ਵੈਨਤੇਯੋ ਯਥਾ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ਪਤਤਾਂਵਰਃ। ਤਥੈਵਾਭਿਪਤਿष੍ਯਾਮਿ ਭਯਂਵੋ ਨੇਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
'ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ.'
ਆਰ੍ਯਾਮਙ੍ਕੇਨ ਵਾਮੇਨ ਰਾਜਾਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਚ। ਅਂਸਯੋਸ਼੍ਚ ਯਮੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਪृष੍ਠੇ ਬੀਭਤ੍ਸੁਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ noble ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਹਸੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਭ੍ਰਾਤॄਨਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਾਤ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ noble ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਤੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਹਿਡਿਮ੍ਬਵਨਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਲ ਪਏ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਬਾਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰੇਮੇ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ। ਸੁਪ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚੈਨਾਨਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਧਿਡਿਮ੍ਬਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਥਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਸੌ ਗਏ; ਜਦ ਉਹ ਸੌ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਈ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਹृਚ੍ਛਯੇਨਾਭਿਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਭੀਮਸੇਨਮਕਾਮਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੌਂਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਲਈ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਭੀਮਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਵਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਤਤੋऽਬਲਾ। ਪਰ੍ਯਮਰ੍ਦਤ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਮृਦੁਪਾਣਿਨਾ
ਭੀਮ ਦੇ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮਲਿਆ।
ਤਾਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਬਲਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ ਤਾਂ ਭੀਮਃ ਕਿਮਿਹੇਚ੍ਛਸ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਭੀਮ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸਮਝ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਨਿਰਦੋਸ਼?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਭੀਮੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ। ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਾਹ ਚੈਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਭੀਮ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਪਲਾਯਧ੍ਵਮਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤੈष ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਵੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
'ਇੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਜਾਓ! ਮੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਫੌਰਨ ਚਲੇ ਜਾਓ.'
ਅਥ ਭੀਮੋऽਭ੍ਯੁਵਾਚੈਨਾਂ ਸਾਭਿਮਾਨਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਨੋਦ੍ਵਿਜੇਯਮਹਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਹਨਿष੍ਯੇऽਹਮਾਗਤਮ੍
ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ; ਉਹ ਆਵੇਗਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ.'
ਤਯੋਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਂਜਲ੍ਪਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਃ। ਭੀਮਰੂਪੋ ਮਹਾਨਾਦਾਨ੍ਵਿਸृਜਨ੍ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਧਮਕੀ ਦੇਣ ਲੱਗਾ।
ਕੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਥਯਸਿ ਆਨਯੈਨਂ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਹਿਡਿਮ੍ਬੇ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮੋ ਨ ਚਿਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਤੂੰ ਕਿਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ, ਹਿਡਿੰਬਾ! ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੇ—ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ!'
ਸਾ ਕृਪਾਸਂਗृਹੀਤੇਨ ਹृਦਯੇਨ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਨੈਨਮੈਚ੍ਛਤ੍ਤਦਾਕਰ੍ਤੁਮਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਦਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਪਰ ਉਹ noble ਦਿਲ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਤਰਸ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ।
ਸ ਨਾਦਾਨ੍ਵਿਨਦਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਵੇਗੇਨ ਭੀਮਸੇਨਂ ਤਦਾ ਕਿਲ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਬਲੀ। ਅਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਵਜ੍ਰਸਂਹਨਨਂ ਦृਢਮ੍। ਸਂਹਤ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਸਹਸਾ ਕਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸਖ਼ਤ ਹੱਥ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤਂ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਨਾਮृष੍ਯਤ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਰੁਦ੍ਧ੍ਯਦ੍ਵृਕੋਦਰਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਉਥੇ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਦਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭੀਮਸੇਨਹਿਡਿਮ੍ਬਯੋਃ। ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषੋਰ੍ਘੋਰਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜੋ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ।
ਵਿਕ੍ਰੀਡ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਭੀਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਸਹਾਨਘ। ਨਿਜਘਾਨ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਦਾ ਨਿਰ੍ਬਲਂ ਬਲੀ
ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਖੇਡ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਨਿੱਘਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।
ਹਤ੍ਵਾ ਹਿਡਿਮ੍ਬਂ ਭੀਮੋऽਥ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ। ਹਿਡਿਮ੍ਬਾਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਸ੍ਯਾਂ ਜਾਤੋ ਘਟੋਤ੍ਕਟਃ
ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਭੀਮ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਘਟੋਤਕਚ ਜੰਮਿਆ।
ਤਤਃ ਸਂਪ੍ਰਾਦ੍ਰਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਂਤਪਾਃ। ਏਕਚਕ੍ਰਾਮਭਿਮੁਖਾਃ ਸਂਵृਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵ੍ਰਜੈਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਿੱਚ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਏਕਚਕਰਾ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨੇ ਵ੍ਯਾਸ ਏषਾਂ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਤਤੋऽਗਚ੍ਛਨ੍ਨੇਕਚਕ੍ਰਾਂ ਪਾਣਅਡਵਾਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿ ਕੇ, ਏਕਚਕਰਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਾਸਾਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਬਕਂ ਨਾਮ ਮਹਾਬਲਮ੍। ਪੁਰੁषਾਦਂ ਪ੍ਰਤਿਭਯਂ ਹਿਡਿਮ੍ਬੇਨੈਵ ਸਂਮਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਕਾ ਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਹਿਡਿੰਬਾ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੀ।
ਤਂ ਚਾਪਿ ਵਿਨਿਹਤ੍ਯੋਗ੍ਰਂ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਵਰਃ। ਸਹਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਭੀਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਬਾਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਲਬ੍ਧਾऽਹਮਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਸਤਾ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ। ਯਥਾ ਤ੍ਵਯਾ ਜਿਤਾ ਕृष੍ਣਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਭੀष੍ਮਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਥੇ, ਸਵਯਸਾਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ-ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਏਵਂ ਸੁਯੁਦ੍ਧੇ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਜਿਤਾऽਹਂ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਮਹਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕृਤ੍ਵਾ ਨ ਸੁਕਰਂ ਪਰੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਏਵਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ੈਃ ਸੁਬਹੁਭਿਃ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾ। ਨਿਵਸਾਮ੍ਯਾਰ੍ਯਯਾ ਹੀਨਾ ਕृष੍ਣ ਧੌਮ੍ਯਪੁਰਃਸੁਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੋਂ ਵੰਞੀ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਤੇ ਧੌਮਯਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਤ ਇਮੇ ਸਿਂਹਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਵੀਰ੍ਯੇਣਾਭ੍ਯਧਿਕਾਃ ਪਰੈਃ। ਨਿਹੀਨੈਃ ਪਰਿਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਮੁਪੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਮਾਂ ਕਥਂ
ਇਹ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਬਹਾਦਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਨੀਵਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਤਾਦृਸ਼ਾਨਿ ਦੁਃਖਾਨਿ ਮਹਨ੍ਤੀ ਦੁਰ੍ਬਲੀਯਸਾਮ੍। ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਪਾਪਾਨਾਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਇਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ, ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਪਾਪੀਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਤੜਫੀ ਹਾਂ।