ਅਥ ਭੀਮੋऽਭ੍ਯੁਵਾਚੈਨਾਂ ਸਾਭਿਮਾਨਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਨੋਦ੍ਵਿਜੇਯਮਹਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਹਨਿष੍ਯੇऽਹਮਾਗਤਮ੍
ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ; ਉਹ ਆਵੇਗਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ.'
ਤਯੋਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਂਜਲ੍ਪਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਃ। ਭੀਮਰੂਪੋ ਮਹਾਨਾਦਾਨ੍ਵਿਸृਜਨ੍ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਧਮਕੀ ਦੇਣ ਲੱਗਾ।
ਕੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਥਯਸਿ ਆਨਯੈਨਂ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਹਿਡਿਮ੍ਬੇ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮੋ ਨ ਚਿਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਤੂੰ ਕਿਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ, ਹਿਡਿੰਬਾ! ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੇ—ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ!'
ਸਾ ਕृਪਾਸਂਗृਹੀਤੇਨ ਹृਦਯੇਨ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਨੈਨਮੈਚ੍ਛਤ੍ਤਦਾਕਰ੍ਤੁਮਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਦਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਪਰ ਉਹ noble ਦਿਲ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਤਰਸ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ।
ਸ ਨਾਦਾਨ੍ਵਿਨਦਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਵੇਗੇਨ ਭੀਮਸੇਨਂ ਤਦਾ ਕਿਲ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਬਲੀ। ਅਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਵਜ੍ਰਸਂਹਨਨਂ ਦृਢਮ੍। ਸਂਹਤ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਸਹਸਾ ਕਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸਖ਼ਤ ਹੱਥ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤਂ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਨਾਮृष੍ਯਤ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਰੁਦ੍ਧ੍ਯਦ੍ਵृਕੋਦਰਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਉਥੇ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਦਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭੀਮਸੇਨਹਿਡਿਮ੍ਬਯੋਃ। ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषੋਰ੍ਘੋਰਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜੋ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ।
ਵਿਕ੍ਰੀਡ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਭੀਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਸਹਾਨਘ। ਨਿਜਘਾਨ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਦਾ ਨਿਰ੍ਬਲਂ ਬਲੀ
ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਖੇਡ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਨਿੱਘਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾ ਹਿਡਿਮ੍ਬਂ ਭੀਮੋऽਥ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਹਿਡਿਮ੍ਬਾਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤੋ ਘਟੋਤ੍ਕਟਃ
ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਭੀਮ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਘਟੋਤਕਚ ਜੰਮਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਂਤਪਾਃ। ਏਕਚਕ੍ਰਾਮਭਿਮੁਖਾਃ ਸਂਵृਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵ੍ਰਜੈਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਏਕਚਕਰਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨੇ ਵ੍ਯਾਸ ਏषਾਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਤਤੋऽਗਚ੍ਛਨ੍ਨੇਕਚਕ੍ਰਾਂ ਪਾਣਅਡਵਾਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿ ਕੇ, ਏਕਚਕਰਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਾਸਾਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬਕਂ ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਪੁਰੁषਾਦਂ ਪ੍ਰਤਿਭਯਂ ਹਿਡਿਮ੍ਬੇਨੈਵ ਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਕਾ ਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਹਿਡਿੰਬਾ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੀ।
ਤਂ ਚਾਪਿ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯੋਗ੍ਰਂ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਸਹਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਭੀਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਬਾਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਲਬ੍ਧਾऽਹਮਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਸਤਾ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ। ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾ ਕृष੍ਣਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਭੀष੍ਮਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਥੇ, ਸਵਯਸਾਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ-ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸੁਯੁਦ੍ਧੇ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਜਿਤਾऽਹਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਸੁਕਰਂ ਪਰੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਏਵਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ੈਃ ਸੁਬਹੁਭਿਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ। ਨਿਵਸਾਮ੍ਯਾਰ੍ਯਯਾ ਹੀਨਾ ਕृष੍ਣ ਧੌਮ੍ਯਪੁਰਃਸੁਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਧੌਮਯਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਤ ਇਮੇ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣਾਭ੍ਯਧਿਕਾਃ ਪਰੈਃ। ਨਿਹੀਨੈਃ ਪਰਿਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਕਥਂ
ਇਹ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਨੀਵਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਤਾਦृਸ਼ਾਨਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਮਹਨ੍ਤੀ ਦੁਰ੍ਬਲੀਯਸਾਮ੍। ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਪਾਪਾਨਾਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਇਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ, ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਪਾਪੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਤੜਫੀ ਹਾਂ।
ਕੁਲੇ ਮਹਤਿਜਾਤਾऽਸ੍ਮਿ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਕਿਲ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਨੁषਾ ਪਾਣ੍ਡੋਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਰੱਬੀ ਭਾਗ ਨਾਲ ਜੰਮੀ ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਪੂਤਰੀਵਧੂ ਹਾਂ।
ਕੇਸ਼ਗ੍ਰਹਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕਾ ਨੁ ਜੀਵੇਤ ਮਾਦृਸ਼ੀ। ਪਞ੍ਚਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਕੜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਹੜੀ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਕਿ ਪੰਜ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਪਤੀ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ?
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਰੁਦਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਮੁਖਂ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ। ਪਦ੍ਮਕੋਸ਼ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਮृਦੁਨਾ ਮृਦੁਭਾषਿਣੀ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਹੱਥ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਬੋਲਦਿਆਂ ਰੋ ਪਈ।
ਸ੍ਤਨਾਵਪਤਿਤੌ ਪੀਨੌ ਸੁਜਾਤੌ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੌ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਤ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਦੁਃਖਜੈਰਸ਼੍ਰੁਬਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਪਾਂਚਾਲੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਹੰਝੂ ਉਸਦੇ ਗੋਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਛਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਨ੍ਤੀ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤੀ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਬਾष੍ਪਪੂਰ੍ਣੇਨ ਕਣਅਠੇਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝਦੀ ਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਡਿੱਗੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ, ਹੰਝੂਆਂ ਕਰਕੇ ਗਲਾ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰੀ।
ਨੈਵ ਮੇ ਪਤਯਃ ਸਨ੍ਤਿ ਨ ਪੁਤ੍ਰਾ ਨ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਨ ਭ੍ਰਾਤਰੋ ਨ ਚ ਪਿਤਾ ਨੈਵ ਤ੍ਵਂ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਮੇਰੇ ਨਾ ਤਾਂ ਪਤੀ ਹਨ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ; ਨਾ ਭਰਾ ਹਨ, ਨਾ ਪਿਓ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ, ਮਧੁਸੂਦਨ।
ਯੇ ਮਾਂ ਵਿਪ੍ਰਕृਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੈਰੁਪੇਕ੍ਸ਼ਧ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੋਕਵਤ੍। ਨ ਚ ਮੇ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤੇ ਦੁਃਖਂ ਕਰ੍ਣੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਹਸਤ੍ਤਦਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੁਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਮੈਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਘਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਖਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਕਰਣ ਦੀ ਹਾਸੀ ਤਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦੀ।
ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਕਾਰਣੈਃ ਕृष੍ਣ ਤ੍ਵਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾऽਸ੍ਮਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਸਂਬਨ੍ਧਾਦ੍ਗੌਰਵਾਤ੍ਸਖ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਤ੍ਵੇਨੈਵ ਕੇਸ਼ਵ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਚਾਰ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀ, ਆਦਰ, ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ।
ਅਥ ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੀਰਸਮਾਗਮੇ। ਰੋਦਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਹ੍ਯੇਵਂ ਯੇषਾਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸਿ ਨਾਮਿਨਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਰੋਣਗੀਆਂ।
ਬੀਭਤ੍ਸੁਸ਼ਰਸਂਛਨ੍ਨਾਞ੍ਸ਼ੋਣਿਤੌਘਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਨ੍। ਨਿਹਤਾਨ੍ਵਲ੍ਲਭਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਯਾਨਾਨ੍ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਪੇ, ਖੂਨ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਪਏ ਵੇਖਣਗੀਆਂ।