ਭੋਜਨੇ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਪਾਪਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿਪਯਦ੍ਵਿषਮ੍। ਕਾਲਕੂਟਂ ਨਵਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਂਭृਤਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ, ਦੁਰਜਨ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਪਾਇਆ—ਨਵਾਂ ਤੇ ਤੀਖਾ ਕਾਲਕੂਟ, ਜੋ ਛੂਹਣ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਤਜ੍ਜੀਰ੍ਣਮਵਿਕਾਰੇਣ ਸਹਾਨ੍ਨੇਨ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਸਸ਼ੇषਤ੍ਵਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਭੀਮਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਏ ਬਿਨਾ ਪਚ ਗਿਆ, ਜਨਾਰਦਨ, ਭੀਮ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ।
ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਤਥਾ ਸੁਪ੍ਤਂ ਵृਕੋਦਰਮ੍। ਬਦ੍ਧ੍ਵੈਨਂ ਕृष੍ਣ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪੁਰਮਾਵ੍ਰਜਤ੍
ਜਦ ਭੀਮਸੇਨ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਯਦਾ ਵਿਬੁਦ੍ਧਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਤਦਾ ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਬਨ੍ਧਨਮ੍। ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਜਦ ਕੌਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਬਾਹੂ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ।
ਆਸ਼ੀਵਿषੈਃ ਕृष੍ਣਸਰ੍ਪੈਃ ਸੁਪ੍ਤਂਚੈਨਮਦਂਸ਼ਯਤ੍। ਸਰ੍ਵੇष੍ਵੇਵਾਙ੍ਗਦੇਸ਼ੇषੁ ਨ ਮਮਾਰ ਚ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਾ
ਜਦ ਉਹ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਕਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਡੱਸਿਆ। ਪਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਹਿੱਸੇ 'ਤੇ ਡੱਸਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਰਾ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਪਾਨਪੋਥਯਤ੍। ਸਾਰਥਿਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦਯਿਤਮਪਹਸ੍ਤੇਨ ਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍
ਪਰ ਜਦ ਕੌਂਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਨਃ ਸੁਪ੍ਤਾਨੁਪਾਧਾਕ੍ਸ਼ੀਦ੍ਬਾਲਕਾਨ੍ਵਾਰਣਾਵਤੇ। ਸ਼ਯਾਨਾਨਾਰ੍ਯਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੋ ਨੁ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਉਹ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਢਕਣ ਵਾਲੇ ਥਾਂ 'ਚ ਸੌਂਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ; noble ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈਟ ਕੇ, ਇਹ ਕੰਮ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਤ੍ਰਾਰ੍ਯਾ ਰੁਦਤੀ ਭੀਤਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਹਦ੍ਵ੍ਯਸਨਮਾਪਨ੍ਨਾ ਸ਼ਿਖਿਨਾ ਪਰਿਵਾਰਿਤਾ
ਉਥੇ noble ਮਹਿਲਾ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ ਹਾਂ, ਅੱਗ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ.'
ਹਾ ਹਤਾਸ੍ਮਿ ਕੁਂਤੋਨ੍ਵਦ੍ਯ ਭਵੇਚ੍ਛਾਨ੍ਤਿਰਿਹਾਨਲਾਤ੍। ਅਨਾਥਾ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਾਮਿ ਬਾਲਕੈਃ ਪੁਤ੍ਰਕੈਃ ਸਹ
'ਹਾਏ, ਮੈਂ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹਾਂ, ਕੁੰਤੀ! ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਸਾਂਤਿ ਆ ਜਾਵੇ। ਬੇਸਾਹਰਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ.'
ਤਤ੍ਰ ਭੀਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਯੁਵੇਗਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਆਰ੍ਯਾਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵृਕੋਦਰਃ
ਫਿਰ ਭੀਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਹਵਾ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, noble ਮਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵੈਨਤੇਯੋ ਯਥਾ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨ੍ਪਤਤਾਂਵਰਃ। ਤਥੈਵਾਭਿਪਤਿष੍ਯਾਮਿ ਭਯਂਵੋ ਨੇਹ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
'ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ.'
ਆਰ੍ਯਾਮਙ੍ਕੇਨ ਵਾਮੇਨ ਰਾਜਾਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਚ। ਅਂਸਯੋਸ਼੍ਚ ਯਮੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਪृष੍ਠੇ ਬੀਭਤ੍ਸੁਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ noble ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ, ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਸਹਸੋਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਸਰ੍ਵਾਨਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਭ੍ਰਾਤॄਨਾਰ੍ਯਾਂ ਚ ਬਲਵਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਾਤ੍
ਭੀਮ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ noble ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਤੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਰਣ੍ਯੇ ਹਿਡਿਮ੍ਬਵਨਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਲੋਕ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਚਲ ਪਏ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਬਾਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰੇਮੇ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ। ਸੁਪ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚੈਨਾਨਭ੍ਯਗਚ੍ਛਦ੍ਧਿਡਿਮ੍ਬਾ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ
ਥਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਸੌ ਗਏ; ਜਦ ਉਹ ਸੌ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਨਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਈ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ। ਹृਚ੍ਛਯੇਨਾਭਿਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਭੀਮਸੇਨਮਕਾਮਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੌਂਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਲਈ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹ ਪੈਦਾ ਹੋਈ।
ਭੀਮਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸ੍ਵਉਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਤਤੋऽਬਲਾ। ਪਰ੍ਯਮਰ੍ਦਤ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਮृਦੁਪਾਣਿਨਾ
ਭੀਮ ਦੇ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਮਲਿਆ।
ਤਾਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਬਲਵਾਨ੍ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ ਤਾਂ ਭੀਮਃ ਕਿਮਿਹੇਚ੍ਛਸ੍ਯਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਭੀਮ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸਮਝ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਨਿਰਦੋਸ਼?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਭੀਮੇਨ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਕਾਮਰੂਪਿਣੀ। ਭੀਮਸੇਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਮਾਹ ਚੈਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਭੀਮ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਪਲਾਯਧ੍ਵਮਿਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤੈष ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਵੋ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਗਚ੍ਛਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
'ਇੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਭੱਜ ਜਾਓ! ਮੇਰਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਫੌਰਨ ਚਲੇ ਜਾਓ.'
ਅਥ ਭੀਮੋऽਭ੍ਯੁਵਾਚੈਨਾਂ ਸਾਭਿਮਾਨਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਨੋਦ੍ਵਿਜੇਯਮਹਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਹਨਿष੍ਯੇऽਹਮਾਗਤਮ੍
ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਗਰਵ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ; ਉਹ ਆਵੇਗਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ.'
ਤਯੋਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਂਜਲ੍ਪਮਾਗਚ੍ਛਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਧਮਃ। ਭੀਮਰੂਪੋ ਮਹਾਨਾਦਾਨ੍ਵਿਸृਜਨ੍ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਧਮਕੀ ਦੇਣ ਲੱਗਾ।
ਕੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕਥਯਸਿ ਆਨਯੈਨਂ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍। ਹਿਡਿਮ੍ਬੇ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮੋ ਨ ਚਿਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਤੂੰ ਕਿਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ, ਹਿਡਿੰਬਾ! ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਵਾਂਗੇ—ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ!'
ਸਾ ਕृਪਾਸਂਗृਹੀਤੇਨ ਹृਦਯੇਨ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਨੈਨਮੈਚ੍ਛਤ੍ਤਦਾਕਰ੍ਤੁਮਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਾਦਨਿਨ੍ਦਿਤਾ
ਪਰ ਉਹ noble ਦਿਲ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਤਰਸ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਿਆ।
ਸ ਨਾਦਾਨ੍ਵਿਨਦਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪੁਰੁषਾਦਕਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ ਵੇਗੇਨ ਭੀਮਸੇਨਂ ਤਦਾ ਕਿਲ
ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਬਲੀ। ਅਗृਹ੍ਣਾਤ੍ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼ਨਿਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਵਜ੍ਰਸਂਹਨਨਂ ਦृਢਮ੍। ਸਂਹਤ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨਾਯ ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ਸਹਸਾ ਕਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਸਖ਼ਤ ਹੱਥ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ।
ਗृਹੀਤਂ ਪਾਣਿਨਾ ਪਾਣਿਂ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ। ਨਾਮृष੍ਯਤ ਮਹਾਬਾਹੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਰੁਦ੍ਧ੍ਯਦ੍ਵृਕੋਦਰਃ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਉਥੇ ਇਹ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਤਦਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭੀਮਸੇਨਹਿਡਿਮ੍ਬਯੋਃ। ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषੋਰ੍ਘੋਰਂ ਵृਤ੍ਰਵਾਸਵਯੋਰਿਵ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜੋ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ।
ਵਿਕ੍ਰੀਡ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਭੀਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਨ ਸਹਾਨਘ। ਨਿਜਘਾਨ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਦਾ ਨਿਰ੍ਬਲਂ ਬਲੀ
ਭੀਮ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨਾਲ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਖੇਡ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਨਿੱਘਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ।