾष੍ਪਪੂਰ੍ਣੇਨ ਕਣਅਠੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝਦੀ ਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਡਿੱਗੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ, ਹੰਝੂਆਂ ਕਰਕੇ ਗਲਾ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰੀ।
ਨੈਵ ਮੇ ਪਤਯਃ ਸਨ੍ਤਿ ਨ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਨ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਨ ਚ ਪਿਤਾ ਨੈਵ ਤ੍ਵਂ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਮੇਰੇ ਨਾ ਤਾਂ ਪਤੀ ਹਨ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ; ਨਾ ਭਰਾ ਹਨ, ਨਾ ਪਿਓ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ, ਮਧੁਸੂਦਨ।
ਯੇ ਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰਕृਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰੁਪੇਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੋਕਵਤ੍। ਨ ਚ ਮੇ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤੇ ਦੁਃਖਂ ਕਰ੍ਣੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਹਸਤ੍ਤਦਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਘਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਖਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਕਰਣ ਦੀ ਹਾਸੀ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਕਾਰਣੈਃ ਕृष੍ਣ ਤ੍ਵਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਸਂਬਨ੍ਧਾਦ੍ਗੌਰਵਾਤ੍ਸਖ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵੇਨੈਵ ਕੇਸ਼ਵ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਚਾਰ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ, ਆਦਰ, ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ।
ਅਥ ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰਸਮਾਗਮੇ। ਰੋਦਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਹ੍ਯੇਵਂ ਯੇषਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸਿ ਨਾਮਿਨਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਰੋਣਗੀਆਂ।
ਬੀਭਤ੍ਸੁਸ਼ਰਸਂਛਨ੍ਨਾਞ੍ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਨ੍। ਨਿਹਤਾਨ੍ਵਲ੍ਲਭਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਯਾਨਾਨ੍ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਪੇ, ਖੂਨ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਪਏ ਵੇਖਣਗੀਆਂ।
ਯਤ੍ਸਮਰ੍ਥਂ ਪਾਣ੍ਡਵਨਾਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ। ਸਤ੍ਯਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਜਾਨਾਮਿ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਰਾਜ੍ਞੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਪਾਂਡਵ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੀ ਕਸਮ ਦੇ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਰਾਣੀ ਬਣੇਂਗੀ।
ਪਤੇਦ੍ਦ੍ਯੌਰ੍ਹਿਮਵਾਞ੍ਸ਼ੀਰ੍ਯੇਤ੍ਪृਥਿਵੀ ਸ਼ਕਲੀ ਭਵੇਤ੍। ਸ਼ੁष੍ਯੇਤ੍ਤੋਯਨਿਧਿਃ ਕृष੍ਣੇ ਨ ਮੇ ਮੋਘਂ ਵਚੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਅਸਮਾਨ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ, ਧਰਤੀ ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਮੇਰਾ ਕਿਹਾ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਵਾਕ੍ਯਮਥਾਚ੍ਯੁਤਾਤ੍। ਸਾਚੀਕृਤਮਵੈਕ੍ਸ਼ਤ੍ਸਾ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਤਿਮ੍
ਅਚੂਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਲੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ।
ਆਬਭਾषੇ ਮਹਾਰਾਜ ਦ੍ਰੌਪਦੀਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤਦਾ। ਮਾ ਰੋਦੀਃ ਸ਼ੁਭਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਯਦਾਹ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਤਥਾ ਤਦ੍ਭਵਿਤਾ ਦੇਵਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਸੋਹਣੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਰੋ ਨਾ; ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਜੋ ਆਖਿਆ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ।
ਅਹਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੀ ਤੁ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਭੀਮਸੇਨਃ ਕਰ੍ਣਂ ਹਨ੍ਤਾ ਧਨਿਜਯਃ
ਮੈਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਪਿਤਾਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਭੀਮਸੇਨ ਦੁਰੀਓਧਨ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ; ਧਨੰਜਯ ਕਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।
ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਵ੍ਯਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਅਜੇਯਾਃ ਸ੍ਮ ਰਣਏ ਸ੍ਵਸਃ। ਅਪਿ ਵृਤ੍ਰਹਣਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਜੈਃ
ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹਨ, ਭੈਣ, ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਜੇਤ ਹਾਂ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤਾਂ ਕੀ ਗੱਲ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇऽਭਿਮੁਖਾ ਵੀਰਾ ਵਾਸੁਦੇਵਮੁਪਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਤੇषਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਕੇਸ਼ਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਹੋਈ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੱਲ ਮੁੜੇ ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਲਵਾਨ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਨੈਤਤ੍ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਵਾਨ੍ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਸੁਧਾਧਿਪ। ਯਦ੍ਯਹਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਸ੍ਯਾਂ ਰਾਜਨ੍ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਃ ਪੁਰਾ
ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰਾਜ ਖੋਣਾ ਪੈਂਦਾ।
ਆਗਚ੍ਛੇਯਮਹਂ ਦ੍ਯੂਤਮਨਾਹੂਤੋऽਪਿ ਕੌਰਵੈਃ। ਆਮ੍ਬਿਕੇਯੇਨ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਰਾਜ੍ਞਾ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨ ਚ। ਵਾਰਯੇਯਮਹਂ ਦ੍ਯੂਤਂ ਬਹੂਨ੍ਦੋਪਾਨ੍ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਮੈਂ ਕੌਰਵਾਂ ਵਲੋਂ, ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਦੁਰੀਓਧਨ ਵਲੋਂ ਨਾ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਵੀ, ਜੂਏ ਵਾਲੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ; ਮੈਂ ਕਈ ਵਜ੍ਹੇ ਦੱਸ ਕੇ, ਜੂਆ ਰੁਕਵਾ ਦਿੰਦਾ।
ਭੀष੍ਮਦ੍ਰੋਣੌ ਸਮਾਨਾਯ੍ਯ ਕृਪਂ ਬਾਹ੍ਲੀਕਮੇਵ ਚ। ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਮਲਂ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਕੌਰਵ
ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ ਤੇ ਬਾਹਲੀਕ, ਤੇ ਵੈਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ; ਕੌਰਵ, ਤੈਨੂੰ ਜੂਆ ਨਹੀਂ ਖੇਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।